Share this:

Συνήθεια και υποταγή. Δυο λέξεις ασυμβίβαστες με ό,τι είχαμε συνηθίσει. Με ό,τι με είχες συνηθίσει. Ρομποτάκι της ζωής τόσα χρόνια, τα ίδια και τα ίδια. Δεν βαρέθηκες? Ξέρεις ήθελα πάντοτε να σου το πω αυτό. Μαζί σου δεν βαρέθηκα ούτε λεπτό, ούτε στιγμή. Γιατί δεν πρόλαβα και δεν με άφησες να βαρεθώ!

Κάποτε υπήρχε κι ένας στόχος. Τώρα? Κάποτε υπήρχε μια αρχή. Τώρα?

Κάποτε υπήρξαμε εγώ κι εσύ… Τώρα τι?

Ήρθε ποτέ στα μάτια σου μόνο του ένα δάκρυ από τότε? Τις γιορτές? Ίσως τα καλοκαίρια? Τα Σαββατοκύριακα?

Κάπου εκεί έξω νιώθω πως συνεχίζεις ότι άρχισε ερήμην μας. Το συνεχίζεις πλέον ερήμην μου. Κι όμως δεν δείχνει να σε πειράζει!

Τις Παρασκευές ο έρωτας βασίλευε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Σε πάρκα της λαγνείας. Σε μικρά στενάκια. Σε χώρους της ελάχιστης ελπίδας και της μέγιστης σιωπής. Σε ότι δεν ένωσε ποτέ ξανά τόσο σφιχτά δυο χέρια. Τα χέρια μας.

Βλέπω το μπουκάλι με το ουίσκι στο ίδιο επίπεδο με τα μάτια μου. Πόσο χαμηλά να έχω άραγε πέσει για σένα απόψε? Ένα μπουκάλι σαν μήνυμα. Ένα μπουκάλι γεμάτο! Εσύ!

Κάποιες πόλεις ξέρεις είναι οικείες χωρίς ποτέ να έχεις πάει. Κάποιες πόλεις είναι μέσα στην καρδιά σου χωρίς ποτέ να τις έχεις δει. Κάποιες πόλεις είναι όλες οι γυναίκες που αγάπησες στα πανέμορφα μάτια μίας.

Και μαζί το είχαμε πει πως θα πάμε, δεν είναι έτσι? Δεν το θυμάσαι καν…! Δεν πειράζει. Αρκεί μια μέρα να πάμε.

Θα σε ανεβάσω πάνω σ’ έναν αστρικό μετεωρίτη και θα προσγειωθούμε μόνο όταν η φωτεινή ένδειξη γράψει τη σωστή στάση: Berlin