Archive | Σεπτεμβρίου 2010

Το μικρό «θέλω»

Αν και δεν συμβαίνει να το αναφέρω συχνά, τυχαίνει να είμαι από περιοχή με λίμνη. Μια μικρή, σχεδόν γραφική, κωμόπολη, χωρίς ίσως κάποια ιδιαίτερη ομορφιά. Έχει όμως λίμνη! Και όλοι όσοι ζούμε κοντά σε μια λίμνη, έχουμε ένα κοινό χαρακτηριστικό: διψάμε!

Η λίμνη δεν είναι ποταμός. Δεν έχει ορμητικά νερά, ούτε και κρυμμένα βράχια. Δεν χύνεται πουθενά. Η λίμνη είναι η ήρεμη δύναμη. Είναι η ίδια η αγάπη προσωποποιημένη. Είναι η αίσθηση της αγάπης. Είναι και το μικρό της κύμα, που σπάνια βγαίνει, αυτό το χάιδεμα στα πλήκτρα του πιάνου, που ταξιδεύει χιλιόμετρα μακριά την ψυχή σου με το πρώτο άκουσμα, σαν αεράκι του φθινοπώρου, που γαληνεύει το βλέμμα σου σε μια γκρίζα μέρα.

Η λίμνη δεν είναι θάλασσα. Δεν είναι ανοιχτή, δεν μιλά για τεράστια όνειρα και μεγαλεπίβολους στόχους. Η λίμνη είναι αυτό το μικρό «θέλω», που κάθε που το σκέφτεσαι, χαμογελάς ασυναίσθητα και εύχεσαι να μην σε κοιτάζει κανείς. Είναι η αίσθηση της ευτυχίας με το λίγο, με το ταπεινό που οι άλλοι παραβλέπουν. Η λίμνη είναι τα μάτια σου.

Εάν είσαι και εσύ από περιοχή με λίμνη, ξέρεις τι λέω! Δεν είναι οι άνθρωποι, μήτε οι λύπες που τη φτιάχνουν ή τη χαλάνε αυτή τη λίμνη, αυτή την ευτυχία. Είναι ο χρόνος που βάλθηκε να κλείσει κάποτε τριγύρω δυο στάλες νερό, να το χαζεύουμε εμείς και να θέλουμε νοερά να το ελευθερώσουμε. Και μαζί του, να ελευθερώσουμε, να ξεχύσουμε όλα τα όνειρά μας στον κόσμο αυτό, μήπως και μια μέρα πραγματοποιηθούν.

Η λίμνη είναι μια αγάπη. Είναι πόθος κρυφός και δίψα συνάμα.

Η λίμνη είσαι Εσύ κι Εγώ. Και διψάμε.

Outta plans

Δεν υπάρχει άλλο πλάνο! Κι όμως! Δεν υπάρχει. Έτσι απλά! Δεν είμαστε πάντοτε προετοιμασμένοι για όλα, έτσι δεν είναι? Εάν ήμασταν, δεν θα μετανιώναμε για τίποτε γιατί απλά, δεν θα κάναμε ποτέ λάθη. Είναι μέσα στην ανθρώπινη, στη φθαρτή φύση μας, να μάς αιφνιδιάζει που και που η ζωή.

Κι εκεί που λες ότι όλα πάνε καλά… τσουπ!!! Και η στραβή μόλις έγινε!

Δεν υπάρχει Plan B, στο ξαναεξήγησα! Δεν γίνεται τα πάντα να προετοιμάζονται εξ αρχής. Αν γινόταν έτσι δεν θα ζούσαμε, θα σκηνοθετούσαμε. Κάποιες φορές πρέπει να το υπομείνεις. Δεν έχεις τίποτα να χάσεις και δεν υπάρχει και κάτι να κερδίσεις. Έχεις απλά ένα ένστικτο, μια διαίσθηση και είτε την ακολουθείς είτε όχι. Δικαίωμά σου. Και πρόβλημά σου επίσης.

Τα πάντα γίνονται για κάποιο λόγο. Και πολλές φορές κάνεις κάτι με όλη σου την ψυχή και στο τέλος δεν σου βγαίνει. Δεν ξέρεις ακριβώς τι είναι το σωστό, ούτε και ποιο δρόμο πρέπει να ακολουθήσεις. Σ’ αυτό το μάθημα δεν υπάρχουν SOS. Σ’ αυτή τη δουλειά δεν υπάρχει προϊστάμενος. Σ’ αυτό το αυτοκίνητο, υποθέτω πως, δεν υπάρχουν φρένα.

Υπάρχει άγγελος της αγάπης? Όχι άγγελος που να προστατεύει τους ανθρώπους. Για αγάπες μιλάμε. Άγγελος που να προστατεύει αγάπες υπάρχει?

Αν υπάρχει, πες του να σταματήσει να παίζει βελάκια και να γυρίσει πίσω στη δουλειά του.

Αγάπη στη σιωπή

Κάθε μοναδική ημέρα που περνά μπροστά από τα μάτια μας, είναι ένα μικρό κομμάτι ελπίδας που φυτρώνει στις ψυχές των ανθρώπων. Είναι ένα ζωντανό θαύμα κι αυτό, αναμφίβολα. Ίσως η φύση του ανθρώπου να είναι τέτοια, που όταν ζει και θεριεύει σε υγιή περιβάλλοντα, δεν του επιτρέπει να λοξοδρομήσει τα θέλω του. Ίσως να’ ναι πάλι αυτή η θεία πνοή που περιέχει το DNA σου, που δεν κρατά ούτε στάλα δάκρυ στα μάτια σου. Ούτε μία τόση δα στάλα.

Αναρωτήθηκες ποτέ που κρύβεται η σκέψη σου τα βράδια που κοιμάσαι? Η σκέψη είναι ένα μικρό οικόσιτο ζωάκι, που κατοικεί μέσα στο σπίτι του εγκεφάλου σου. Όλη τη μέρα κάνει παιχνίδια και δεν σε αφήνει σε ησυχία. Μέχρι που κουρασμένος από τα πολλά της ημέρας και τα λίγα των ανθρώπων, κατεβάζεις τους διακόπτες των βλεφάρων σου κι αυτή μένει μόνη στο σκοτάδι να κουνά χαρούμενα τη γούνινη ουρίτσα της. Κι αφού κάνει μια δυο χαρούλες ακόμα, με ταλαιπωρημένες δρασκελιές πηγαίνει κι αυτή προς το σπιτάκι της να κοιμηθεί. Έχει ένα μικρό σπιτάκι η σκέψη σου, μια και αναρωτιέσαι. Μια μικρή φωλίτσα, για να νιώθει άνετα. Εκεί αποσύρεται και βρίσκει την ηρεμία της. Κι εσύ τη δική σου.

«Αν ποτέ ντραπείς για μένα, θέλω να το μάθω».

Είναι η αγάπη ντροπή? Είναι! Όταν είναι ψεύτικη.

«Χίλιες φορές να μην γνωρίσω ποτέ τον αληθινό έρωτα παρά να αγαπήσω ψεύτικα».

Πόση αγάπη κρύβει η σιωπή και πόσα λόγια η αυγή?

Μέσα στη σιωπή του μυαλού σου, τα βράδια, πάνω από τη φωλίτσα της σκέψης σου βγαίνουν χιλιάδες αστέρια. Μικρά, μεγάλα, λαμπερά, σιωπηλά, απατηλά. Άλλα μόνιμα και άλλα γρήγορα και βιαστικά, σαν κομήτες περνούν, φωτίζουν μια φορά, μια στιγμή και φεύγουν!

Είναι τα όνειρά σου. Σπάνια καμιά φορά, πολύ σπάνια, ξυπνάει κρυφά και η σκέψη σου και χαζεύει το κατάφωτο υπερθέαμα. Και κουνά και πάλι απορημένη την ουρίτσα της. Και το άλλο πρωί δεν θυμάται τίποτα. Απολύτως τίποτα.

Υπάρχει μια στάση στο κρεβάτι, στην οποία κοιμάσαι με ένα χαμόγελο στα χείλη σου. Θα τη θυμάσαι πάντα. Είναι μια στάση που ο ύπνος σε πιάνει πάντα εύκολα, όμορφα κι αγαπησιάρικα. Είναι μια στάση στην οποία κάνεις μια αγκαλιά τον κόσμο ολάκερο και βυθίζεσαι στον έναστρο ουρανό των ονείρων σου. Και συχνά πυκνά, χαϊδεύεις τη σκέψη σου που μόλις ξύπνησε.

Έχεις ένα μικρό σπιτάκι. Μια μικρή φωλίτσα, για να νιώθεις άνετα. Εκεί αποσύρεσαι και βρίσκεις την ηρεμία σου. Και θα είναι εκεί για πάντα. Μέχρι να πάψουν τα όνειρα να φωτίζουν τον ουρανό σου. Μέχρι να τα αφήσεις να χάσουν τη λάμψη τους.

Κάθε μέρα που περνά είναι μια ελπίδα που φυτρώνει στις ψυχές των ανθρώπων. Και μας χαμογελά σαν μικρό παιδί.

Άστρινα μάτια

Πολλές φορές προσπάθησα να κατανοήσω τί είναι αυτό που κάνει μια αλλαγή που συμβαίνει στη ζωή μας, να τη χαρακτηρίζουμε ως επιτυχημένη ή μη. Η γοητεία του νέου δεν αμφισβητήθηκε ποτέ από κανέναν. Αλίμονο! Ούτε φυσικά και η αξία του παλιού. Μπορεί όμως να πει κανείς με βεβαιότητα ότι το καινούργιο είναι a priori και καλύτερο? Δεν νομίζω.

Μερικά πράγματα σε αυτή τη ζωή, μερικά όνειρα, μερικές αναμνήσεις, μερικά άτομα, είναι αναντικατάστατα. Έτσι απλά.

Πόσες φορές πρέπει να πας σε ένα νησί, καλοκαίρι, μέχρι να το βαρεθείς?

Πόσες φορές πρέπει να δεις δυο μάτια για να μπορείς να βρεις τη δύναμη να ξεχάσεις το χρώμα τους?

Πόσες φορές πρέπει να ακούσεις το «Σ’ αγαπώ», για να καταλάβεις ότι μερικές λέξεις ακούγονται μόνο μια φορά κρυστάλλινα μέσα στην ψυχή σου?

Εάν την Παρασκευή είμαι ερωτευμένος με τα μάτια σου και το Σάββατο σιγοτραγουδάω τ’ όνομά σου, την Κυριακή μαζεύω το χρυσαφένιο ήλιο σου, σε ένα λιβάδι παπαρούνες. Πρωτομαγιά.

Καθόμουν ένα ζεστό βράδυ και άκουγα, όπως τόσα άλλα, τι άλλο? Μπαλάντες! Και ξάφνου, μια μελωδία που δεν γνώριζα, ήρθε και φώτισε με τη λάμψη της το σκοτεινό δωμάτιο. Ίσως απλά να άνοιξε ένα παραθυράκι στην ψυχή μου, ίσως και να έφερε έναν νέο άγγελο στην ταπεινή μου ζωή.

Χαμήλωσα το βλέμμα μου εκείνο το όμορφο βράδυ. Έκανα πως σκεφτόμουν, για να σε κάνω και εσύ να σκεφτείς μια στιγμή, να ξεχαστείς, να κοιτάξεις αλλού. Και να ξέκλεβα τότε λιγάκι δυο δευτερόλεπτα, να σε δω να κοιτάς πιο πέρα, να μαζέψω λίγη λίγη τη λάμψη των ματιών σου, να την κλείσω στη θύμισή μου, να μπορέσω ν’ ανασάνω!

Κι έτσι καθώς πίστευα πως το είχα προετοιμάσει, σαν καλός σκηνοθέτης, γύρισα διακριτικά και είδα τα μάτια σου να με κοιτάνε. Έκπληκτα, άστρινα, πανέμορφα…

Η τελευταία αγκαλιά

«Μην με ξεχάσεις ποτέ. Αγάπησέ με όπου και αν είσαι». Δύσκολα λόγια, εύκολα βγαλμένα. Όταν η ζωή σε ξεχνά, την ξεχνάς κι εσύ. Η αγάπη από απόσταση ερωτεύεται το χρόνο. Και παιδί τους κάνουν το μίσος…

Μια στιγμή ανέγγιχτη από ίσκιους. Μια μικρή παραλία σε μια γαλήνια θάλασσα αγάπης. Ο ήχος της βραδιάς, το κύμα που σκάει στα βράχια. Η άμμος ζεστή και το αεράκι δροσερό. Δυο κορμιά σε μια αγκαλιά. Κάπου στο μαγευτικό νησί του ζωντανού πόθου, οι στιγμές περνούσαν αργά, σαν όνειρο.

Πάνε χρόνια τώρα που δεν μέτρησα τους λόγους. Δεν υπήρχαν λόγοι, δεν υπήρχε λογική. Υπήρχε μόνο ένα τεράστιο ΠΡΕΠΕΙ πεταμένο στο χαλάκι, έξω απ’ το δωμάτιο του μυαλού μου. Δεν το είχα δει ποτέ αλλά ήξερα ότι υπήρχε εκεί έξω. Και ο μόνος τρόπος για να το δω ήταν να ανοίξω την πόρτα. Τώρα που το ξανασκέφτομαι όμως, πάνε χρόνια που δεν μέτρησα τους λόγους.

Σε ένα πλοίο επάνω ήμασταν, την πρώτη φορά που μάς το είπανε. «Αδέρφια είστε? Μοιάζετε!». Και «ναι» να λέγαμε και «όχι» δεν είχε και καμία σημασία. Ούτε και τώρα όμως έχει. Εάν είχε θα το ήξερα πρώτος από όλους.

Είναι αλήθεια πάρα πολύ παράξενο, πόσο η ζωή μας μπορεί να αλλάξει καμιά φορά μέσα σε δευτερόλεπτα. Πόσο καλά πιστεύεις ότι ξέρεις έναν άνθρωπο και πόσο ξαφνιάζεσαι όταν βλέπεις μια αντίδρασή του που ποτέ δεν είχες ξαναδεί? Πόσο σού λείπει το γνώριμο εκείνο βλέμμα που τόσο σου άρεζε? Το κομμένο γελάκι και οι αλλόκοτες εκφράσεις? Η μουσική που σιγοτραγουδούσατε τα βράδια πριν κοιμηθείτε? Έστω όχι αγκαλιά…

Η ψυχή σου απόψε είναι μία σφαίρα. Και κανείς δεν το ξέρει καλύτερα από αυτόν που την κράτησε στην τελευταία του αγκαλιά. Η μισή σφαίρα έχει την καρδιά σου. Η άλλη μισή έχει το μυαλό σου. Εάν ενωθούν θα δημιουργήσουν ένα παραμύθι από την αρχή. Εάν χωρίσουν, θα χάσουν για άλλη μια φορά τα βήματα στο χορό της ζωής.

Ποιος αλήθεια να ξέρει να μάς πει?

Ίσως η μουσική.

Ήταν όλα εκεί

Δυο σταγόνες φως! Μόνο αυτό έμεινε από τα βράδια της μοναξιάς. Και ήταν όλα εκεί όπως παλιά, όπως και πάντα. Στου μυαλού την άκρη και μέσα στην αγκαλιά μου. Ήταν όλα εκεί.

Σαν ένα αόρατο χέρι να γύρισε κάποιο ξεχασμένο διακόπτη, όλα αλλάζουν με γρήγορο ρυθμό και πάλι. Τα όνειρα ξαναπαίρνουν τη θέση τους στο μέσο τμήμα του εγκεφάλου.

Τι θα πει δεν το ήξερες τάχα ότι ζούνε εκεί?

Στο μπροστινό μέρος, σαν τύχει καμιά φορά και ξεμυτίσουν, να! μια έτσι κάνει η γλώσσα σου και τα προδίδει. Και άντε βρες τα μετά. Τα όνειρα είναι για δύο. Αν μαθευτούν, είναι «νέα». Αν πάλι καμιά φορά τα παραξεχάσεις εκεί στο πίσω μέρος του μυαλού σου, θα έχουν κάθε λόγο να βουλιάξουν από μόνα τους στη λήθη και να αυτομολήσουν στην άβυσσο της αχαριστίας σου.

Κάθε όνειρο είναι μια ευλογία από το Θεό. Ένα μικρό σκίτσο, χαραγμένο από το χέρι του δημιουργού, με έντονη την ψευδαίσθηση της συμμετοχής σου. Κάθε όνειρο είσαι Εσύ με Θεία έμπνευση και Θεία χάρη.

Μια λάμψη στα μάτια σου και μια φυγή από το χτες.

Τα όνειρά σου είναι το τιμόνι της ζωής σου!

Κάνε απόψε το βράδυ μια ευχή. Όπως αυτές που έκανες παλιά. Ξέρεις εσύ. Μια μικρή και σύντομη ευχή.

Κάπου εκεί έξω ίσως βρίσκεται ένα αστέρι και σε περιμένει. Το δικό σου αστέρι.

Όχι σκοτεινό. Ούτε και λαμπερό.

Μόνο δυο σταγόνες φώς!

Ο2

Ας λύσουμε πρώτα πρώτα ένα ιατρικό θέμα «της καρδιάς»! Όταν εκπνέουμε, ΔΕΝ εκπνέουμε διοξείδιο του άνθρακα αλλά οξυγόνο κατά κύριο λόγο. Εάν δεν εκπνέαμε οξυγόνο, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να κάνουμε τεχνητή αναπνοή γιατί θα δηλητηριάζαμε τον λιπόθυμο ασθενή μας. Το οξυγόνο βέβαια που του δίνουμε είναι σε χαμηλότερη συγκέντρωση από αυτήν που αναπνέει σε φυσιολογικές συνθήκες, είναι αρκετό όμως για να τον κρατήσει στη ζωή για όσο χρειάζεται.

Και η ζωή μας θέλει οξυγόνο.

Η ζωή δεν είναι πάντοτε ευθεία γραμμή. Πολλές φορές κάνει καμπύλες, γωνίες και κύκλους. Τα πράγματα είναι όμορφα και ονειρικά, μόνο στα παραμύθια. Και τα πράγματα στην αληθινή ζωή δεν είναι σχεδόν ποτέ όπως φαίνονται.

Συνήθιζα κάποτε να λέω ότι πρέπει να μαλώνεις στη ζωή, να μάχεσαι για όσα πιστεύεις ότι δικαιούσαι, να είσαι ένας αληθινός πολεμιστής. Ποιος σου είπε ότι θα σηκωθείς το πρωί και δεν θα μαλώσεις με κανέναν εκεί έξω? Αυτός ο πλανήτης έγινε για να μάς συγχύζει! Εάν το αρνηθείς, εάν δεν το αποδεχτείς δεν θα πας ποτέ μπροστά.

Υπόθεσε τώρα ότι είσαι εσύ το θύμα. Θέλεις να πάρεις λίγο λιγότερο αέρα και την ελπίδα να επιζήσεις ή προτιμάς να σε αφήσουν να πεθάνεις ήσυχος? Κάθε απάντηση είναι αποδεκτή. Οι ελεύθεροι άνθρωποι έχουν και ελεύθερη βούληση.

Η αγάπη είναι μια αρένα, ένας Κόκκινος Στίβος που είπαν κάποτε και οι Πυξ Λαξ. Όλοι μαχόμαστε για αυτήν, άλλοι ξέροντας το γιατί και άλλοι από ένστικτο. Είναι ένας αγώνας σε μάκρος. Παλεύεις. Δεν ξέρεις γιατί αλλά θέλεις οπωσδήποτε να κερδίσεις, έστω να κερδίσεις κάτι και ας μην είσαι εσύ ο νικητής.

Προσπαθείς να αποκρυπτογραφήσεις όσα πρέπει και δεν ξέρεις εάν μπορείς. Κι ας μπερδεύτηκες, κι ας κουράστηκες. Κουράστηκες να ζεις και να ελπίζεις. Και στηρίζεις τα πάντα σε μια περίοδο, σε μια στιγμή, σε μιαν ανάσα.