Αγάπη στη σιωπή

Κάθε μοναδική ημέρα που περνά μπροστά από τα μάτια μας, είναι ένα μικρό κομμάτι ελπίδας που φυτρώνει στις ψυχές των ανθρώπων. Είναι ένα ζωντανό θαύμα κι αυτό, αναμφίβολα. Ίσως η φύση του ανθρώπου να είναι τέτοια, που όταν ζει και θεριεύει σε υγιή περιβάλλοντα, δεν του επιτρέπει να λοξοδρομήσει τα θέλω του. Ίσως να’ ναι πάλι αυτή η θεία πνοή που περιέχει το DNA σου, που δεν κρατά ούτε στάλα δάκρυ στα μάτια σου. Ούτε μία τόση δα στάλα.

Αναρωτήθηκες ποτέ που κρύβεται η σκέψη σου τα βράδια που κοιμάσαι? Η σκέψη είναι ένα μικρό οικόσιτο ζωάκι, που κατοικεί μέσα στο σπίτι του εγκεφάλου σου. Όλη τη μέρα κάνει παιχνίδια και δεν σε αφήνει σε ησυχία. Μέχρι που κουρασμένος από τα πολλά της ημέρας και τα λίγα των ανθρώπων, κατεβάζεις τους διακόπτες των βλεφάρων σου κι αυτή μένει μόνη στο σκοτάδι να κουνά χαρούμενα τη γούνινη ουρίτσα της. Κι αφού κάνει μια δυο χαρούλες ακόμα, με ταλαιπωρημένες δρασκελιές πηγαίνει κι αυτή προς το σπιτάκι της να κοιμηθεί. Έχει ένα μικρό σπιτάκι η σκέψη σου, μια και αναρωτιέσαι. Μια μικρή φωλίτσα, για να νιώθει άνετα. Εκεί αποσύρεται και βρίσκει την ηρεμία της. Κι εσύ τη δική σου.

«Αν ποτέ ντραπείς για μένα, θέλω να το μάθω».

Είναι η αγάπη ντροπή? Είναι! Όταν είναι ψεύτικη.

«Χίλιες φορές να μην γνωρίσω ποτέ τον αληθινό έρωτα παρά να αγαπήσω ψεύτικα».

Πόση αγάπη κρύβει η σιωπή και πόσα λόγια η αυγή?

Μέσα στη σιωπή του μυαλού σου, τα βράδια, πάνω από τη φωλίτσα της σκέψης σου βγαίνουν χιλιάδες αστέρια. Μικρά, μεγάλα, λαμπερά, σιωπηλά, απατηλά. Άλλα μόνιμα και άλλα γρήγορα και βιαστικά, σαν κομήτες περνούν, φωτίζουν μια φορά, μια στιγμή και φεύγουν!

Είναι τα όνειρά σου. Σπάνια καμιά φορά, πολύ σπάνια, ξυπνάει κρυφά και η σκέψη σου και χαζεύει το κατάφωτο υπερθέαμα. Και κουνά και πάλι απορημένη την ουρίτσα της. Και το άλλο πρωί δεν θυμάται τίποτα. Απολύτως τίποτα.

Υπάρχει μια στάση στο κρεβάτι, στην οποία κοιμάσαι με ένα χαμόγελο στα χείλη σου. Θα τη θυμάσαι πάντα. Είναι μια στάση που ο ύπνος σε πιάνει πάντα εύκολα, όμορφα κι αγαπησιάρικα. Είναι μια στάση στην οποία κάνεις μια αγκαλιά τον κόσμο ολάκερο και βυθίζεσαι στον έναστρο ουρανό των ονείρων σου. Και συχνά πυκνά, χαϊδεύεις τη σκέψη σου που μόλις ξύπνησε.

Έχεις ένα μικρό σπιτάκι. Μια μικρή φωλίτσα, για να νιώθεις άνετα. Εκεί αποσύρεσαι και βρίσκεις την ηρεμία σου. Και θα είναι εκεί για πάντα. Μέχρι να πάψουν τα όνειρα να φωτίζουν τον ουρανό σου. Μέχρι να τα αφήσεις να χάσουν τη λάμψη τους.

Κάθε μέρα που περνά είναι μια ελπίδα που φυτρώνει στις ψυχές των ανθρώπων. Και μας χαμογελά σαν μικρό παιδί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s