Καλοκαίρι στην Ελλάδα! Χρυσαφένιες παραλίες, πολύχρωμα τοπία, καταγάλανα νερά, ασυννέφιαστες μέρες κι έναστρες νύχτες κάτω από τον ουρανό των Θεών. Ήλιος σε κάθε γωνιά του δωματίου, ο καφές παγωμένος, μουσική στο βάθος. Χαμογελαστά πρόσωπα αφήνουν τις ρυτιδούλες στις γωνίες τους να φανούν και τα δοντάκια να ξεμυτίσουν. Παιδικές φωνές ακούγονται κάπου από το βάθος του δρόμου. Καλημέρα…
Τυχαία σε συνάντησα. Δεν το επεδίωξα αν και το ήθελα πολύ. Η ζωή όμως βλέπεις τα φέρνει όλα καμιά φορά τόσο τραγικά όμορφα, χωρίς να μας ρωτήσει, που καταφέρνει και δημιουργεί σύνθετες καταστάσεις. Τόσο σύνθετες όσο και τα λόγια που μου είπες πριν φύγεις.
Τι άραγε είναι αυτό που διακρίνει το λάθος από το σωστό? Τι σε κάνει περισσότερο ή λιγότερο ευτυχισμένο ένα μήνα μετά? Κι αν όλα γίνονταν όπως τα θέλαμε, στο τέλος, θα ήταν κανείς εκεί από τους δυο μας για να δει ένα “ευτυχισμένο τέλος”?
Σαν φύλλα στην καλοκαιρινή βροχή, τα όνειρα μου για σένα βρέχονται μακριά σου. Κάθε μέρα. Κάθε ώρα. Κάθε μία, μοναδική στιγμή που περνάει μακριά σου.
Σκούπισε τα όμορφα μάτια σου και σκέψου. Αν όλα όσα αισθάνθηκες ήταν αληθινά όπως μού ‘πες, αν πίστεψες έστω και λίγο στα λόγια της ψυχής μου, αν και το δικό σου μυαλό περιπλανιέται ακόμα εκεί που ονειρεύτηκες μαζί μου σήκω ΤΩΡΑ και πάνε μέχρι το παράθυρο.
Δες κάτω στο δρόμο.
Κάπου εκεί, λίγο πριν ή λίγο μετά, θα είμαι κι εγώ εκεί.
Για σένα.
