Καληνύχτα κόσμε!

Αυτό είναι λοιπόν το πρώτο μήνυμα στο προσωπικό μου blog, το iamtolis.wordpress.com. Το default μήνυμα, έγραφε στον τίτλο «χαίρε κόσμε«. Και από την πρώτη κιόλας λέξη, εύλογα αναρωτήθηκα: γιατί ακριβώς να χαρεί σήμερα κάποιος? Είναι που όλα πάνε καλά σε αυτή τη χώρα? Είναι που μας αγάπησαν ξαφνικά όλοι οι εχθροί μας? Είναι μήπως που πήρε επιτέλους ο Άρης το πρωτάθλημα? Ή είναι που κάθε μικρό ή μεγάλο πρόβλημα εξανεμίστηκε με το που άνοιξε τάχα αυτή εδώ η σελίδα? Δεν νομίζω. Είναι όμως που το «χαίρε» έγινε, χρόνο με το χρόνο, ένα απλό «καλημέρα». Και τι μέρα? Μια μέρα που κάποτε την έλουζε το φως της χαράς. Ο κόσμος κοσμούσε την πλάση και η Αγάπη γέμιζε όλα αυτά που άγγιζα. Ώσπου μέρα με τη μέρα, στιγμή την στιγμή, αυτό το φως της Αγάπης άρχισε σιγά σιγά να λιγώνεται, να λιγοθυμά και να αρνείται. Και η μέρα, αυτή η ολόφωτη μέρα, έγινε λίγο λίγο νύχτα…!

Μέσα σ’ αυτή τη νύχτα των τελευταίων χρόνων, ήρθε να ανάψει και να φωτίσει ένα τόσο δα μικρό φωτάκι. Σαν τα φωτάκια που βάζαμε στην πρίζα, όταν ήμασταν παιδιά, για να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι δεν είμαστε μόνοι, ότι έχουμε παρέα ένα φωτεινό αστεράκι που ξαγρυπνά πάνω από το κεφάλι μας. Ένα τέτοιο μικρό φωτάκι, αυτό εδώ το απαύγασμα ψυχής που έχει τον τεχνοκρατικό όρο blog , ήρθε σήμερα να δείξει το θράσος του. Σαν μια παράξενη διαμαρτυρία. Σαν μια άρνηση στην άρνηση. Σαν ξύπνημα μέσα στη νύχτα των άλλων. Και σαν ένα κύμα αγάπης απέναντι στην αδιαφορία μου για τον παλιό μου εαυτό. Ήρθε να φωτίσει κάθε μου άρτια ψυχική διαδρομή, κάθε νέα εγχάραξη, κάθε παλιό που κρύφτηκε και κάθε νέο που ξεπρόβαλε. Ήρθε έτσι απλά να μου πει «κοιμήσου…».

Πώς μετά να φοβηθείς? Γίνεται? Δεν γίνεται! Έχω το φωτάκι μου από εδώ και στο εξής. Για Μένα και για Σένα. Για την Αγάπη και την Αλήθεια. Για να μπορώ να πω ξανά, μετά από χρόνια, χωρίς φόβο…

Καληνύχτα κόσμε!

Advertisements
This entry was posted on Ιουλίου 10, 2010, in Soul. Bookmark the permalink.