Τίποτα

Πόσα πράγματα σε αυτή την όμορφη πλάση περιέχουν έμφυτο το στοιχείο της απεραντοσύνης? Τρία νομίζω. Η θάλασσα, ο ουρανός και η αγάπη!

Αν η θάλασσα είναι ψυχή και η αγάπη πόνος, τότε ο ουρανός είναι σίγουρα ελευθερία.

Κάτσε δύο δευτερόλεπτα μόνο και σκέψου κάτι απλό: τί είναι η ανάμνηση?

Η ανάμνηση δεν είναι εικόνα, δεν είναι ήχος, δεν είναι άρωμα, δεν είναι χρώμα.

Ανάμνηση είναι η άρνηση του μυαλού να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι ένα γεγονός είναι πια παρελθόν. Κάθε άνθρωπος έχει αναμνήσεις, κάθε άνθρωπος έχει μέσα του την άρνηση αυτή.

Είναι τάχα σκόπιμο κάθε ένας από εμάς να θυμάται πράγματα τόσο -μα τόσο- παλιά? Έχει κάποιο νόημα αυτό?

Εξαρτάται!

Το πατρικό μας σπίτι, είναι αλήθεια, δεν το ξεχνάμε ποτέ. Ο λόγος είναι απλός. Εκεί περάσαμε τα παιδικά μας, τα ανέμελά μας χρόνια, μερικά από τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής μας, γεμάτα παιχνίδι, φωνές, αγάπη, μαλώματα, ΟΝΕΙΡΑ…

Θα ξαναέρθουν ποτέ αυτά? Όχι βέβαια! Τα θυμόμαστε όμως επειδή είναι ευχάριστα. Κι επειδή ίσως κάποια από τα όνειρα εκείνα σιγοκαίνε κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μας ακόμα.

Κι αν ποτέ ξαναγυρίσουμε να μείνουμε εκεί, οι αναμνήσεις μάς κατακυριεύουν είτε το θέλουμε είτε όχι.

Τις πρώτες μας διακοπές, τις ξεχνάμε ποτέ? Μάλλον όχι! Έχουν τη σφραγίδα της πρώτης, όμορφης, μεγάλης, αυτόνομης στιγμής μας. Εκεί που αρχίζουμε να παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας, να κάνουμε σχέδια, να μαθαίνουμε ότι ζούμε.

Θα ξαναζήσουμε ποτέ κάτι παρόμοιο? Όχι βέβαια! Τις θυμόμαστε όμως επειδή είναι και αυτές ευχάριστες.

Κι αν ποτέ περάσουμε αντίστοιχα όμορφα σε κάποιο άλλο ή στο ίδιο μέρος, οι πρώτες εικόνες είναι πάντα και για πάντα μη επαναλαμβανόμενες, μη συγκρίσιμες.

Το πρώτο μας φιλί το ξεχνάμε ποτέ? Τον πρώτο μας έρωτα?

Ναι! Τον ξεχνάμε. Τον ξεχνάμε επειδή είναι άνθρωπος. Και σαν άνθρωπος φθαρτός, δεν μπορεί να τα έκανε όλα σωστά. Έκανε και λάθη. Κι αν εμείς για κάποιον λόγο θελήσουμε, ανασύρουμε από τη μνήμη μας μία από τις χειρότερες στιγμές του και τη βάζουμε να παίζει συνεχώς, ξανά και ξανά, σαν κολλημένο κομμάτι από παλιό cd, στο καινούργιο στερεοφωνικό μας. Ώσπου να σπάσει και η βελόνα της αγάπης, να πούμε «Βαρέθηκα» και να φύγουμε μια για πάντα. Έτσι ώστε μια μέρα να μην θυμόμαστε τίποτα από αυτόν. Τίποτα από όσα κάποτε μάς μάγευαν.

Τίποτα από τον ουρανό του.

Advertisements

4 thoughts on “Τίποτα

  1. Νομίζω πως είσαι λίγο απόλυτος όσον αφορά τον 1ο έρωτα κ το 1ο φιλί βρε Τόλη μου.Κάποια πράγματα δεν ξεχνιούνται εύκολα κ σε μερικές περιπτώσεις κ ποτέ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s