Η μοναξιά των αστεριών

Είναι μερικά πράγματα σ’ αυτή τη ζωή που δεν θέλεις ούτε καν να τα σκέφτεσαι. Πόσο μάλλον να τα συζητάς! Ώρες και ώρες ατελείωτες, βυθισμένες στη σιωπή, είναι κάποιες φορές προτιμότερες, από το να αρθρώσεις δυο τρεις λέξεις, για τις οποίες δεν θα είσαι και πολύ σίγουρος για την κατάληξη που στο τέλος θα έχουν.

Πόσες φορές θυμάσαι να παρεξηγήθηκες με έναν άνθρωπο που πραγματικά αγαπάς? Ελάχιστες. Οι αμοιβαίες υποχωρήσεις δίνανε πάντοτε ευκολοχώνευτες λύσεις. Είναι σίγουρα αυτό που ήθελες, αυτό που επεδίωκες. Είναι σίγουρα.. εσύ!

Κάθεσαι καμιά φορά στο παράθυρο και το βλέμμα σου απλώνεται στο μικρό παρκάκι, χωρίς να εστιάζεται πουθενά. Νιώθεις την ανάγκη να βγεις εκεί έξω, να καθίσεις στο παγκάκι που χρόνια τώρα έβλεπες από ψηλά. Στις 3.27 το πρωί, δεν θα είναι κανείς εκεί για να σε παρεξηγήσει. Κανείς για να σε παρηγορήσει. Μόνο τα άστρα.

Μία λέξη δεν μπορώ να σκεφτώ για να στολίσω τα άστρα σου. «Καθρέφτης». Τα άστρα όμως απόψε είναι ο καθρέφτης σου. Ψηλά, απόμακρα, απλησίαστα. Είναι όλα μαζί, αλλά όχι παρέα. Καθένα είναι μόνο του εκεί επάνω.

Όλος ο κόσμος τα βλέπει κάθε βράδυ και νομίζει ότι είναι μια παρέα. Ευτυχισμένο τσούρμο εφήβων, που βγαίνουν κάθε βράδυ και τα λένε, ομορφαίνοντας την πλάση με την παρουσία τους. Κι όμως, τι μεγάλο ψέμα! Δεν είναι έτσι! Κάθε ένα από αυτά είναι ΜΟΝΟ του. Έρημο και πανέμορφο. Λάμπει για τον εαυτό του και για τους ανθρώπους που το αγγίζουν με τη σκέψη τους. Γίνεται καθρέφτης κάθε ερημικής ψυχής. Λάμπει, αλλά είναι μοναχό του, αυτό και οι θαυμαστές του. Κι ας λάμπει παντού, ας φεγγοβολά…

Σε αυτή την απέραντη σιωπή που απλώνεται στο παρκάκι της ψυχής σου, μόνο ένας ήχος ακούγεται πεντακάθαρα. Ο χτύπος της καρδιάς σου. Αργός και σταθερός. ΝΤΟΥΚ ντουκ, ΝΤΟΥΚ ντουκ….

Ζεις. Ζεις? Μάλλον απλώς υπάρχεις. Τουλάχιστον εσύ το ξέρεις καλά αυτό, το καταλαβαίνεις καλύτερα από τον καθένα. Και δεν έχεις σκοπό να προσπαθήσεις να ξεγελάσεις τον εαυτό σου.

«Ας πιάσουμε ένα θέμα, όποιο θέλεις…» σε προκαλεί το μυαλό σου. Πάντα σε εκνεύριζαν οι υποθετικές κουβέντες, τα μελλοντικά σενάρια. Ας μην πιάσουμε τίποτα καλύτερα. Ας αφήσουμε το χρόνο να κυλήσει. Ας μείνουμε τελείως μοναχοί. Τί λες κι εσύ? Αυτή δεν είναι η ευκολότερη λύση?

Η μοναξιά είναι λυτρωτική σιωπή. Είναι σκιά που καταπνίγει κάθε χρώμα. Διώχνει τους εφιάλτες σου. Στεγνώνει τα δάκρυά σου. Κοιμίζει τους δαίμονες στο μυαλό σου. Σού κρατά το χέρι ζεστά, όπως κάποτε το φιλί στο μέτωπο σε συντρόφευε όλο το βράδυ.

Αγάπη…

Είναι μερικά πράγματα σ’ αυτή τη ζωή που δεν θέλεις ούτε καν να τα σκέφτεσαι! Πόσο μάλλον να συνεχίζεις να ζεις με αυτά.

Advertisements

5 thoughts on “Η μοναξιά των αστεριών


  1. nomizw tairiazei ws mousikh ypokroush….
    xreiazetai na menoume arketo diasthma monoi…emeis ki o eautos mas…eidika meta apo gegonota pou mas plhgwsan…tha erthei o kairos pou tha vgoume pali sthn epifaneia…tote tha exoume ksanagenhthei…..apo emas tous idious… tha eimaste h kaluterh ekdoxh tou eaytou mas…..

  2. Μμμμμ…..δε μπορείς να φανταστείς πόσες νύχτες μου θύμησες τώρα…ακριβώς όπως τα περιγράφεις..μόνος μου εγώ κ ο πόνος μου όπως λέει κ το τραγούδι με μόνη συντροφιά τα άστρα τις σκέψεις που βασανίζουν κ φυσικά ποτάκι κ τσιγαράκι….αχαχαχ!!! 😛

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s