Unique like everyone!

Όλα τα blogs δεν είναι ίδια! Ούτε και όλα τα ποσταρίσματα σε ένα blog μπορεί ποτέ να είναι τα ίδια. Παρόμοια όμως ναι. Κάπου όμως βαθιά μέσα μας, χρόνο με το χρόνο, pixel με το pixel έχουμε φτάσει σε ένα σημείο να ξέρουμε από πριν, τι θα διαβάσουμε περίπου σε μια σελίδα. Όση ώρα «φορτώνει» η κλασσική (για τους κλασσικούς) κλεψύδρα των Windows,  εμείς έχουμε ήδη σχηματίσει μια γνώμη για το τι περιμένουμε να δούμε. Ακόμα και αν έχουμε μια πολύ απλή σελίδα, που φορτώνει απευθείας, ακόμα κι εκεί… χα! πόσο μάλλον εκεί, ΞΕΡΟΥΜΕ αυτό που θα αντικρύσοιυμε εκ των προτέρων.

Όχι! Όλα τα blogs δεν είναι ίδια. Καθένα έχει κάτι να πει και καθένα έχει τη σωστή ώρα ΤΟΥ για να το ανοίξεις.

Όμως και όλες οι ώρες δεν είναι ίδιες! Όχι φυσικά. Ακόμα και μέσα στο 24ωρο, αυτές που έχουν ίδιο νουμεράκι, μάς αρέσει να τις λέμε με την κατάληξη πρωί ή βράδυ ή απόγευμα. Και συνήθως μάς αρέσει και να τις διαβάζουμε κάπως έτσι. Τις μικρές μικρές, π.χ. 3 το πρωί, και τις μεγάλες… μεγάλες! 19:00!

Όλες οι ώρες δεν είναι ίδιες. Αλίμονο σε όποιον το πιστέψει ποτέ αυτό!

Και φυσικά και όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι! Για την ακρίβεια, κανείς δεν είναι απόλυτα ίδιος με κάποιον άλλον. Όλοι όμως κρύβουμε μέσα μας κομμάτια ίδια ή παρόμοια με έναν συνάνθρωπό μας. Κομμάτια που μοιραστήκαμε από κοινού στο διάβα της ζωής μας.

Κομμάτια DNA! Κομμάτια μνήμης. Κομμάτια αγάπης. Κομμάτια μίσους.

Και κομμάτια μίσους που έγιναν αγάπη, με λίγα ml δάκρυ!

Τι κι αν ποτέ δεν ενώθηκε το DNA των κυττάρων μας? Ενώθηκε το DNA της ψυχής μας και αυτό μετρά απείρως περισσότερο. Ενώθηκε και μας έδωσε κομμάτια…

Κομμάτια μνήμης, σαν παγάκια που έλιωσαν σε ένα χαμηλό ποτήρι με λίγο ποτό.

Κομμάτια αγάπης, σαν κομμάτια σοκολάτας φράουλα που σπάζει στα δύο και αλλάζει χέρι με χέρι, αργά και ηδονικά μέχρι να φτάσει στο στόμα.

Κομμάτια μίσους, σαν κλειστά παράθυρα, στο σπίτι που γυρνάς απ’ τη δουλειά, στις 5 το απόγευμα.

Και κομμάτια μίσους που έγινε αγάπη, παραπατώντας από τα ψηλά της μνήμης και πέφτοντας ΜΠΡΟΣ στα ορθάνοιχτα μάτια μιας ζωγραφισμένης πραγματικότητας, μιας αγκαλιάς που δεν γεμίζει με τίποτα άλλο από αυτό που μπορεί ακόμα να γεμίζει το νου σου.

Κομμάτια και κομμάτια από κομμάτια!

Αν βάλεις ένα γυμνό μοντέλο στο κέντρο ενός μεγάλου δωματίου και δέκα ικανούς και ταλαντούχους ζωγράφους τριγύρω να το ζωγραφίσουν, στο τέλος θα έχεις 10 τελείως διαφορετικούς πίνακες που δεν θα μοιάζουν σε τίποτα μεταξύ τους. Οι σημαντικότερες διαφορές τους όμως δεν θα είναι στην οπτική που είχε ο κάθε ζωγράφος από τη θέση του. Θα είναι στα ΧΡΩΜΑΤΑ που χρησιμοποίησε! Γιατί την οπτική του τη χρεώνει στη φαντασία του. Το χρώμα όμως που παίρνει ο ζωγράφος, το δανείζεται από την παλέτα του αλλά το χρεώνει στην ψυχή του.

Έτσι και καθένας από εμάς. Ζωγραφίζει τη ζωή του με τις απαλότερες και ευγενέστερες αποχρώσεις της ψυχής του. Με όποια χρώματα επιλέξει να ζήσει.

Έτσι κι εσύ. Ανοίγεις τα παράθυρα μόλις γυρνάς από τη δουλειά σου στο σπίτι. Αγοράζεις που και που σοκολάτα φράουλα. Γεμίζεις με πάγο το ποτήρι σου, αν δεις ότι τελειώνει.

Κάποιες φορές σκέφτεσαι πόσο χρυσαφί πρέπει να βάλεις στη ζωγραφιά σου.

Και, καμιά φορά, σκέφτεσαι πόσο μοναδικός πραγματικά άνθρωπος είσαι!

Μοναδικός όπως ΟΛΟΙ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s