Archive | Δεκέμβριος 2010

Παιδιά κι ονειροπόλοι

Υπάρχει μια πόλη στο χάρτη της καρδιάς σου, που δεν σε πρόδωσε ποτέ. Εκεί έχεις περάσει κάποιες από τις καλύτερες στιγμές της ζωής σου. Εκεί έχεις ερωτευτεί τα πράγματα, τον αέρα, τους ανθρώπους και τις συνήθειές τους. Εκεί δεν βαριέσαι ποτέ! Εκεί…

Την άνοιξη, είναι ο ήλιος που ξεπροβάλλει τα πρωινά και σου ανεβάζει τη διάθεση. Είναι οι φωνές των παιδιών στους δρόμους. Είναι τα αυτοκίνητα που τρέχουν γοργά, που βιάζονται να τελειώσουν τις δουλειές τους για να εξοικονομήσουν μια στάλα στιγμών, να τις τυλίξουν σε ένα ποτήρι κρασί στο μπαλκόνι, βλέποντας τον ήλιο να δύει κάθε μέρα και πιο αργά.

Το καλοκαίρι είναι τα καραβάκια στην παραλία. Τα φώτα στους δρόμους. Οι δυνατές μουσικές από τα μαγαζιά. Είναι οι πλανόδιοι λαχειοπώληδες, που σου θυμίζουν πόσο θα ήθελες να έχεις τα πάντα, για να ζήσεις σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο τα πάντα. Είναι ο έρωτας που πλημμυρίζει κάθε γωνιά και κάθε υγρό στενάκι.

Το φθινόπωρο είναι τα θλιμμένα πρωτοβρόχια που σου μιλάνε για παλιές αγάπες. Είναι οι κούπες με ζεστό καφέ και σοκολάτα στα καφέ της παραλίας. Είναι οι κουλουρτζήδες που ανταγωνίζονται τους καστανάδες. Είναι το πολύβουο γιουρούσι με τους φοιτητές που κινούνται ακαθόριστα, ακανόνιστα, ανέμελα.

Και το χειμώνα, αχ!, το χειμώνα, είναι εκεί… τα πάντα! Είναι οι μοναχικές βόλτες στην έρημη, στολισμένη πόλη. Είναι τα κρεατικά που μαγειρεύονται μόνο στο φούρνο. Είναι η ζεστή αγκαλιά που με τόση καρτερία περιμένεις.

Είναι τα μάτια της συγγνώμης. Είναι τα λόγια της συγχώρεσης. Είναι η δύναμη της αγάπης.

Το χειμώνα είσαι εσύ. Εσύ κι εγώ. Σαν πάντα και όπως ποτέ.

Το χειμώνα είναι… Χριστούγεννα στην πόλη! Μην αργείς!

 

Advertisements

Κι ας κλαις!

Για όλους τους λόγους του κόσμου, αυτά τα Χριστούγεννα πρέπει να είναι πολύ, πολύ ξεχωριστά! Για τις μέρες που τρέχουνε, όλα είναι δρόμος. Για τα λόγια που βρέχονται, κάθε λέξη είναι γιορτή. Για την αγάπη που έρχεται, κάθε μέρα είναι γιορτή. Κι ας κλαις.  Δεν θέλει δάκρυα. Δεν θέλει βία. Δεν θέλει τίποτα, παρά λήθη και αλήθεια.

Προχθές μόλις είδα έναν πανέμορφο γατούλη με κίτρινο κουδουνάκι! Ήταν ένας νεαρός γατούλης, κοντά στο έτος, υποθέτω, σε ηλικία. Καθώς περπατούσα άκουσα έναν μάλλον ασυνήθιστο θόρυβο και είδα αυτή τη γρήγορη, ντελικάτη φιγούρα να τρέχει παιχνιδιάρικα στο μισοσκόταδο. Ήταν απογευματάκι και γυρνούσα σπίτι από την αγορά. Πάντα μου άρεσαν οι γάτες, αλά αυτός ο γατούλης ήταν πολύ γλύκας. Του πέταξα ένα «ψιτ» για να έρθει, γνωρίζοντας ότι είχα λίγες πιθανότητες, μιας και τα γατιά της πόλης δεν πολυεμπιστεύονται τους ανθρώπους και καλά κάνουν, αλλά μόλις πλησίασε και τον χάιδεψα λιγάκι, το μάτι μου καρφώθηκε κατευθείαν στο λαιμό του. Φορούσε ένα μικρό, κίτρινο κουδουνάκι που καθώς έτρεχε έκανε έναν πολύ ιδιαίτερο ήχο, προδίδοντάς τον. Σίγουρα αυτός ο πανέμορφος γάτος ήταν καταδικασμένος να μην κυνηγήσει ποτέ του οτιδήποτε!

Είναι η δική μας κατάσταση που ορίζει σχεδόν πάντα το τι σκεφτόμαστε για τους άλλους. Πάντα συμβαίνει αυτό. Και είναι τελείως ανθρώπινο. Κι ας παρεξηγείται καμιά φορά. Ήμασταν πάντοτε φθαρτοί!

Σκέφτηκες ποτέ τι αισθάνεται ένα ψάρι μέσα στη γυάλα του? Θέλει άραγε να βγει? Βαριέται εκεί μέσα? Το χαρακτηριστικό με το βραχύβιο της μνήμης του είναι αρκετά καλή δικαιολογία για να το κλείνεις εκεί μέσα? Ή μήπως το διάφανο της γυάλας σε κάνει να κοιμάσαι καλύτερα τα βράδια?

Μια αγάπη είναι πάντα μια αγάπη. Μια ζεστή αγκαλιά, ένα γλυκό φιλί και μια ελεύθερη καρδιά που μπορεί να ονειρεύεται ένα καλύτερο αύριο.

Μην αργείς. Σήκω από τη θέση σου ΤΩΡΑ! Πάνε στον κοντινότερο καθρέφτη και κοίτα μέσα. Τι βλέπεις? Ο άνθρωπος που αντικρίζεις είναι αυτό που ήθελες να βλέπεις πριν από 10 χρόνια?

Αν όχι, βγες και ψάξε τον αληθινό σου εαυτό έξω από το σπίτι. Στις τραμπάλες τις παιδικής χαράς. Στα λιβάδια με το βραδινό αεράκι. Στα νησιά με τους φιλόξενους μαγαζάτορες. Στα μάτια που δεν παρέλειψες να προδώσεις τόσο μα τόσο φθηνά.

Αν ναι, κάνε ένα ΠΑΡΤΥ! Ναι, καλά άκουσες. Κάνε ένα πάρτυ. Και κάλεσέ τους όλους. Θέλω να έρθω να σε δω να χορεύεις. Κι ας κλαις. Συνέχισε να χορεύεις. Κι ας μην αντέχεις τον ήχο από το κίτρινο κουδουνάκι σου…

 

Δρόμοι γεμάτοι συγγνώμη

«Αυτή τη βδομάδα έβρεξε μόνο δυο φορές. Την πρώτη φορά για 3 μέρες και την άλλη για 4!». Κάπως έτσι, σαν σοφιστεία από παλιό ανέκδοτο, περνούν οι μέρες της μοναξιάς. Όλες οι μέρες. Μία προς μία, αμέτρητες λιτανείες 24 ωρών.

Κλαίει ποτέ της η αλήθεια? Κι αν κλαίει, κλαίει σιωπηρά? Κλαίει έντονα? Ή μήπως βαθιά μέσα της γελάει με την κατάντια των ανθρώπων και των καιρών?

Η αγάπη είναι θυσία. Είναι αλήθεια. Είναι αποκλειστικότητα. Είναι τα πάντα που έζησες. Είναι Αγάπη με το Α κεφαλαίο. Όλα τα άλλα είναι συμβιβασμός. Και ο συμβιβασμός δεν αρχίζει με άλφα, αρχίζει με σίγμα. Έστω κι αν δεν είναι σίγμα τελικό!

Κάποτε ρωτούσες. Κάποτε ζούσες. Κάποτε ανησυχούσες. Και κάποτε ήλπιζες!

Τώρα μιλάς. Τώρα υπάρχεις. Τώρα αδιαφορείς. Τώρα απλά περιμένεις.

Μα η ζωή δεν συγχωρεί. Δεν σε συγχωρεί. Δεν περιμένει. Και δεν θα σε περιμένει.

Τεντώθηκα λίγο παραπάνω και έβαλα το χέρι μου πίσω από τη μικρή βιβλιοθήκη. Έπιασα εκείνο το παλιό κουκλάκι της συγγνώμης. Μερικά πράγματα σε κάνουν χαρούμενο μόνο με την ύπαρξή τους. Η «σκονισμένη» υφή του, τα παραπονιάρικα μάτια του, τα λόγια που θα έλεγε αν είχε φωνή τόσα χρόνια!

Ο δρόμος τώρα αρχίζει. Και συ, έχεις πάρει θέση στον αλτήρα με το σπασμένο ελατήριο. Το μόνο που λειτουργεί ακόμα είναι το χρονόμετρο.

 

Βλέμματα αδυσώπητα

Αν μάθαινες πως τ’ αστέρια του ουρανού ήταν απλά φωτάκια σε μαύρο πανί, θα ήθελες ακόμα να ταξιδέψεις εκεί με τη σκέψη σου? Εγώ λέω πως ναι! Δεν είναι ποτέ ο προορισμός για σένα. Είναι το ίδιο το ταξίδι που αγαπάς, έστω και σαν σκέψη.

Είσαι πολύ μακριά. Ταξιδεύεις σε μια άλλη πόλη, μια πόλη που δεν έχεις πάει ποτέ. Δυτικά. Μια νέα αγάπη. Μια Αγάπη! Μια νέα εμπειρία στη μικρή ζωή σου.

Βρίσκεις μια αστεία αφορμή και κατεβαίνεις από το αυτοκίνητό σου να περπατήσεις στον ήσυχο επαρχιακό δρόμο. Καλοκαίρι. Έχει ένα ελαφρύ αεράκι που παιχνιδίζει με τα όμορφα, μακριά μαλλιά σου. Γυρνάς το κεφάλι σου και βλέπεις τον έναστρο ουρανό. Χαμογελάς. Ανοίγεις τα χέρια και αρχίζεις να στροβιλίζεσαι αργά. Χαμογελάς και γελάς! Στροβιλίζεσαι πιο γρήγορα. Γελάς δυνατά πια! Ακούγεσαι στη μέση του πουθενά. Κάποια σκυλιά γαβγίζουν από απόσταση, σαν μυστική συνοδεία στο απόκοσμο γέλιο σου. Η μαγεία της στιγμής σε παρασύρει πάνω από το έδαφος. Γίνεσαι ένα με τη βραδιά, με τα άστρα, με το μαύρο πανί όπου στέκονται καρφιτσωμένα. Έχεις ξεφύγει απ’ τη γη. Δε νιώθεις τα πόδια σου καν να ακουμπούν στο έδαφος. Ζεις κάτι εξαιρετικά ασύλληπτο. Θα’ θελες όλος ο χρόνος σου να τελείωνε σε αυτή τη στιγμή. Να μην τελειώσει ποτέ το τώρα, να παγώσει! Κάνεις μια δεύτερη και μια τρίτη και μια τέταρτη πιρουέτα στον αέρα. Και πέφτεις κάτω με κρότο. «Γκντουπ» νομίζω είναι ο ήχος και από εκεί υποψιάζομαι βγαίνει και η λέξη γδούπος. Ένα δάκρυ ξεφεύγει και σφηνώνεται στη σχισμή του βλεφάρου. Εσύ έπεσες. Αυτό αρνείται…

Πόσες φορές λες κάτι και πραγματικά το εννοείς με όλη τη δύναμη της ψυχής σου? Πόσες φορές είσαι 100% αληθινός? Πόσες φορές υπήρξες ο άνθρωπος που θα ήθελες να είσαι?

Σχετικιστής! Αυτός είναι ο καλύτερος χαρακτηρισμός που θα μπορούσα να σου βρω. Όχι, χαζός άνθρωπος δεν είσαι. Έχεις όμως μια τάση να τα βλέπεις όλα σχετικά. Σε σχέση πάντοτε, με τι άλλο? με το συμφέρον σου. Η αγάπη όμως να θυμάσαι είναι ΘΥΣΙΑ. Γιατί αγάπη χωρίς θυσία δεν υπάρχει. Και η χαρά είναι στο να δίνεις. Και συ δεν έδωσες ποτέ σου. Ποτέ.

Κάποια λόγια λέγονται απλά για να ειπωθούν. Κάποια φιλιά όμως είναι ανεκτίμητα. Είναι αυτά που δεν πρόλαβες να ζήσεις.

Κάποια βράδια περνούν για να έρθει η αυγή. Κάποια βλέμματα όμως είναι αδυσώπητα. Είναι αυτά που δεν έμαθες να αντικρύζεις.

Κάποιες σκέψεις ανασύρονται απλά για να φανερωθούν. Κάποια αισθήματα όμως ζουν και πεθαίνουν μέσα σε ένα βιαστικό ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων. Είναι αυτά, πάνω στα δικά σου βλέφαρα.

Είναι μερικές μικρές ώρες τις ημέρας που έχουν κάτι μαγικό για όσους ακόμα μιλούν παιδικά: δίνουν άλλη σημασία στις λέξεις! Σκέψου τις λέξεις αυτές, ΤΩΡΑ, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, στις 2.07 τα ξημερώματα και πες μου αν σου ακούγονται μόνες τους, σκέτες.

Φιλί

Χέρι

Νόημα

Βλέμμα

Ιδρώτας

Ταξίδι

Έρωτας

Φωτογραφία

Αγκαλιά

Χρόνος

Ξέρεις ποια λέξη σου μου έμεινε στο μυαλό χαραγμένη για πάντα? Αυτή που δεν είπες ποτέ!

 

 

 

 

5′ καφές

Στους άντρες αρέσουν οι καταχρήσεις. Άλλος αγαπά πολύ το ποτό. Άλλος τη βρίσκει με τα τσιγάρα του, άλλος με τις γυναίκες, άλλος με το τζόγο κ.ο.κ. Εγώ λατρεύω τον καφέ λοιπόν! Τον συγκαταλέγω μέσα στις 5 μεγαλύτερες φυσικές απολαύσεις της ζωής. Μόνο που αυτός κατέχει τις πρώτες 3 θέσεις…

Κάποτε πίστευα πως έφτιαχνα καλό καφέ. Ο καλός καφές θέλει πέντε συγκεκριμένα πράγματα. Καλά υλικά. Σωστές αναλογίες. Καλό ανακάτεμα. Και φυσικά… ΑΓΑΠΗ! Πολλή αγάπη. Γιατί τίποτα δεν γίνεται σωστά χωρίς αγάπη. Και επειδή το παρατήρησες, ναι καλά μέτρησες, δεν υπάρχει πέμπτο. Απλά μου αρέσει να βάζω πέντε!

Όλα τα έκανα σωστά νομίζω. Καλά τα υλικά, σωστές αναλογίες και πολύ πολύ αγάπη. Εκτός ίσως από το ανακάτεμα. Και καμιά φορά δεν έβγαινε καλός ο καφές. Και χαλιόμουν. Και τον πετούσα και το ξανάπιανα από την αρχή το πράμα. Στο ίδιο ποτήρι με τα ίδια υλικά. Γιατί τον πετούσα? Γιατί ως γνωστόν τον καφέ τον πίνεις μέσα σε 5′, αυτά τα ιερά πέντε λεπτάκια, για να σου φτιάξει τη μέρα, όχι να σου τη χαλάσει!

Τι έκανα λάθος λοιπόν? Πίστευα πως το μιξεράκι για το ανακάτεμα, ναι!, αυτό το κλασσικό μιξεράκι που όλοι έχουμε στα σπίτια μας και το κοιτάμε με νόημα και προσπαθούμε να βρούμε τον πρώτο όρθιο μέσα στο σπίτι να του πούμε με μισοπαρακλητικό-μισολυπημένο βλέμμα: «Ρε συ…, φτιάξε μου ένα καφέ!»,  αυτό λοιπόν το μιξεράκι πρέπει να το βάζεις τέρμα κάτω να χτυπά ακόμα και στον πυθμένα του ποτηριού, κάνοντας αυτόν τον σπαστικό, προδοτικό θόρυβο, για να ανακατεύεται σωστά ο καφές.

Πόσο λάθος ήμουν!!! Ανακάλυψα πως για να κάνεις έναν καλό καφέ, πρέπει να μεγιστοποιήσεις τις φυγόκεντρες δυνάμεις εντός του ποτηριού. Όταν συμβεί αυτό, τα δύο υλικά, θα πάνε με ταχύτητα και θα προσκολληθούν στα τοιχώματα. Στο διάλυμα που θα προκύψει, θα έχει μείνει μόνο το άρωμα και η γεύση, η «πεμπτουσία» δηλαδή των διαλυμένων πλέον συστατικών και καθώς θα περνά ο χρόνος και θα πέφτει η στάθμη, από τα υλικά στο τοίχωμα, νέες συγκεντρώσεις θα εισέρχονται στο διάλυμα και θα επανατροφοδοτούν με γεύση και άρωμα τη ζωή σου.

Για να γίνει αυτό, ΔΕΝ θέλει δύναμη στο μιξεράκι, ΔΕΝ θέλει σπαστικούς θορύβους, ΔΕΝ θέλει πιέσεις αυξημένες. Θέλει τρόπο. Θέλει να μπαίνει το στέλεχος από το μίξερ, ο κινητήριος αυτός μοχλός, μέχρι λίγο πριν τον πυθμένα, ώστε να ανακινεί ολόκληρο το «σύστημα» με τα δύο υλικά, να το συμπαρασύρει ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ ΜΑΖΙ. Να μην χτυπά όμως στον πυθμένα, να μην «πληγώνει» το ποτήρι. Να μην προκαλεί «θορύβους». Μόνο 5 λεπτά ήπιας φυγοκέντρησης. 5 λεπτά υπομονής. 5 λεπτά αγάπης. Και θα έρθουν όλα στα ίσα τους…

Σου έχω πει πόσο μου αρέσουν οι ιστορίες. Θυμάμαι λοιπόν, μια φορά που ήπια καφέ σε ένα μάλλον φτηνό, φοιτητικό προφανώς, καφέ. Δεν είχε πολύ κόσμο να σερβίρει το γκαρσόν, ζήτημα να είχε… 5 τραπέζια! Παρά ταύτα άργησε εξαιρετικά πολύ να έρθει να πάρει την παραγγελία. Το στυλάκι του ήταν μάλλον εξοργιστικά σπαστικό, σαν να μην ήθελε να εξυπηρετήσει, αλλά να αδειάσει όλο το μαγαζί για να την πέσει στην κοπέλα που έφτιαχνε τους καφέδες πίσω από το μπαρ. Ίσως και γι’ αυτό ο καφές, κλασσικός νες μέτριος, κόστιζε μόνο 2,5 ευρώ. Έρχεται να πληρωθεί και του δίνω ένα πεντόευρο για δυο καφέδες, χωρίς φυσικά το καθιερωμένο πουρμπουάρ, αφού όπως λέει κι ένας πολύ καλός μου φίλος «το tip δεν στο δίνουν, το κερδίζεις». Αυτός βλέπει μόνο το πεντόευρο και με κοιτάζει με ένα βλέμμα του στυλ «Φιλαράκι τι έγινε? Δεν θα αφήσεις κανένα πουρμπουάρ? Μόνο τα 5 ευρώ για τους καφέδες άφησες!». Δεν πρόλαβα να πω τίποτα και τον είδα να απομακρύνεται. Είχε δει κι αυτός το βλέμμα μου που έλεγε «Αδερφέ δεν υπάρχει tip σήμερα. Θα σου έβαζα 6 ευρώ, αλλά, όπως ίσως θα παρατήρησες, μου αρέσει να βάζω πέντε…»

 

Γιορτάζει η αγάπη

Λοιπόν, πρέπει να το παραδεχτώ. Πάντοτε με γοήτευαν οι ιστορίες! Δεν με ένοιαζε και πολύ να είναι όμορφες, ερωτικές, αισθηματικές ή περιπετειώδεις. Δεν με ένοιαζε να αφορούν κάποιον που γνωρίζω ή με γνωρίζει. Ούτε και να μου δίνουνε, σαν εύπεπτα παραμυθάκια, έτοιμα τα βαθιά τους νοήματα. Το μόνο που ήθελα, ήταν να μου «φάνε» λίγο χρόνο από τη ζωή μου. Κι όσο περισσότερο χρόνο μου έτρωγαν, τόσο περισσότερο στο τέλος τις αγαπούσα, τόσο δενόμουν με αυτές τις ιστορίες. Τόσο πιο πολύ τις κατανοούσα. Και τόσο πιο γρήγορα στο τέλος τις… βαριόμουνα.

Ξέρεις να μου πεις μια ιστορία? Αγαπημένη ατάκα για τα κρύα βράδια του χειμώνα.

Έτσι είναι και το σωστό! Να λέμε ιστορίες. Να ακούμε ιστορίες! Να παίρνει ο αέρας χρώμα….

Όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα παιδί. Και το ξέρουμε πολύ καλά αυτό το παιδί. Το παιδί που σκοτώσαμε μέσα μας για να του φορέσουμε κοστούμια, να του μάθουμε να βρίζει, να σκέφτεται βάρβαρα και να καπνίζει με στυλ. Να του δώσουμε «τουπέ» και να το πείσουμε ότι επειδή οι δεκαετίες του λήγουν πλέον σε -άντα, δικαιούται να θεωρεί φυσιολογικό να μιλά μεγαλίστικα, να κρατά ομπρέλες, να φορά καπέλα και να του μιλούν στον πληθυντικό. Όμως τα παιδιά, τα αληθινά παιδιά, είναι το κάτι άλλο!

Τα παιδιά είναι παιδιά όλου του κόσμου, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οι μανάδες είναι μανάδες όλου του κόσμου. Δεν δέχονται κουβέντα. Δεν ντρέπονται να κλάψουν. Δεν χορταίνουν να γελάνε με την πάρτη σου. Και φυσικά… δεν κρατάνε ποτέ ομπρέλα!

Μια αρχή είχα πάντα στη ζωή μου και ποτέ δεν την πάτησα. Δεν την διάβασα πουθενά, δεν μου την είπε κανείς, την ΚΑΤΑΝΟΗΣΑ μέσα από την ίδια μου τη μικρή ζωή. Τη λέω που και που αλλά μόνο με τους φίλους μου. Και τη γράφω απόψε και εδώ, σε αυτό το ταπεινό ιστολόγιο, έτσι για να υπάρχει μια μέρα μια «απόδειξη» ότι αυτή την ατάκα, κάποιος μπουμπούνας έπαθε πολλά στη ζωή του αλλά την ένιωσε και την έγραψε.

«Στη ζωή σου, εάν θέλεις να προοδεύσεις και να ζήσεις ευτυχισμένος, φρόντισε να κάνεις συνεργάτες μόνο άντρες, συμμάχους μόνο γυναίκες και φίλους τα παιδιά».

Έχεις και εσύ κρυμμένο μέσα σου ένα παιδί που περιμένει να συμφιλιωθείτε. Μην αργείς λοιπόν. Πέτα την ομπρέλα και πάνε βρες το να παίξετε…

 

 

 

Simplicity

Μια απόφαση είναι μια ολόκληρη ζωή. Μια σύντομη απόφαση, μια απλή σκέψη μόνο και όλα αλλάζουν. Η αγάπη παίρνει τη βασιλική θέση της. Εκεί που ανήκει, δίπλα στο εικονοστάσι της ευτυχίας. Και η αγάπη, ξέρεις, δεν έχει διλήμματα. Όχι γιατί αποκλείεται να προκύψουν στην πορεία. Αλλά γιατί ποτέ δεν είχε από μόνη της.

Κάποτε είπες να κάνεις ένα περίπατο. Σηκώθηκες πολύ πρωί. Φόρεσες το αγαπημένο σου τζιν. Και ένα t-shirt, παλιό, τριμμένο, αγαπημένο δώρο. Και ξεκίνησες με βήμα γρήγορο. Βιαστικό! Σαν να κυνηγούσες.

Σε όλα τα γυμναστήρια του κόσμου το λένε βέβαια. Να πηγαίνεις πάντα γρήγορα, πάνω από τα 5 Km/h, για να χάνεις θερμίδες. Εσύ όμως δεν είχες αυτό υπόψη σου όταν άνοιγες το βήμα σου. Δεν ήθελες καν να φτάσεις ένα νούμερο. Ήθελες όμως η ζωή σου, να μην είναι ακόμα ένα νούμερο.

Οι μεγάλες αποφάσεις παίρνονται σε σύντομο χρονικό διάστημα, λένε οι Αμερικάνοι. Και ως γνωστόν, στο 90% των περιπτώσεων, η πρώτη άποψη που εκφράζεις αποδεικνύεται τελικά και η σωστή στο τέλος. Μας το είπε η στατιστική αυτό, μας το λέει και η ζωή κάθε μέρα που περνά. Μην σπαταλάς φαιά ουσία άλλο πια. Μην χάνεις χρόνο. ΗΔΗ το κούρασες πολύ!

Υπάρχουν άνθρωποι πολύ σπουδαίοι σε αυτό τον κόσμο. Πάρα πολύ σπουδαίοι. Δεν έχουν πολλά λεφτά. Δεν έχουν πολιτική ή άλλη δύναμη. Κάποιοι από αυτούς δεν έχουν καν τις στοιχειώδεις ανέσεις που έχουμε όλοι εμείς. Παραμένουν όμως σπουδαίοι, μέσα στην ταπεινοφροσύνη που επέλεξαν να ζήσουν. Simplicity είναι η μαγική λέξη τους, η λέξη της απλότητας στην οποία ενετρύφησαν. Κι αν δεν ήμουν τόσο σπαστικά κολλημένος με τα politically correct αυτού του θαύματος, που απλά κομίζει εμπειρίες αλλά εμείς επιμένουμε να το ονομάζουμε «γλώσσα», θα έγραφα siblisiti, όχι για κάτι άλλο, έτσι για να γίνει μια λέξη ακόμα πιο… απλή!

Μια απόφαση είναι μια ολόκληρη ζωή. Ένα μήνυμα καρφωμένο ακόμη εκεί. Να στριφογυρνά στο μυαλό.

Κάθεσαι όλο το βράδυ. Δεν σε πιάνει ύπνος. Με τίποτα. Κοιτάς το ταβάνι. Πόσες ώρες πέρασαν αλήθεια? Σε λίγο θα φέξει. Ξημερώματα Κυριακής. Και συ, ακόμα συλλογιέσαι!

Ο χρόνος που χάθηκε… Η ζωή που πέρασε…. Η ζωή που έρχεται!

Ένα παιχνίδι είναι η ζωή. Γι’ αυτό έβαλες πρωί πρωί τα αγαπημένα σου ρούχα και ξεκίνησες βιαστικά. Για να το χαρείς. Καλωσήρθες λοιπόν!