Κρατήρες στο έδαφος

Και τώρα μόνο… μπέρδεμα! Έψαξα αρκετά αλλά νομίζω πως δεν πέφτω έξω. Είναι η σωστότερη λέξη από όλες όσες γνωρίζω. «Μπέρδεμα». Η ζωή είναι, το δίχως άλλο, ένα αστείο παιχνίδι. Όχι η δική σου ζωή όμως! Έχεις λίγες πιθανότητες και το ξέρεις. Τι σε κάνει να θέλεις να ρισκάρεις ακόμα?

Τα πόνταρες όλα στο κόκκινο και ξέρεις και συ καλά πως δεν θα βγάλεις ποτέ αυτή την καταραμένη σκηνή από το μυαλό σου, να γυρίζει βασανιστικά η ασημένια μπιλίτσα, να γυαλίζει στα φώτα χαιρέκακα και να πηγαίνει να κάθεται στο 8! Κόκκινο το 9, κόκκινο το 21, όλα κόκκινα στην πορεία, η ζωή σου τόσα χρόνια στα κόκκινα! Κόκκινες κουρτίνες, φώτα κόκκινα, χείλη βαμμένα κόκκινα και συ πας και μου κάθεσαι στο 8?

Μα… το 8 είναι μαύρο!

– Και τώρα «αφεντικό»? Πάνε όλα? Χάθηκαν? Δεν έχω τίποτα άλλο να ελπίζω?

– Δεν ξέρω. Ειλικρινά δεν ξέρω. Θα μετρηθώ και θα σου πω…

Ακόμα και τα πάντα να του πάρουνε, του φιλοσοφημένου ανθρώπου τού μένει κάτι: η ελπίδα!

Θα χαιρόμουν στ’ αλήθεια να γνώριζα ένα πράγμα. Αυτός που πρώτος από όλους επινόησε τη λέξη «ελπίδα», το έκανε επειδή τα είχε χάσει όλα και το μόνο που του έμενε ήταν όντως η ελπίδα ? Ή ήταν κάποιος που ήταν αδιάφορος και ψιλοχορτάτος από όλα, απλά βρέθηκε κάποια μέρα σε μια σημαντική δυσκολία και αμέσως βρήκε ένα ψυχικό καταφύγιο σε 6 γράμματα, που ο ίδιος επινόησε? Πόσο την ένιωθε την ελπίδα αυτός που την πρωτοείπε? Πόσο ανάγκη την είχε? Πόση αλήθεια είχε μέσα της αυτή η λέξη όταν πρωτοειπώθηκε? Και πόση έχει ακόμα?

Καμιά φορά βλέπω στις ταινίες τον πρωταγωνιστή να εξομολογείται κάτι πολύ σπουδαίο ή πολύ μυστικό, σε ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ή ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ βρεθεί μπροστά του! Είναι τάχα αυτό σωστό? Είναι λογικό? Ή μήπως το βλέπεις ανθρώπινο? Τίποτα από όλα αυτά νομίζω. Είναι μια φαντασίωση του σκηνοθέτη, μια εύκολη λύση. Οι άνθρωποι δεν εξομολογούνται, όπως όλοι γνωρίζουμε καλά, σε κανέναν άλλο παρά μόνο στον εαυτό τους. Είτε αυτός ζει μέσα τους είτε ζει κάπου αλλού σε αυτό τον πλανήτη.

Μπέρδεμα σε όλα. Έτσι έλεγε και ένα παλιό αστειάκι που πάντα μου άρεσε. «Τι παίρνεις αν διασταυρώσεις καγκουρό με ελέφαντα? Κρατήρες στο έδαφος!»

Μπέρδεμα… Το είπαμε!

Η εξομολόγηση είναι μια παραδοχή. Και όταν αυτοαναιρείται, τότε κοιτάς τον άλλον στα μάτια, κοντοστέκεσαι στα μεγάλα βλέφαρά του, και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις τίποτα απολύτως να του εξομολογηθείς. Κλείνεις τα μάτια σου, κλείνεις την ψυχή σου. Κλείνεις και την πόρτα πίσω σου για πάντα.

Μπέρδεμα! Καλά σου το είπα. Και, για ακόμα μία φορά, είναι όλο δικό μου…

 

Advertisements

One thought on “Κρατήρες στο έδαφος

  1. exw poly kairo na mpw mesa file mou k molis diabasa merika apo ta kainouria sou keimena.ola einai ena k ena k fysika aggizoun thn kardia mas!se eyxaristw proswpika giati polla apo ta keimena ayta mou edwsan dynamh na kseperasw dyskoles katastaseis..na sai panta kala k na synexiseis na mas sygkineis me th skepsh k th fantasia sou!filia polla!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s