Σταγόνα αγάπης

«Τίποτα! Δεν σημαίνει τίποτα αυτό που λες για μένα. Απολύτως τίποτα!». Κοίταξα τα ψυχρά, πράσινα μάτια της και είδα την αλήθεια κατάματα. Έδειχνε να το πιστεύει. Μα πως ήταν δυνατό κάτι τέτοιο? Πως μπορεί να πίστευε κάτι τέτοιο? Το έλεγε επειδή το πίστευε ή επειδή ήθελε να το πιστέψει?

Τι να αξίζει άραγε αληθινά σε αυτή τη ζωή? Χρόνο με το χρόνο, μέρα με τη μέρα, μαθαίνουμε συνεχώς καινούργια πράγματα. Γινόμαστε κοινωνοί γνώσεων, εμπειριών, καταστάσεων που περνούν και χάνονται μέσα σε λίγο διάστημα, σαν πεφταστέρια σε νυχτερινό ουρανό ή, σπανιότερα, σαν φωτεινά σημάδια που μένουν και φεγγοβολούνε ανελλιπώς πάνω από την κάμαρά μας κάθε βράδυ, περιμένοντας υπομονετικά να τους ρίξουμε μια ματιά, για να σβήσουνε ήρεμα, γαλήνια.

Τι να αξίζει άραγε αληθινά σε αυτή τη ζωή?

Να είναι τα μέρη που γνωρίσαμε? Αλλάζουν! Πας μετά από 2 χρόνια στο ίδιο νησί και δεν θυμάσαι τίποτα απολύτως. Ψάχνεις τους δρόμους, ψάχνεσαι και μελαγχολείς. Σαν να μην ξανάρθες ποτέ..

Να είναι τα λόγια που ανταλλάξαμε? Χάνονται! Λες μετά από λίγο καιρό μια φράση ίδια, δυο τρεις λέξεις στη γνωστή σειρά, και θαρρείς πως τις έχεις ξαναπεί, πως σου θυμίζουν κάτι πολύ έντονα, που το ξανάπες. Δεν θέλεις όμως να το θυμηθείς ακριβώς, ούτε και έχεις σκοπό να το αναλύσεις παραπάνω. Θες απλά να ξεχάσεις.

Να είναι τα αισθήματα που νιώσαμε? Αλλοιώνονται! Κοιτάς μια στιγμή έξω από το παράθυρό σου, μια βροχερή νύχτα, και νιώθεις πιο μόνος από ποτέ, ο πιο μόνος άνθρωπος στον πλανήτη. Τι κι αν αγάπησες παράφορα? Τι κι αν αγαπήθηκες όσο κανείς άλλος? Οι σταγόνες πέφτουν στο έδαφος μία μία…

Θα σε βγάλω εγώ από τη δύσκολη σκέψη λοιπόν. Είναι οι άνθρωποι! Οι σωστοί άνθρωποι! Οι γνωστοί άνθρωποι. Αυτοί που ποτέ δεν σε πρόδωσαν. Αυτοί που ήταν πάντα εκεί. Αλλάζουν, ωριμάζουν, ομορφαίνουν ή ασχημαίνουν, γερνούν. Δεν έχει σημασία. Είναι όμως πάντα εκεί να σου χαρίσουν την αγάπη τους. Δεν σε αφήνουν ποτέ και για τίποτα. Ο χρόνος δεν σημαίνει τίποτα για αυτούς. Πάντα και για πάντα θα είναι εκεί για σένα. Γιατί απλά είσαι εσύ, γιατί το αξίζεις!

Κι όταν θα φύγω από τη ζωή τούτη, θα’ ναι το δάκρυ σου που θα πάρω για φυλαχτό μαζί μου. Θα’ ναι το γέλιο σου που θα έχω για νανούρισμα. Και όλα αυτά που ζήσαμε, θα τα κρύψω σε μια σταγόνα αγάπης.

Για σένα? Πόσα σημαίνει για σένα ένας μόνο άνθρωπος? Πόσο αντέχεις να είσαι εσύ για σένα και για αυτόν μαζί? Πόσο μακριά θα έφτανες για αυτόν τον άνθρωπο? Πόσο θα τον διεκδικούσες από τη ζωή? Ένα ζάρι είναι η ζωή. 6 έδρες, 6 σημεία. Από το 2 ως το 5, τα χρόνια αναμονής.

Στον άσσο είναι ένα γράμμα, το Φ. ΦΥΓΕ!

Και στο 6, το Γ. ΓΥΡΝΑ!

Σειρά σου να ρίξεις τα ζάρια.

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s