Καλοκαίρι! Υπάρχει κάποιος που μπορεί να ορίσει με απόλυτη σαφήνεια το νόημα της λέξης “καλοκαίρι”? Τι είναι το καλοκαίρι, αυτό που όλος ο κόσμος περιμένει πως και πως και τι είναι για τον καθένα? Οι μέρες? Ο ήλιος? Το χαμόγελο στις καρδιές των καλών ανθρώπων?
Χθες το μεσημέρι χάθηκα στα στάχυα της ψυχής σου. Πελώρια και κατάξανθα. Έτρεχα ανάμεσά τους, κυνηγώντας τα χρυσαφένια νιάτα σου. Όσο κι αν έτρεχα, τόσο αυτά επιτάχυναν και με άφηναν όλο και πιο πίσω. Μέχρι που κατάλαβα πως είχα χαθεί μέσα σε ένα μέρος ξένο. Χάθηκα σε ένα λιβάδι παπαρούνες. Κατακόκκινες.
Ήθελα να ήσουν από μια γωνιά του ουρανού και να μ’ έβλεπες. Ιδρωμένος όπως ήμουν, σίγουρα θα σου άρεζε να ξέρεις πόσο ο ιδρώτας μου είναι αλμυρός. Και καυτός. Σαν δάκρυ. Κυλά στα χείλια μου, που κοιτάζουν καμιά φορά τα δικά σου διψασμένα κι ανυπόμονα.
Έμειναν οι μνήμες μοναχά από το ταξίδι. Ένα ταξίδι που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Όμορφες μελωδίες μέσα στη δροσερή νύχτα του καλοκαιριού, σκορπίζουν στο ελαφρύ αεράκι. Περιμένουν άλλη μιαν αυγή μακριά σου.
Κι η νύχτα πάει. Προχωράει. Άλλη μια νύχτα, όπως κάθε νύχτα. Σε μια ήσυχη γωνιά.
