Η φωνή μέσα μου

Κάποιες φορές, φαντάζομαι το νιώθεις κι εσύ, η νύχτα έρχεται κάπως πιο νωρίς. Σαν να χάνεις ώρες στη διαδρομή, σαν καποιος να μη γεμίζει σωστά τις ώρες της ημέρας σου. Ξυπνάς το πρωί και αποφασίζεις να κάνεις 5 πράγματα, και το βράδυ που πηγαίνεις σπίτι, πέφτεις για ύπνο και δεν έχεις καταλάβει καν πως πέρασε άλλη μια μέρα τόσο μα τόσο γρήγορα!

Ντροπιάστηκες ποτέ πραγματικά μπροστά σε έναν άνθρωπο? Ποιο είναι το χειρότερο που σου έχει συμβεί? Έννοιες όπως η αυταπάρνηση και η ολιγάρκεια, έχουν πολλά γράμματα για να τις διαβάσεις. Από το παράθυρο του κελιού σου όμως, δες! μπαίνει ακόμα λίγο φως. Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξεις το σκηνικό μια για πάντα?

Κάποιες φορές νομίζω πως δεν με προσέχεις καθόλου! Πως ποτέ δεν με πρόσεχες. Και μετά, το ξανασκέφτομαι και το λέω με βεβαιότητα!

«Ποτέ δεν με σκέφτηκες».

Υπάρχουν αγάπες δυνατές και εραστές μαχητές. Υπάρχουν αγάπες αξιολύπητες και εραστές ταλαίπωροι. Υπάρχουν και πολλά ενδιάμεσα. Υπάρχουν και όλα αυτά που στέκονται πακεταρισμένα στην άκρη του δωματίου του μυαλού μου. Όλα πακεταρισμένα όπως τότε. Όλα…

Στη χώρα των πεθαμένων τα ρολόγια δεν δείχνουν πια το χρόνο.

Μα… «ο χρόνος δεν είναι δόγμα», μου είχες πει κάποτε.

Και η αγάπη επίσης.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s