Σκοτώνει το ψέμα. Το ξέρεις φαντάζομαι, έτσι δεν είναι?
Σκοτώνει τα αισθήματα. Σκοτώνει τους ανθρώπους. Σκοτώνει εσένα κι εμένα με έναν ήχο αθόρυβο και μια σιωπή εκκωφαντική.
Ξύπνησα χωρίς λόγο προχτές αργά το βράδυ. Ή και νωρίς το πρωί μπορείς να το πεις, ανάλογα με το πόσο νυστάζεις, ανάλογα με το πόσο αντέχεις, ανάλογα και με το πόσο αγαπάς. Έξω έβρεχε με έναν θλιβερό τρόπο σχεδόν καταδυναστευτικό. Ένας τρελός αέρας βούιζε στα αυτιά μου σαν να διέσχιζε στροβιλιζόμενος την κλειδαρότρυπα. Γούρλωσα τα μάτια μου και κάρφωσα το βλέμμα μου στο ταβάνι.
- Δεν θυμάμαι τίποτα! Το πιστεύεις? Τίποτα. Φοβάμαι να γυρίσω καν στο πλάι. Είμαι άραγε μόνος σε αυτό το μέρος?
Υπάρχει αξιοπρέπεια στην ήττα, το πιστεύω αυτό. Κι όμως υπάρχει. Εντάξει, είναι δύσκολο να συμβιβαστείς με την ιδέα ότι δεν λειτούργησε. Ότι δεν λειτούργησες. Ήταν όμως αξιοπρεπές κι αξιοπρόσεχτο, δεν ήταν αστείο. Κι ας γελούσαμε όλη τη μέρα εμείς οι δύο. Δεν ήταν κάτι απλό, κι ας φάνταζαν όλα τόσο απλά στην αγκαλιά σου. Κι ας ήταν εφήμερο. Κι ας μην κράτησε τελικά. Αρκεί που ήταν αληθινό!
Καίγονται όλα σε αυτή τη σχέση. Και μαζί και οι στιγμές μας. Καίγονται με ό,τι αφήνεις πίσω να φύγει. Αυτό δεν ήθελες?
Φαντάζεσαι ένα πιάνο που κανείς ποτέ δεν θα παίξει ξανά? Νότες που ΔΕΝ ακούγονται? Στίχους που ΔΕΝ τραγουδιούνται? Μάτια που δεν βλέπονται εδώ και μήνες…?
Με ρώτησε κάποτε μία πολύ καλή μου φίλη τί ειναι τάχα τα ψέμματα στη ζωή των ανθρώπων.
Λέξεις είναι τα ψέμματα καρδιά μου, τίποτα παραπάνω. Λέξεις στη σειρά. Σε μια σειρά που μόνες τους, αυτές οι ίδιες οι λέξεις, από μια παράξενη, απροσδιόριστη συστολή, δεν θα έμπαιναν ποτέ.
Γιατί ξέρουν πόσο πονάνε.
Γιατί ξέρουν πόσο αγαπάς.
Γιατί σε ξέρουν…
Η ευτυχία της πολυσημίας.
Αγαπώ αυτές τις ώρες. Θέλω ταυτόχρονα να σηκωθώ να φτιάξω καφέ, να βάλω απαλά μουσική, να καθίσω να σκεφτώ βαθύτερα, να μετρήσω πόσα μου όνειρα έχω κάνει πραγματικότητα. Να μου λείψεις. Να σε θυμηθώ και να σε βρίσω, να σ’ ερωτευτώ και να σε ξαναγαπήσω, να πεθάνω και πριν από όλα αυτά να θυμηθώ… ΝΑ ΖΗΣΩ!
Η ευτυχία του να μπορείς να ταξιδεύεις στα μάτια ενός ανθρώπου που αγαπάς…
