Μια μπάλα φως

Ήταν κάποτε δυο νεαρά, ολόλευκα περιστέρια που πετούσαν  κάτω από τον ίδιο ουρανό, περνούσαν δίπλα από τα ίδια σύννεφα, αλλά δεν γνωρίζονταν καν! Πρέπει να ζούσαν σε εκείνη την ξεχασμένη γωνιά του πλανήτη για αρκετά χρόνια, καθένα στο δικό του, μικρό, μοναχικό κόσμο, απορροφημένο στις σκέψεις του και αδιαφορώντας για τα πάντα.

Έτυχε μια ημέρα, κουρασμένα καθώς ήταν από το πολύ παιχνίδι και ψάξιμο, και κάθισαν στο ίδιο συρματόπλεγμα. Για μια στιγμή οι ψυχές τους διασταυρώθηκαν, τα βλέμματά τους συναντήθηκαν δειλά δειλά. Παρατήρησαν το ολόλευκο του χρώματος και της ψυχής τους και έγνεψαν με συμπάθεια. Το ένα χαμογέλασε στο άλλο και με μιας, μια όμορφη φιλία ξεκίνησε.

Δύο χρόνια μετά κανένα από τα δύο περιστέρια δεν πετάει πια στον καταγάλανο εκείνο ουρανό. Ανάμεσα στα σύννεφα κρύβεται μια σκιά από δάκρυ και θειάφι. Κάποιες φορές προσπάθησαν να συναντηθούν, να δούνε το ένα το άλλο, να χαϊδέψουν το λευκό φτέρωμά τους. Μάταια! Μόλις πλησίαζαν λιγάκι, άρχιζε η ΜΠΟΡΑ. Σκληρή, δυνατή, έντονη, ακατάπαυστη. Μέχρι να τα αναγκάσει να χωρίσουν. Και πάντα με την ίδια δριμύτητα. Μέχρι να τα αναγκάσει να χωρίσουν!

Όταν έφυγες ήταν βράδυ. Έκλεισες αργά την πόρτα πίσω σου και δεν ήξερες καν αν ήθελες να φύγεις και πόσο μακριά μπορούσες να πας. Άκουσα από το βάθος κάθε ήχο. Ρούχα, παπούτσια, ΔΑΚΡΥ, χερούλι, πόρτα, ασανσέρ. Ψευτοφόρεσες, φόρεσες, έπνιξες, έπιασες, έκλεισες, κάλεσες. ΕΦΥΓΕΣ!

Ένωσα τότε όλα τα δάχτυλα των χεριών μου ένα προς ένα, σε έκταση και αντικρυστά, σχηματίζοντας μια καρδιά. Έφτιαξα στην ματιά μου μια μπάλα φως και φυσώντας την απαλά, σου την έστειλα να σε συντροφεύει. Όπου κι αν πας, ό,τι κι αν κάνεις, μ’ όποιους κι αν είσαι. Κι έπειτα, έπεσα στο κρεβάτι μου και κοιμήθηκα γαλήνιος. Για χρόνια…

Δυο περιστέρια χάνονται, πετώντας  αγκαλιασμένα προς τον ουρανό. Όχι! Δεν πέρασε η μπόρα. Αυτά πέρασαν μέσα από τη μπόρα!

Σιωπή.

Δυο χρόνια μετά έφτιαξα έναν διάδρομο για να περπατούν άγγελοι προς το μέρος μου. Δεν μπορούσα όμως να βρω κάτι να τον φωτίσω τόσο καλά, έτσι ώστε να βλέπουν μες στο σκοτάδι και στεναχωρήθηκα. Όχι για πολύ. Σκέφτηκα πως όλο και κάποιος άγγελος με χρυσά φτερά, θα κρατά για να φωτίζει το δρόμο του προς τη χαρά, μια μπάλα φως. Σαν κι αυτή που κάποτε σου χάρισα. Σαν κι αυτή που φωλιάζει στο κίτρινο των ματιών σου…

Advertisements

4 thoughts on “Μια μπάλα φως

  1. Πολύ συγκινητικό το κείμενο…κ το τραγουδάκι πολύ καλό!!Εγώ ένα έχω να πω.Αν 2 αδελφές ψυχές συναντηθούν σαν τα περιστεράκια που αναφέρεις τότε τίποτα δε μπορεί να τις χωρίσει.Ότι κ να γίνει, όσα εμπόδια κ να υπάρχουν, όσος χρόνος κ να περάσει αυτές οι 2 ψυχές θα καταφέρουν να είναι μαζί…

  2. Όσο παγωμένη κ να μαι δεν παύω να είμαι καρδιά….κ μάλιστα μεγάλη!!!όλοι οι καλοί χωράνε μέσα…μόνο καλοί όμως..οι κακοί τρώνε πόρτα! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s