Υπάρχουν τουλάχιστον δύο τρόποι για να κάνεις κάτι σε αυτή τη ζωή. Και όταν λέμε “τουλάχιστον δύο”, εννοούμε προφανώς πως για τίποτα δεν υπάρχει μόνο ένας, μοναδικός τρόπος να γίνει. Αφενός μεν γιατί υπάρχουν πολλοί και ανεξάρτητοι τρόποι σκέψεις και δράσης σε αυτόν τον πλανήτη, αφετέρου δε επειδή κάθε τρόπος πραγμάτωσης είναι -υπό μία έννοια- μοναδικός από μόνος του. Και δεν θέλει επιτήδευση για να αποδείξει την αυθεντικότητά του.
Πήρα το πρώτο κομματάκι. Κύμα.
Πήρα το δεύτερο. Άμμος.
Πήρα το τρίτο. Σκυλάκι είναι αυτό που τρέχει???
Τι να φτιάχνουν άραγε όλα αυτά. Πήρα το επόμενο κομμάτι και το ένωσα.
Και ούτω καθεξής.
Πήρες το κουτί. Είδες την εικόνα. Σου άρεσε. Άπλωσες όλα τα κομμάτια. Έβαλες τα γαλαζοπράσινα της θάλασσας αριστερά, τα χρυσαφένια της αμμουδιάς στο κέντρο, τα καφεπράσινα των δέντρων δεξιά. Κάπου χαμηλά, χώρισες και τις φιγούρες. Δεν ένωσες όμως τα κομμάτια.
Έτριψες τη μύτη σου με το δάχτυλο για λίγο. Ξέρω, σε βοηθά να σκέφτεσαι και σε ξεαγχώνει. Έπειτα ξανακοίταξες την εικόνα στο κουτί, χαμογέλασες με μια ελαφριά δόση μελαγχολίας κι έφυγες. Και τα κομμάτια?
Δεν τα ένωσες! Ποτέ.
