Χιλιάδες στιγμές…

Σκέφτομαι καμιά φορά πώς περίπου θα ήταν εάν σε αυτή τη ζωή μπορούσαμε να κρατήσουμε όλα όσα ζήσαμε, μέσα στη μνήμη μας. Αν δηλαδή υπήρχε ο τρόπος να απαθανατίζουμε όλες τις στιγμές που βιώνουμε σε ένα μαγικό τσιπάκι, στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Θα ήταν άραγε όλα καλύτερα ή χειρότερα? Θα μας έκανε κάτι τέτοιο περισσότερο ευτυχισμένους ή περισσότερο δυστυχισμένους? Θα αντιδρούσαμε το ίδιο σε κάθε κατάσταση, δεδομένων τόσων πολλών βιωμάτων, σε σχέση με ό,τι ισχύει τώρα, που θυμόμαστε μόνο όσα ΔΕΝ πέρασαν το κατώφλι της λήθης?

Συνήθιζα να σνομπάρω τις φωτογραφίες. Και δεν κρύβω πως μου αρέσει η φωτογραφία σαν χόμπυ, σαν ιδέα, σαν κίνηση… σαν όλα! Πάντοτε έλεγα μέσα μου πως το κλικ ακούγεται από τα βλέφαρα και το πραγματικό φιλμ είναι ένα λευκό χαλί από εγκεφαλικές έλικες και αύλακες. Πάντοτε, όπως όλοι, πίστευα αυτό που με σαφήνεια και χωρίς δεύτερη σκέψη, έτσι απλά με βόλευε…

Αν το πέρασμά μας από αυτόν εδώ τον τόπο, ήταν ένα άλμπουμ με συγκεκριμένο αριθμό από φωτογραφίες, δέκα μόνον ας πούμε, εσύ ποιές θα έβαζες μέσα σε αυτό? Θα έβαζες έγχρωμες ή ασπρόμαυρες? Μην βιαστείς να απαντήσεις. Όλα τα όνειρα είναι ασπρόμαυρα και, αν η ζωή σου ήταν όμορφη σαν ένα όνειρο, ή τουλάχιστον εσύ θα ήθελες να θυμάσαι τις ευχάριστες στιγμές σου ονειρικές κι ονειρεμένες, ακριβώς έτσι όπως τις βίωνες, δεν θα βάλεις χρώμα. Θα βάλεις όμως πολύ ΦΩΣ!

Και αν αυτές οι φωτογραφίες της ζωής σου είναι τα πάντα σου, είναι όλη σου η ζωή, είναι ό,τι καλύτερο έχεις να θυμάσαι, μπορεί να κάνεις ακριβώς ότι και εγώ. Να τις ζήσεις τόσο ΈΝΤΟΝΑ, τόσο ΌΜΟΡΦΑ και τόσο ΑΛΗΘΙΝΆ, που να τις γεμίσεις με τόσο ΠΟΛΥ ΦΩΣ και στο τέλος να τις ΚΑΨΕΙΣ. Να τις κάνεις θλιμμένες, καθώς θα βλέπεις τα άκρα του χαρτιού να καμπυλώνουν. Και μαζί με τις φωτογραφίες που θα χάσεις, μαζί τους και όλες τις ωραίες αναμνήσεις εκείνες, να τις ξεχάσεις….

Advertisements
This entry was posted on Ιουλίου 18, 2010, in Soul. Bookmark the permalink.