Στιγμές μελωδίας, εποχές ευτυχίας

Είναι μερικές φορές τελείως αδύνατο να κατανοήσει κανείς τον τρόπο με τον οποίο επιδρά η μουσική στον ψυχισμό ενός ανθρώπου. Διάφορα όμορφα ή άσχημα γεγονότα συμβαίνουν στη ζωή μας, και ΠΑΝΤΑ κάθε ένα από αυτά στιγματίζεται με μια μελωδία. Ή με έναν συγκεκριμένο ρυθμό! Ή με μια αρμονία στην ψυχή και στο αυτί. Ή με έναν ήχο σε τελική ανάλυση, που μάς θυμίζει και θα μάς θυμίζει για μια ζωή κάτι που ζήσαμε τόσο έντονα.

Κάθε μη λογική αποτύπωση του νου είναι δεμένη με νότες, γραμμένες στο πεντάγραμμο της καρδιάς. Και κάθε εκλογίκευση φέρει το στίγμα της αδράνειας, της ακινησίας και της σιωπής.

Πέρα όμως από είδη, προτιμήσεις και μουσικά στερεότυπα, υπάρχει στο δίπολο μελωδίας-ψυχής, ένα απαράβατο αξίωμα για όλους εμάς. Η διασύνδεση αυτή απλά γίνεται! Δεν μάς ρωτά ποτέ! Μόνες τους οι όμορφες μελωδίες, είτε είναι λυπηρές είτε χαρούμενες, πάνε και προσκρούουν στο τύμπανο του αυτιού και, χωρίς κανένας ανατόμος να το έχει ποτέ καταγράψει, δονούν τα ίδια τα αισθήματα που γεννιούνται στο άκουσμα. Και όταν τα αισθήματα δονούνται, όταν η ίδια η ψυχή μας δονείται, αυτομάτως γεννιέται η ΣΤΙΓΜΗ.

Και όπως όλοι ξέρετε, η ζωή δεν είναι διάρκεια. Είναι στιγμές. Όσες περισσότερες στιγμές μπορείς να ξεκλέψεις στο λίγο χρόνο που έχεις πάνω στον πλανήτη τούτο, τόσο πιο γεμάτος νιώθεις μέσα σου. Κι όσο πιο πολλά νιώσεις σε αυτή τη ζωή, τόσο περισσότερες νότες θα πηγαινοέρχονται μέσα στη σκέψη σου, να στολίζουν σαν παιχνιδιάρικες, πολύχρωμες πεταλουδίτσες κάθε όμορφο που συναντάς στο πέρασμα του χρόνου. Να φωτίζουν σαν πρωινές ηλιαχτίδες κάθε άνθρωπο που μοιράζεσαι στιγμές μαζί του. Και να σμιλεύουν πόντο πόντο την ψυχή σου, σπρώχνοντάς σε κάθε μέρα σε κάτι καλύτερο, κάτι ομορφότερο, κάτι περισσότερο αληθινό.

Κι εδώ θα σας πω ένα μικρό μυστικό!

Υπάρχουν κάποιες μελωδίες που δεν ομορφαίνουν τις στιγμές που αγαπάμε. Δεν φωτίζουν μια όψη της ευτυχίας μας. Δεν χρωματίζουν ένα μονοπάτι στο όνειρό μας. Δεν μάς ψιθυρίζουν ένα κρύο καλοκαιρινό βραδάκι στο αυτί.

Και τότε τι κάνουν? Ομορφαίνουν ολόκληρες περιόδους της ζωής μας! Φωτίζουν το Ε τη Ευτυχίας μας. Ψιθυρίζουν κάθε καλοκαιρινό βράδυ στο αυτί μας. Σιγοντάρουν στα τραγούδια που τραγουδάμε μόνοι μας, περπατώντας σε ένα στενό δρομάκι. Χαρακτηρίζουν μια ολόκληρη ηλικία μας….

Αυτές τις μελωδίες, αυτά τα τραγούδια, έχω έναν τρόπο να τα αποκαλώ, τελείως προσωπικό. Τα αποκαλώ «ατμοσφαιρικά» τραγούδια. Γιατί έχουν κάτι το ξεχωριστό. Γιατί δημιουργούν από μόνα τους την ατμόσφαιρα. Γιατί πριν σκεφτεί ο DJ να τα βάλει έχεις μια ελαφρά ταχυκαρδία. Γιατί τα ακούς αχνά σε ένα μαγαζί και τα καταλαβαίνεις από τις πρώτες δύο νότες. Και γιατί μόλις σε πάρουν στα μελωδικά τους φτερά, χάνεσαι από την παρέα σου, από την καρέκλα σου, από τη φυσική σου θέση. Γίνεσαι ένα με τον άνεμο, εξαϋλώνεσαι, έτσι ακίνητος όπως είσαι για τους άλλους, και ταξιδεύεις σε ΟΛΕΣ εκείνες τις στιγμές, σε εκείνη την υπέροχη ΕΠΟΧΗ των αναμνήσεων, των ζωντανών κυττάρων της ψυχής σου, όπου τα πάντα είναι αληθινά. Και θυμάσαι πόσο πολύ σου έλειψε αυτό το συναίσθημα, αυτή η αληθινή λήθη. Και αναρωτιέσαι…

«Όλες αυτές τις νύχτες που μου έλειπες, όλες αυτές τις ατέλειωτες νύχτες,

όλες τις φορές που σε φώναξα, ψάχνοντας απλώς έναν φίλο…

Τώρα τα μάτια σου λάμπουν με την ομορφιά,

αυτή που έχασα, πολύ καιρό πριν.

Μαντεύω πως είναι αλήθεια ότι «Σ’ αγαπώ!»

Δεν μπορώ να  πω όμως περισσότερα.»

Και χάνεσαι ξανά και ξανά στη μελωδική σου λήθη…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s