Κλέβοντας σεβασμό

Καμιά φορά στη ζωή, έρχονται έτσι τα πράγματα που νιώθεις απόλυτα εγκλωβισμένος. Κι όταν λέμε απόλυτα δεν εννοούμε φυσικά σε καθετί που κάνεις. Σε ένα θέμα όμως, όποιο και αν είναι αυτό που σε απασχολεί, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Απολύτως ΤΙΠΟΤΑ. Και τότε αρχίζεις να γυρνάς σε φίλους και γνωστούς και να ρωτάς…

Θυμάμαι τα λόγια του μέντορά μου πολύ συχνά: όταν έχεις κάποιο μεγάλο πρόβλημα, να γυρίσεις τον κόσμο ανάποδα, να κάνεις τα πάντα, μέχρι να το λύσεις. Όταν όμως έχεις ένα πραγματικά τεράστιο πρόβλημα, και δεν ξέρεις τι να κάνεις… απλά, μην κάνεις τίποτα! Θα σου το λύσει ο χρόνος με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Σάμπως να ήμουν πάντοτε συμφιλιωμένος με το χρόνο, τηρώ απαρέγκλιτα πλέον αυτόν τον κανόνα. Εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που βγαίνουν για μεροκάματο στις 4 τα χαράματα. Άνθρωποι που περιμένουν υπομονετικά να πεθάνουν για να λυτρωθούν. Και άνθρωποι που δεν γεννήθηκαν ποτέ. Μόνο σαν σκέψη. Περπατάνε στους δρόμους, τριγυρνάνε σε πόλεις φανταστικές, σε ζωές που δεν έζησαν κοιτώντας πράγματα που δεν υπήρξαν ποτέ. Αύριο μεθαύριο, ένας τέτοιος ίσως να είσαι κι εσύ!

«Πάντοτε υπάρχει χρόνος. Ποτέ όμως τόσος όσος υπήρχε κάποτε». Το ξανάπαμε αυτό, το ξέρω. Το ξαναλέμε και θα το ξαναλέμε μέχρι να καταλάβουμε πόσο σημαντικό είναι να τιμούμε κάθε στιγμή μας. ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΟΥΜΕ. Να τη ζούμε σαν να ήταν η τελευταία μας. Γιατί πάντοτε υπάρχει αύριο. Και σεβόμενος το παρόν, κλέβεις σεβασμό από το μέλλον.

Σκέψου το τελευταίο ηλιοβασίλεμα που θα δεις σ’ αυτή τη ζωή. Όσο χρονών και αν είσαι. Ό,τι κι αν έχεις περάσει. Όσα και αν έχεις καταφέρει. Σκέψου ποιος θα ήθελες να είναι εκεί δίπλα σου να σου μιλάει, να σου κρατά το χέρι, να σου τραγουδά. Κλείσε τα μάτια σου και ξαναζήσε τη σκηνή με τη φαντασία σου. Δες τα όμορφα χρώματα του ήλιου. Άκου τη μελωδία της ψυχής. Ζήσε το τελευταίο σου ηλιοβασίλεμα σ’ αυτή τη ζωή…

Και τώρα αν θέλεις ξανάνοιξε τα μάτια σου και κοίτα το φως του ήλιου. Κάτσε δυο λεπτά και πάρε μια ανάσα. Για θυμίσου καλά. Προσπάθησε να θυμηθείς. Δεν ξέρω αν θυμάσαι καλά. Επειδή πάντοτε υπάρχει αύριο, δεν ξέρω αν πραγματικά θυμάσαι καλά με ποιον ήσουν σε αυτό το ηλιοβασίλεμα, αλλά ο μόνος σίγουρος εκεί, ήσουν εσύ!

Advertisements

2 thoughts on “Κλέβοντας σεβασμό

  1. Πολύ ωραία ανάρτηση! Ώρες ώρες αναρωτιέμαι πώς μπορεί ένας γιατρός (=εξειδίκευση) να είναι τόσο ανοιχτόμυαλος και ανοιχτόκαρδος! 😉
    Και έχεις απόλυτο δίκιο, μέσα στη δίνη της ζωής είναι εύκολο να ξεχάσουμε πως αυτή κάποτε δεν θα υπάρχει για εμάς (για όλους). Πρέπει πότε πότε να κάνουμε ένα pause αναλογιζόμενοι το end πριν πατήσουμε ξανά το play μέχρι… όπου βγει.
    Καλημέρα τόλη μου 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s