Εμείς δεν είμαστε φίλοι?

Ε, λοιπόν είσαι λάθος! Νόμισες ότι οι εραστές είναι μόνο εραστές και οι φίλοι είναι μόνο φίλοι? Οι εραστές είναι και φίλοι! Και οι φίλοι είναι και εραστές! Και έτσι θα είναι πάντοτε. Είτε το δέχεσαι είτε όχι…

Κι ας λες πως όλα αλλάζουν σε αυτό τον κόσμο….

Κι όμως έτσι είναι! Όλα αλλάζουν σε αυτό τον κόσμο! Τρομαγμένα και βουβά. Σιγά σιγά, λίγο λίγο, μέρα με τη μέρα. Η φθορά είναι πιο αργή από όσο φαντάζεσαι, από όσο μπορείς να διακρίνεις. Κατατρώει το αίσθημα. Τυραννά τους ανθρώπους. Λεηλατεί τα βράδια. Ασχημονεί στη μνήμη. Βιάζει το λόγο. Κατατροπώνει τους τρόπους. Και ισοπεδώνει την ΑΓΑΠΗ.

Κάποια βράδια, εξαντλημένοι από τους ρυθμούς της καθημερινότητας, ήθελες απλά μια αγκαλιά. Μια αγνή, φιλική, ερωτική, αληθινή αγκαλιά. Και ήταν πάντα εκεί για σένα. Ένας καλός λόγος. Ένα χτύπημα στην πλάτη. Ένα γλυκό φιλί για καληνύχτα. Και η ευλογία ότι όλα πάνε καλά. Δύσκολα αλλά καλά.

Όσο εντονότερα αγαπάμε κάτι, τόσο βαθύτερα αυτό μας πληγώνει. Και έρχεται ο πόνος να συμμαχήσει με το χρόνο. Κι ο χρόνος με τη θλίψη. Και η θλίψη με τη λήθη. Και τότε δεν σου μένει τίποτα αληθινό!

Ούτε το «πότε». Ούτε το «γιατί». Ούτε το «εάν» ή το «εάν δεν». Σου μένει μόνο ο πόνος της απώλειας. Σαν ανάμνηση μιας αγάπης που δεν πρόλαβες να ζήσεις.

Κι ας περάσαν χρόνια. Η ψυχή σου έχει μείνει εκεί. Σε ό,τι έδινε χρώμα στο γκρίζο σου. Σε ό,τι γεννούσε όνειρα σε ένα πρόχειρο κρεβάτι, αγκαλιά με το όνειρο. Σε ό,τι δεν δίσταζε να σηκωθεί, να εξεγερθεί, να απαιτήσει, να φωνάξει για αυτό που ήθελε. Σε ό,τι είχες δικό σου. Κι ας το πούλησες τόσο φθηνά στο χρόνο.

Θυμάμαι μια μέρα που με ρώτησες. «Δηλαδή εμείς οι δυο δεν είμαστε φίλοι»?

«Είμαστε φυσικά! Πρώτα από όλα ΦΙΛΟΙ!» , σου απάντησα.

Και σαν πηγαίος φόβος, λίγο πριν το τέλος, ήρθε η ώρα να ρωτήσω και εγώ.

«Δηλαδή εμείς οι δυο δεν είμαστε φίλοι»?

Πες μου να ξέρω. Χτύπα μου την πλάτη. Πάρε με αγκαλιά όπως τότε. Πες μου άν υπάρχει ευλογία. Και αν όλα θα πάνε καλά. Έστω δύσκολα, αλλά καλά…

Advertisements

5 thoughts on “Εμείς δεν είμαστε φίλοι?

  1. Οι εραστές είναι πρώτα από όλα φίλοι. Έχουν φτάσει σε τέτοιο βαθμό ψυχικής ενσωμάτωσης, που ο έρωτας (και όχι σεξ) έρχεται απλά σαν επιστέγασμα της υπέροχης σχέσης που ανέπτυξαν.
    Οι φίλοι είναι και εραστές, πλατωνικοί, διότι είναι ερωτευμένοι με αυτό το σπάνιο αίσθημα, που λίγοι είναι τόσο τυχεροί ώστε να το ζούνε σήμερα: την αληθινή, άδολη, άσκοπη φιλία. Και τιμώντας αυτή, αφιερώνουν ώρες από τον προσωπικό τους χρόνο για να ασχοληθούν με τον φίλο τους, χωρίς κέρδος, με μόνο οδηγό την αγάπη τους για αυτόν.
    Το να βρεις παρηγοριά σε μια φιλική αγκαλιά, είναι μέρος της ανθρώπινης αδυναμίας. Δεν είναι ντροπή, απλά δεν οδηγεί και πουθενά.
    Ο έρωτας εμπεριέχει τη φιλία λοιπόν. Και η φιλία, δανείζεται κομμάτια του έρωτα για να είναι πάντοτε αληθινή και συνεπής.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s