Share this:

Συνήθεια και υποταγή. Δυο λέξεις ασυμβίβαστες με ό,τι είχαμε συνηθίσει. Με ό,τι με είχες συνηθίσει. Ρομποτάκι της ζωής τόσα χρόνια, τα ίδια και τα ίδια. Δεν βαρέθηκες? Ξέρεις ήθελα πάντοτε να σου το πω αυτό. Μαζί σου δεν βαρέθηκα ούτε λεπτό, ούτε στιγμή. Γιατί δεν πρόλαβα και δεν με άφησες να βαρεθώ!

Κάποτε υπήρχε κι ένας στόχος. Τώρα? Κάποτε υπήρχε μια αρχή. Τώρα?

Κάποτε υπήρξαμε εγώ κι εσύ… Τώρα τι?

Ήρθε ποτέ στα μάτια σου μόνο του ένα δάκρυ από τότε? Τις γιορτές? Ίσως τα καλοκαίρια? Τα Σαββατοκύριακα?

Κάπου εκεί έξω νιώθω πως συνεχίζεις ότι άρχισε ερήμην μας. Το συνεχίζεις πλέον ερήμην μου. Κι όμως δεν δείχνει να σε πειράζει!

Τις Παρασκευές ο έρωτας βασίλευε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Σε πάρκα της λαγνείας. Σε μικρά στενάκια. Σε χώρους της ελάχιστης ελπίδας και της μέγιστης σιωπής. Σε ότι δεν ένωσε ποτέ ξανά τόσο σφιχτά δυο χέρια. Τα χέρια μας.

Βλέπω το μπουκάλι με το ουίσκι στο ίδιο επίπεδο με τα μάτια μου. Πόσο χαμηλά να έχω άραγε πέσει για σένα απόψε? Ένα μπουκάλι σαν μήνυμα. Ένα μπουκάλι γεμάτο! Εσύ!

Κάποιες πόλεις ξέρεις είναι οικείες χωρίς ποτέ να έχεις πάει. Κάποιες πόλεις είναι μέσα στην καρδιά σου χωρίς ποτέ να τις έχεις δει. Κάποιες πόλεις είναι όλες οι γυναίκες που αγάπησες στα πανέμορφα μάτια μίας.

Και μαζί το είχαμε πει πως θα πάμε, δεν είναι έτσι? Δεν το θυμάσαι καν…! Δεν πειράζει. Αρκεί μια μέρα να πάμε.

Θα σε ανεβάσω πάνω σ’ έναν αστρικό μετεωρίτη και θα προσγειωθούμε μόνο όταν η φωτεινή ένδειξη γράψει τη σωστή στάση: Berlin

Share this:

Κι είναι και αυτές οι αντιφάσεις! Οι τρελές αντιφάσεις της ζωής…

Κάποτε με είχες ανάγκη. Το ξέρω καλά αυτό. Με είχες ανάγκη!

Έβλεπες κι εσύ το κινητό σου με λαχτάρα για ένα μήνυμα. Κοιτούσες κι εσύ εκείνο το κρυφό γελάκι στα χείλη μου που ήταν μόνο για σένα. Κι έγραφες “Σ’ αγαπώ”, πάνω στο θόλο τ’ ουρανού, με αστέρια από τη χούφτα μου. Έστω για λίγο!

Κάποτε με είχες ανάγκη. Νομίζω πως πλέον το ξέρω πολύ καλύτερα από τον καθένα.

Καθόσουν δίπλα μου και δεν μιλούσες. Δεν έλεγες τίποτα. Απλά καθόσουν. Κι ήσουν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένη! Θα μπορούσες να παραμείνεις για πάντα εκεί, ακίνητη μέσα στο σκοτάδι. Να μετράς αγάπη και να λιώνεις μεθυσμένη Το ένιωθα!

Δυο λέξεις μόνο έχουν μείνει τόσο καιρό μετά.

Αγάπη και Σιωπή.

Αγάπη γιατί δεν γίνεται να σβήσει.

Και Σιωπή γιατί δεν γίνεται να ζήσει.

Μέρα τη μέρα, φιλί το φιλί, τα χείλη μας ξεμακραίνουν. Οι ζωές μας χωρίζουν. Οι καρδιές μας λυγίζουν στο χρόνο. Και η μνήμη ξεθωριάζει.

Μα τα μάτια σου δεν θα σβήσουν ποτέ από το μυαλό μου.

Το σχήμα τους θα μαρτυρά την ομορφιά σου. Σαν αντεστραμμένο είδωλο, θα καθρεφτίζεται εκεί, περιμένοντας τη στιγμή που θα με ξανακοιτάξεις όπως και τότε, εκείνη τη φωτεινή νύχτα στο λιμάνι.

Και το χρώμα τους θα γεμίζει τις νύχτες μου. Σαν από μικρά βεγγαλικά, η λάμψη τους θα φωτίζει το δρόμο μου να μη σκοντάψω στο πλακόστρωτο της καρδιάς σου. Γιατί αυτός, είναι ο δρόμος μου. Το πλακόστρωτο της καρδιάς σου…

Share this:

Τα πάντα σε αυτή τη ζωή είναι θέμα επιλογών. Σκέψεις που κάνουμε, πράξεις που μας χαρακτηρίζουν, πρόσωπα που μας σημαδεύουν. Και επιλογές που για κάποιο λόγο αποφύγαμε…

Τι είναι βασικό σε αυτή τη ζωή? Ξέρεις? Ναι, ναι, σε εσένα το λέω που διαβάζεις αυτές εδώ τις αράδες. Έχεις ποτέ αναρωτηθεί γιατί όλοι προσπαθούν να σου μάθουν πράγματα? Γιατί όλοι θέλουν να σου υποδείξουν “το καλό σου”? Θα σε υποψιάσω εγώ: γιατί δεν μπορούν να σου πουν τα ΒΑΣΙΚΑ!

Ξαφνικά χάνεις ένα βλέμμα, ΤΟ βλέμμα, και όλα τριγύρω σου νιώθεις να στριφογυρνάνε απειλητικά.

- Πού να είναι?

- Γιατί δεν στέλνει ένα μήνυμα?

- Γιατί με βλέπει online και δεν λέει έστω ένα τυπικό “γεια”?

Σιγά τα ερωτήματα θα μου πεις! “Show must go on” που θα έλεγαν και οι Queen.

Είναι όμως έτσι? Εσύ το αντέχεις? Σκέψου! Το αντέχεις?

Κάποτε τα μάτια κλείνουν και δεν ξανανοίγουν το ίδιο αργά.

Κάποτε τα γέλια παύουν και μένει μόνο η κίνηση των χειλιών να θυμίζει ότι εκεί, σε εκείνο το δωματιάκι μέσα, υπήρχαν φωνές, υπήρχε ζωντάνια, υπήρχαμε εμείς.

Κάποτε τα λόγια στερεύουν και αφήνουν τη θέση τους στη θλιβερή σιωπή.

Μην αφήσεις αυτό το κάποτε να έρθει! Ποτέ!

Κοίταξε γύρω σου. Ένα τεράστιο σύννεφο από φιλιά. Μια αγάπη κύμα. Και μια αγκαλιά αληθινή σαν της μάνας. Μια αγάπη που δεν πέθανε ποτέ!

Γύρισε πίσω στα βασικά. Θυμίσου και νιώσε. Και ο χρόνος θα στο ανταποδώσει έστω και αν εσύ τον πρόδωσες…

Υ.Γ. Βack to basics λοιπόν! Το IamΤolis για δεύτερη σεζόν στην οθόνη της ψυχής σας και μια στροφή στην ποιότητα των βασικών προθέσεων είναι επιβεβλημένη. Στροφή σε όσα λένε τα πάντα χωρίς λέξεις. Και αυτά είναι εύκολα αναγνωρίσιμα από όλους όσους ζούνε με την καρδιά τους να πάλλεται ξανά και ξανά και ξανά..

Share this:

Για όλα υπάρχει ένα τέλος! Καλό ή κακό, ευχάριστο ή δυσάρεστο, προσωρινό ή παντοτινό. Κι όσο κι αν μας αρέσει να λέμε ότι είμαστε κύριοι και άξιοι της μοίρας μας, ότι εμείς ορίζουμε το μέλλον μας κι άλλα τέτοια φαιδρά, έρχονται ώρες που μοιάζουν παιδιά στον πατέρα χρόνο, βράδια που πίνεις για να ξεχάσεις δυο πανέμορφα, χαρούμενα μάτια και πρωινά που ξυπνάς κι είσαι ακόμα εκεί που ξεχνιόσουν πάντα.

Ορίστε: “ένα μικρό ταξίδι και τα ξέχασες όλα”. “Μικρό” σαν τη ζωή. Και “όλα” εκτός από εκείνα που θέλεις να ξεχάσεις. Παύεις μια Κυριακή βράδυ να γράφεις με πλήκτρα, κλείνεις και την τελευταία επικοινωνία με το άλλο εγώ σου. Και τα έχεις γράψει όλα. Όλα εκτός από εκείνα που θέλεις να πεις.

Έχει ψέμμα τελικά η ομορφιά, σίγουρα στο λέω. Η αλήθεια είναι σχεδόν πάντα σαγηνευτικά όμορφη. Η ομορφιά όμως δεν είναι πάντοτε αληθινή. Ένα πράγμα λοιπόν θα ήθελα μόνο να μου πεις κι έπειτα στρίψε τη γωνία, στρίψε ένα τσιγάρο, στρίψε το βλέμμα σου για όπου θέλεις, κάνε ό,τι νομίζεις:

Δεν υπήρξες ποτέ, έτσι δεν είναι? Ήταν απλά ένα ολόγραμμα του εαυτού σου στην αγκαλιά μου. Σωστά?

Πως θα σου φαινόταν να μου έδινες μια πειστική εξήγηση για όλο αυτό? Μια πιο απλή εξήγηση ίσως? Να εξαφανιζόσουν απλά και να μην ξαναπασχολούσες 3 δισεκατομμύρια εγκεφαλικά κύτταρα του μυαλού μου ποτέ πια? Πως θα σου φαινόταν να ήταν η τελευταία φορά που ασχολήθηκα με εμάς τους δύο? Δύσκολο? Ξέρεις κι εσύ ότι δεν είναι δύσκολο. Όχι για μένα με τον τόσο τεράστιο εγωισμό.

Κλείνω ένα blog, ανοίγω ένα blog. Μικρές λεπτομέρειες σε μια λαβυρινθώδη ζωή. Ας ήσουν εκεί να τις δεις.

Μια ημερομηνία είναι απλά ένα νούμερο. Εάν βγάλεις το ειδικό βάρος που εσύ της δίνεις, -χέι, δες καθαρά- δεν υπάρχει τίποτα εκεί πίσω, πέρα από ψηφία. Και οι προθεσμίες, ξέρεις, δεν ξεπερνιούνται πάντοτε. Κάποιες φορές λήγουν λιγάκι πιο πριν από τη… λήξη τους!

Αν έλεγες έστω μισή κουβέντα όταν έπρεπε, τώρα όλα θα ήταν αλλιώς. Το ήξερες. Τώρα δεν υπάρχει κάτι να περιμένεις λοιπόν και το γνωρίζεις καλά. Σωστά κοιτάς αλλού, στην απέναντι πόρτα. Εκεί θα είσαι σίγουρα καλύτερα. Χωρίς μεγάλες προκλήσεις, χωρίς υψηλές προσδοκίες, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις. Αυτό δεν ήθελες πάντα? Ένα αργό τέμπο. Μα η ζωή, η δικιά μου ζωή τουλάχιστον, να θυμάσαι, είναι ρυθμός. Δεν είναι αριθμός.

Υ.Γ. Το blog θα αναστείλει τη λειτουργία του για κάποιο, απροσδιόριστο προς το παρόν, διάστημα. Όταν πέσουν όλα τα φύλλα της αγάπης, η ανάγκη θα κάνει την επιθυμία ένταση και θα επανέλθει αυθόρμητα. Μέχρι τότε θα μπορείτε να επικοινωνείτε με τον άλλο σας εαυτό στο νέο blog που θα φτιάξω και δεν θα σχετίζεται με συναισθήματα αλλά με λιγότερο βασανιστικά ερωτήματα.

Ευχαριστώ για κάθε ματιά που ξοδέψατε εδώ μέσα. Auf wiedersehen!

Share this:

Όλα τα βράδια του καλοκαιριού, τόσα χρόνια που ξέρω εγώ τουλάχιστον, ο πλανήτης τούτος μοιράζεται το ίδιο, υπέροχο, μελαγχολικό φεγγάρι. Σε κάθε γωνιά της γης, σε κάθε γωνιά της καρδιάς μας, μια φέτα σελήνης ομορφαίνει τη θαλασσινή αύρα που δροσίζει τα νεανικά μέτωπα και προσδίδει μελωδία στα απόκρημνα βράχια του μυαλού μας.

Υπάρχουν τραγούδια που δεν λένε τίποτα. Υπάρχουν και τραγούδια που λένε τα πάντα. Υπάρχει και μια τελευταία κατηγορία τραγουδιών που χωρίς να λένε τίποτα, λένε ακριβώς τα πάντα!

Αυτό το καλοκαίρι πέρασε. Άλλοι πήγανε διακοπές, άλλοι είναι ήδη σε διακοπές και άλλοι θα πάνε. Κανείς δεν θα μείνει παραπονεμένος. Εκτός ίσως… από το φεγγάρι! Βλέπεις αυτό δεν πάει ποτέ διακοπές, μα η χαρά του είναι να βλέπει ερωτευμένα ζευγάρια, ανθρώπους αγαπημένους αληθινά και δεμένους με την κόκκινη, λεπτή κλωστή του πόθου, να αγκαλιάζονται στην ακροθαλασσιά, να νιώθουν καθεμία μικρή επαφή με τα ακροδάχτυλά τους και να ψιθυρίζουν λέξεις ΑΛΗΘΕΙΑΣ στο όνομά του.

Όχι, όχι! Δεν θέλει βαρύγδουπα λόγια και όρκους ζωής. Ούτε τρανές δεσμεύσεις με λόγια που ο αέρας αφήνει απλώς το φίλο του το χρόνο να τα παρασύρει. Θέλει απλά…, τον πιο βαρύ, τον πιο δεσμευτικό λόγο που μπορείς να ξεστομίσεις για το Τώρα!

“Σ’ αγαπώ!”

“Κι εγώ Σ’ αγαπώ!”

Έτσι απλά “Σ’αγαπώ!”. Για αυτό που τώρα έχουμε και ζούμε. Χωρίς το πριν και χωρίς μετά. Μόνο για αυτό…

Λόγια απλά και αληθινά. Λόγια που δεν είπαμε όταν έπρεπε. Λόγια που μας περιμένουν καρτερικά.

Μη νιώσεις μοναξιά ούτε στιγμή. Κι αν νιώσεις, σήκωσε τα όμορφα μάτια σου ψηλά στον ουρανό και δες το φεγγάρι.

Κοίτα το καλά. Πολύ καλά.

Κάπου εκεί είμαι κι εγώ και σου χαμογελάω. Κι αν είσαι κάπου μόνη και με ησυχία, θα ακούσεις κι αυτό το τραγούδι να σου κρατάει συντροφιά και, χωρίς να σου λέει τίποτα, να σου λέει τα πάντα.

Share this:

Κάποιες φορές η αλήθεια είναι πικρή. Πολύ πικρή! Κι όσο κι αν θέλεις να την εξωραΐσεις, όσα φτιασίδια κι αν τη ντύσεις, θα τη μοιράζεσαι κάθε βράδυ με τη συνείδησή σου. Κάθε βράδυ για όλη την υπόλοιπη ζωή σου. Καλοκαιρινή βροχή μέσα στην κάψα της επίπλαστης ευτυχίας σου.

Η απάντηση σε αυτό που μέσα σου αναρωτιέσαι τόσα χρόνια είναι μία. Και είναι απλή: “Άνθρωπος” είναι τα όνειρά του! Ούτε η προσποιητή του ευγένεια, ούτε τα πτυχία του, ούτε φυσικά τα χρήματά του. Άνθρωπος είναι όσα όμορφα είδαν δυο μάτια, όσα αληθινά είπαν δυο χείλη και όσα έντονα ένιωσαν δυο φυλλοκάρδια που πάλλονταν πίσω από ένα ψυχρό γκρι γραφείο, σαν να ήταν η πρώτη φορά, ξανά και ξανά και ξανά!

- Σαν πολύ σε περίμενα, δε νομίζεις?

- Μα κι εσύ δεν έκανες κάτι γι΄ αυτό…!

Καθόμουν αναπαυτικά στο -στενό θα έλεγα- κάθισμα του λεωφορείου και απολάμβανα τις στιγμές δίπλα σου. Δεν ήθελα να τελειώσουν ποτέ αυτές οι στιγμές. Θά’ θελα να ήταν όλη μου η ζωή μια τόσο χαρούμενη κι ελπιδοφόρα διαδρομή. Και συ…, εσύ να μην κατέβαινες ποτέ μα ποτέ απο τη διπλανή θέση!

Καμιά φορά το τι μας αρέσει πολύ και το τι μας μένει αξέχαστο είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που ο άλλος πιστεύει για εμάς. Ειδικά εάν είσαι άνθρωπος απλός, αντισυμβατικός, με ατόφια ψυχή, ποτέ κανείς δεν θα καταφέρει να μαντέψει τι είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς μέσα από την ψυχή σου. Τι είναι αυτό που τιθασεύει την άγρια σκέψη σου, αυτό που κάνει τα μακρινά σου όνειρα να φαίνονται τόσο χειροπιαστά. Εκτός κι αν βρει το σωστό σημείο σου. Το σημείο όπου θα σε πάει και δεν θα σε αφήσει να ξεφύγεις ποτέ από εκεί. Μακριά από επιπολαιότητες και μικροπρέπειες. Μακριά από ατέλειες που σκοτώνουν τον έρωτα. Εκεί. Στο νησί της νιότης του έρωτά σου.

Πόσο απέχει το χαμόγελο από το δάκρυ? Πόσο απέχουν τα χείλη σου από τα δικά μου? Τα δάχτυλά σου από το στήθος μου? Είσαι ακόμα εκεί?

Σου έγνεψα με ένα βλέμμα να μη φύγεις. Κι εσύ, κάθεσαι εκεί σα δαρμένο κουτάβι και με παρατηρείς!

Τι ακριβώς περιμένεις? Αν δεν είναι ΤΩΡΑ η στιγμή σου, τότε πότε είναι? Όταν ξεσπάσει η βροχή του καλοκαιριού, ΜΗ χάσεις την ευκαιρία.

Έλα! Άκουσέ με, έστω και για μία τελευταία φορά.

Share this:

Όταν νιώσεις πως υπήρχαν πράγματα που ήθελες κάποτε να πεις και δεν βρήκες ποτέ τη δύναμη, κάθισε μόνος σε ένα παγκάκι, κάποιο συννεφιασμένο απόγευμα Κυριακής και συλλογίσου. Όταν οι σκέψεις σου προδώσουν στην ψυχή σου τη ματαιοδοξία που έκρυβες μέσα σου σαν ελπίδα, πήγαινε μπρος στον καθρέφτη σου και κοιτάξου στα μάτια. Κι όταν τα μάτια πάψουν να κοιτάνε στην ευθεία, θυμίσου πως ο δρόμος για την ευτυχία δεν έχει μόνον ευθείες, για όσους αγαπούν ακόμα αληθινά.

Σαν χτες κρατούσα το ήρεμο βλέμμα σου στην αγκαλιά μου. Σε άγγιζα και ήταν σαν να σε ήξερα χρόνια. No ifs and no buts. Όλα τα όμορφα είναι ξαφνικά. Όλα τα όμορφα σε θυμίζουν. Κι όλα τα αληθινά αντέχουν!

Σε έβλεπα και ήταν τόση η αγάπη μου για σένα που δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκεί έξω. Τίποτα να σκεφτώ. Δεν υπήρχαν όρια στον ουρανό. Δεν υπήρχε ταβάνι στα όνειρά μου. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο, τίποτα παρά… ΕΣΥ!

Στρατηγική. Μεθοδικότητα. Γοητεία. Κι απογοήτευση.

Παιχνίδι. Προσπάθεια. Μείνε όσο αντέξεις. Κουνήσου! Αναμονή…

Λέξεις, άχρηστες. Σκέψεις, ατελείωτες. Όλα μάταια! Κάτι να μετανιώσεις? Τίποτα!

Κι αν σου έλεγα πως ο ουρανός είναι στέρεος και το φεγγάρι μια τρύπα? Θα ταξίδευες ξανά με τη σκέψη μου ψηλά? Θα ευχόσουν στο φεγγάρι να με προσέχει όπου πάω?

Ξεπερνάς τα όρια κι ας μην το ξέρεις. Εξάλλου ποτέ σου δεν με πίστεψες. Κι αν υπήρχε τρόπος να στο δείξω αυτό, θα σου έδινα ένα λυπημένο φιλί στο μέτωπο. Για να δεις πως οι αληθινά ραγισμένες καρδιές δεν κρατούν τη λύπη μέσα τους, μήτε όμως την δίνουν αλλού να απαλλαγούν.

Κάθε σου λέξη τη μέτρησα δύο φορές. Κάθε σου βλέμμα κι ένα μάθημα. Θα μου θυμίζει πόσο ακριβά μου στοίχισαν τα φιλιά σου.

Κι αν πράγματι έχει κάτι πάρει το φεγγάρι από σένα, αυτό είναι η αστραφτερή λάμψη του προσώπου σου μέσα στο μισοσκόταδο. Τα φωτεινά σου μάτια και τα μακριά, ζωντανά μαλλιά σου. Είναι η αγάπη σου που έρρεε. Και η έκσταση που απλόχερα αγκάλιαζε καθετί που αγγίζαμε σαν αύρα. Είναι η μαγεία της σελήνης που ξεγελάει όλα τα όμορφα ζευγάρια που στέκονται αγκαλιά σε μα παραλία και μιλούν για έρωτα. Ακόμα.., ακόμα κι αν δεν το πιστεύουν!

Share this:

Καλοκαίρι! Υπάρχει κάποιος που μπορεί να ορίσει με απόλυτη σαφήνεια το νόημα της λέξης “καλοκαίρι”? Τι είναι το καλοκαίρι, αυτό που όλος ο κόσμος περιμένει πως και πως και τι είναι για τον καθένα? Οι μέρες? Ο ήλιος? Το χαμόγελο στις καρδιές των καλών ανθρώπων?

Χθες το μεσημέρι χάθηκα στα στάχυα της ψυχής σου. Πελώρια και κατάξανθα. Έτρεχα ανάμεσά τους, κυνηγώντας τα χρυσαφένια νιάτα σου. Όσο κι αν έτρεχα, τόσο αυτά επιτάχυναν και με άφηναν όλο και πιο πίσω. Μέχρι που κατάλαβα πως είχα χαθεί μέσα σε ένα μέρος ξένο. Χάθηκα σε ένα λιβάδι παπαρούνες. Κατακόκκινες.

Ήθελα να ήσουν από μια γωνιά του ουρανού και να μ’ έβλεπες. Ιδρωμένος όπως ήμουν, σίγουρα θα σου άρεζε να ξέρεις πόσο ο ιδρώτας μου είναι αλμυρός. Και καυτός. Σαν δάκρυ. Κυλά στα χείλια μου, που κοιτάζουν καμιά φορά τα δικά σου διψασμένα κι ανυπόμονα.

Έμειναν οι μνήμες μοναχά από το ταξίδι. Ένα ταξίδι που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Όμορφες μελωδίες μέσα στη δροσερή νύχτα του καλοκαιριού, σκορπίζουν στο ελαφρύ αεράκι. Περιμένουν άλλη μιαν αυγή μακριά σου.

Κι η νύχτα πάει. Προχωράει. Άλλη μια νύχτα, όπως κάθε νύχτα. Σε μια ήσυχη γωνιά.

Share this:

Καλοκαίρι στην Ελλάδα! Χρυσαφένιες παραλίες, πολύχρωμα τοπία, καταγάλανα νερά, ασυννέφιαστες μέρες κι έναστρες νύχτες κάτω από τον ουρανό των Θεών. Ήλιος σε κάθε γωνιά του δωματίου, ο καφές παγωμένος, μουσική στο βάθος. Χαμογελαστά πρόσωπα αφήνουν τις ρυτιδούλες στις γωνίες τους να φανούν και τα δοντάκια να ξεμυτίσουν. Παιδικές φωνές ακούγονται κάπου από το βάθος του δρόμου. Καλημέρα…

Τυχαία σε συνάντησα. Δεν το επεδίωξα αν και το ήθελα πολύ. Η ζωή όμως βλέπεις τα φέρνει όλα καμιά φορά τόσο τραγικά όμορφα, χωρίς να μας ρωτήσει, που καταφέρνει και δημιουργεί σύνθετες καταστάσεις. Τόσο σύνθετες όσο και τα λόγια που μου είπες πριν φύγεις.

Τι άραγε είναι αυτό που διακρίνει το λάθος από το σωστό? Τι σε κάνει περισσότερο ή λιγότερο ευτυχισμένο ένα μήνα μετά? Κι αν όλα γίνονταν όπως τα θέλαμε, στο τέλος, θα ήταν κανείς εκεί από τους δυο μας για να δει ένα “ευτυχισμένο τέλος”?

Σαν φύλλα στην καλοκαιρινή βροχή, τα όνειρα μου για σένα βρέχονται μακριά σου. Κάθε μέρα. Κάθε ώρα. Κάθε μία, μοναδική στιγμή που περνάει μακριά σου.

Σκούπισε τα όμορφα μάτια σου και σκέψου. Αν όλα όσα αισθάνθηκες ήταν αληθινά όπως μού ‘πες, αν πίστεψες έστω και λίγο στα λόγια της ψυχής μου, αν και το δικό σου μυαλό περιπλανιέται ακόμα εκεί που ονειρεύτηκες μαζί μου σήκω ΤΩΡΑ και πάνε μέχρι το παράθυρο.

Δες κάτω στο δρόμο.

Κάπου εκεί, λίγο πριν ή λίγο μετά, θα είμαι κι εγώ εκεί.

Για σένα.

Share this:

Υπάρχουν τουλάχιστον δύο τρόποι για να κάνεις κάτι σε αυτή τη ζωή. Και όταν λέμε “τουλάχιστον δύο”, εννοούμε προφανώς πως για τίποτα δεν υπάρχει μόνο ένας, μοναδικός τρόπος να γίνει. Αφενός μεν γιατί υπάρχουν πολλοί και ανεξάρτητοι τρόποι σκέψεις και δράσης σε αυτόν τον πλανήτη, αφετέρου δε επειδή κάθε τρόπος πραγμάτωσης είναι -υπό μία έννοια- μοναδικός από μόνος του. Και δεν θέλει επιτήδευση για να αποδείξει την αυθεντικότητά του.

Πήρα το πρώτο κομματάκι. Κύμα.

Πήρα το δεύτερο. Άμμος.

Πήρα το τρίτο. Σκυλάκι είναι αυτό που τρέχει???

Τι να φτιάχνουν άραγε όλα αυτά. Πήρα το επόμενο κομμάτι και το ένωσα.

Και ούτω καθεξής.

Πήρες το κουτί. Είδες την εικόνα. Σου άρεσε. Άπλωσες όλα τα κομμάτια. Έβαλες τα γαλαζοπράσινα της θάλασσας αριστερά, τα χρυσαφένια της αμμουδιάς στο κέντρο, τα καφεπράσινα των δέντρων δεξιά. Κάπου χαμηλά, χώρισες και τις φιγούρες. Δεν ένωσες όμως τα κομμάτια.

Έτριψες τη μύτη σου με το δάχτυλο για λίγο. Ξέρω, σε βοηθά να σκέφτεσαι και σε ξεαγχώνει. Έπειτα ξανακοίταξες την εικόνα στο κουτί, χαμογέλασες με μια ελαφριά δόση μελαγχολίας κι έφυγες. Και τα κομμάτια?

Δεν τα ένωσες! Ποτέ.