Επίγευση αγάπης

Τα φώτα θαμπώνουν! Είναι γνωστό αυτό. Αν καθίσεις και τα κοιτάξεις για λίγη ώρα, θα σε θαμπώσουν σίγουρα. Κι όταν προσπαθήσεις μετά να κοιτάξεις κάπου αλλού, όταν τραβήξεις το βλέμμα σου από το ΦΩΣ που είχες απέναντί σου, θα σού έχει μείνει το μετείκασμα. Να σε ταλαιπωρεί με τη «σκέψη» μιας εικόνας που έφυγε, μιας μικρής ζωής που ξεχάστηκε. Να θολώνει οτιδήποτε άλλο πας να δεις. Σαν επίγευση και σαν βάσανος.

Και, επειδή βλέπεις παντού φώτα, όμορφα, έντονα φώτα, στο άχαρο θέατρο της ζωής, ποιος σού είπε εσένα ότι η ζωή του ηθοποιού είναι εύκολη? Σχεδόν όλη τη μέρα ασχολείσαι με το ρόλο σου. Είσαι σωστός ή όχι? Πείθεις ή όχι? Μάλλον πείθεις. Δηλαδή τι μάλλον? Σίγουρα! Πείθεις τον εαυτό σου, επομένως πείθονται και οι άλλοι. Λογικό ακούγεται.

Όμως..,

Τον εαυτό σου τον πείθεις, κάθε που πέφτεις να κοιμηθείς, και κοιτάς μέσα στα άγρια χαράματα το ταβάνι? Τον πείθεις το πρωί που ξυπνάς νωρίτερα από όλους και ανοίγεις με τα μεταξένια βλέφαρά σου την αυλαία μιας ολοκαίνουργιας ημέρας? Ή μήπως τον πείθεις όταν λες καλημέρα στο Θεό σου, στη ζωή και στην πλάση ολόκληρη κάθε πρωί στην προσευχή που ξέχασες να κάνεις?

Είναι βέβαια, σκέφτεσαι με σιγουριά, πάνω εκεί στη σκηνή που απελευθερώνεσαι τελείως. Γίνεσαι  κάποιος άλλος. Δεν είσαι εσύ. Λυτρώνεσαι!

Αγκαλιάζεις τότε ένα άλλο μέλλον. Μια ζωή που μοσχοβολάει ελευθερία. Αναπνέεις ελευθερία, αναπνέεις αέρα, αναπνέεις μοναξιά, αναπνέεις «εγώ», αναπνέεις…

Και κάτι μέσα σου σού φωνάζει. Έχεις ένα τεράστιο μέλλον. Ένα μέλλον αξιοζήλευτο. Γεμάτο εμπειρίες που όλοι θα ζήλευαν. Μην χάνεις λεπτό. Μην δειλιάζεις. Μην μένεις πίσω. Μην κοιτάς πίσω. Μην, μην, μην….

Κι αν μπορούσες να σηκώσεις το βλέμμα στον ουρανό, ίσως και να έβρισκες τη δύναμη, από αυτή που δεν σού ‘μεινε, να μάζευες όλα τα δάκρυα που σού στέρεψαν οι νύχτες, να τα έκλεινες σε ένα μπουκάλι και να τα πετούσες στη θάλασσα. Μαζί με αυτά, και ένα σημείωμα που θα έγραφε:

«Δεν είναι ένα μέλλον που περίμενα, ούτε και ένα μέλλον που σχεδίασα. Είναι απλά ένα μέλλον που δεν θέλω…».

Να το πάει πιο πέρα κι απ’ τον πιο μακρινό ορίζοντα, εκεί που το βλέμμα χάνεται, και μαζί του χάνονται και τα χρόνια σου.

Όμηρος της αγάπης, χαμένος σ’ αυτό το ιδιότυπο σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Επίγευση αγάπης σε ένα θέατρο ονείρων, όπου βασιλεύει ο βουβός νόστος και τα σιδερωμένα χαμόγελα. 24 ώρες το 24ωρο πάνω σε μια σκηνή. Κι ένας ήχος μόνο στον αέρα. Τικ, τακ, τικ τακ….

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s