Τα λόγια που λυγάνε

– Φεύγεις?

– Φεύγω!

– Να προσέχεις!

– …

Πόσες φορές αλήθεια έχουμε κάνει ή έχουμε ακούσει αυτό το διάλογο? Ένας διάλογος, μια ζωή.

Κόσμος που πάει κι έρχεται. Κόσμος που περιπλανιέται άσκοπα.

Αισθήματα που αλλάζουν από στιγμή σε στιγμή. Αισθήματα που περιπλανώνται τριγύρω σκόπιμα.

Σαν βρεγμένα φύλλα στη βροχή, οι άνθρωποι στάζουν αγάπη στην καταιγίδα, και στερεύουν, σφίγγονται και μαραίνονται όταν ένας υπέροχος ήλιος φωτίζει τα πάντα γύρω τους. Γελάνε για να μην δείξουν πόσο λυπούνται. Και κλαίνε όταν όλα πάνε καλά στη ζωή τους, αναλογιζόμενοι πόσο καλύτερα θα μπορούσαν να είναι. Μιλάνε μόνο και μόνο για να διαλύσουν τη σιωπή από τη ζωή τους, σαν να’ ταν αυτή το αληθινό τους πρόβλημα. Και τότε που πρέπει να δώσουν εξηγήσεις, σιωπούν λες και θα κάνουν σύμμαχό τους την καλύτερη φίλη του θανάτου.

Όλη η ζωή είναι μια ακροβασία στο σχοινί της νιότης. Μόλις πέσεις από αυτό, όποιος και αν σε έχει σπρώξει, χάνεις ό,τι είχες και χάνεσαι. Αρχίζεις τους συμβιβασμούς, τις ηθικολογίες και τα ανούσια δράματα. Γερνάς…

Η ισορροπία σου είναι η ευτυχία σου. Stay cool, keep cool!

Πόσες φορές δεν προσπάθησες να ξεφύγεις από το τώρα και να μεταφερθείς κάπου αλλού? Πόσες νύχτες δεν σκέφτηκες να περιπλανηθείς σε παλιά μονοπάτια που φώτισε μέσα στο μυαλό σου η φυγή των άλλων? Και πόσες μέρες δεν θέλησες να πάρεις τη σχεδία της ζωής και να ταξιδέψεις, όχι μακριά… να! κάπου εδώ γύρω! Να ξεφύγεις λίγο από τα ίδια και τα ίδια, αλλά όχι πολύ μακριά.

Μην σε πάρει το κύμα και δεν μπορέσεις να γυρίσεις εκεί που πραγματικά αγαπάς, εκεί που πραγματικά έζησες. Μην σε μαγέψουν οι σειρήνες του φθαρτού και σου στερήσουν το αιώνιο και το αγνό. Μην πέσεις για κανένα λόγο από το σκοινί της νιότης σου και γεράσεις…

Πόσες ώρες δεν σπατάλησες κι εσύ σκεφτόμενος όλα αυτά? Πόσες άδειες ώρες που τις γέμισες με σκέψεις και λόγια που λυγάνε? Μέχρι που ένιωσες!

Ένιωσες την τάση. Ένιωσες τη δύναμη. Ένιωσες την ανάγκη. Ένιωσες τη φυγή. Ένιωσες την ψυχή σου να φτερουγίζει και να πετά. Να ζει και να ξεψυχά. Να ματώνει και να γελά. Να φτάνει στα όριά της. Την είδες να πλησιάζει τις σειρήνες και να μην φοβάται. Να βλέπει το κύμα και να γελάει. Να χάνει το σκοινί και να μην νοιάζεται. Να περιπλανιέται και να παραπλανιέται.

Τώρα πλέον δεν σε νοιάζει. Νίκησες!

Νίκησες τη φθορά. Νίκησες το χρόνο. Νίκησες τον ίδιο σου τον εαυτό. Τουλάχιστον ανέβηκες στη σχεδία. Νίκησες…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s