Γιορτάζει η αγάπη

Λοιπόν, πρέπει να το παραδεχτώ. Πάντοτε με γοήτευαν οι ιστορίες! Δεν με ένοιαζε και πολύ να είναι όμορφες, ερωτικές, αισθηματικές ή περιπετειώδεις. Δεν με ένοιαζε να αφορούν κάποιον που γνωρίζω ή με γνωρίζει. Ούτε και να μου δίνουνε, σαν εύπεπτα παραμυθάκια, έτοιμα τα βαθιά τους νοήματα. Το μόνο που ήθελα, ήταν να μου «φάνε» λίγο χρόνο από τη ζωή μου. Κι όσο περισσότερο χρόνο μου έτρωγαν, τόσο περισσότερο στο τέλος τις αγαπούσα, τόσο δενόμουν με αυτές τις ιστορίες. Τόσο πιο πολύ τις κατανοούσα. Και τόσο πιο γρήγορα στο τέλος τις… βαριόμουνα.

Ξέρεις να μου πεις μια ιστορία? Αγαπημένη ατάκα για τα κρύα βράδια του χειμώνα.

Έτσι είναι και το σωστό! Να λέμε ιστορίες. Να ακούμε ιστορίες! Να παίρνει ο αέρας χρώμα….

Όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα παιδί. Και το ξέρουμε πολύ καλά αυτό το παιδί. Το παιδί που σκοτώσαμε μέσα μας για να του φορέσουμε κοστούμια, να του μάθουμε να βρίζει, να σκέφτεται βάρβαρα και να καπνίζει με στυλ. Να του δώσουμε «τουπέ» και να το πείσουμε ότι επειδή οι δεκαετίες του λήγουν πλέον σε -άντα, δικαιούται να θεωρεί φυσιολογικό να μιλά μεγαλίστικα, να κρατά ομπρέλες, να φορά καπέλα και να του μιλούν στον πληθυντικό. Όμως τα παιδιά, τα αληθινά παιδιά, είναι το κάτι άλλο!

Τα παιδιά είναι παιδιά όλου του κόσμου, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οι μανάδες είναι μανάδες όλου του κόσμου. Δεν δέχονται κουβέντα. Δεν ντρέπονται να κλάψουν. Δεν χορταίνουν να γελάνε με την πάρτη σου. Και φυσικά… δεν κρατάνε ποτέ ομπρέλα!

Μια αρχή είχα πάντα στη ζωή μου και ποτέ δεν την πάτησα. Δεν την διάβασα πουθενά, δεν μου την είπε κανείς, την ΚΑΤΑΝΟΗΣΑ μέσα από την ίδια μου τη μικρή ζωή. Τη λέω που και που αλλά μόνο με τους φίλους μου. Και τη γράφω απόψε και εδώ, σε αυτό το ταπεινό ιστολόγιο, έτσι για να υπάρχει μια μέρα μια «απόδειξη» ότι αυτή την ατάκα, κάποιος μπουμπούνας έπαθε πολλά στη ζωή του αλλά την ένιωσε και την έγραψε.

«Στη ζωή σου, εάν θέλεις να προοδεύσεις και να ζήσεις ευτυχισμένος, φρόντισε να κάνεις συνεργάτες μόνο άντρες, συμμάχους μόνο γυναίκες και φίλους τα παιδιά».

Έχεις και εσύ κρυμμένο μέσα σου ένα παιδί που περιμένει να συμφιλιωθείτε. Μην αργείς λοιπόν. Πέτα την ομπρέλα και πάνε βρες το να παίξετε…

 

 

 

Advertisements

2 thoughts on “Γιορτάζει η αγάπη

  1. Πόσο δίκιο έχεις! Ήμουν ένα άτομο «ανεκτικό» με τα παιδιά. Τα έβλεπα σε παρέες με τους γονείς τους, τους έριχνα κανένα χαμογελάκι και μέχρι εκεί. Ακολουθούσα την τακτική «από μακριά και αγαπημένοι», γιατί ήξερα πως το παιδί δεν θα σταματήσει πουθενά και θα πει αυτό που σκέφτεται. Και αυτό που σκεφτόντουσαν μπορεί εμένα να μη με σύμφερε και να ερχόμουν σε δύσκολη θέση. Από τη στιγμή όμως που γεννήθηκε η μικρή μου Τόλη, έχω γίνει άλλος άνθρωπος. Έχω γίνει μάλλον κι εγώ παιδί μαζί της, ανακαλύπτω τον κόσμο που ανακαλύπτει κι αυτή μέρα με τη μέρα, γελάω με τα χερούλια των συρταριών γιατί γελάει κι αυτή μ’αυτά! Εντάξει, μπορεί κάποιος να πει πως «παλιμπαιδίζω», αλλά εγώ νομίζω πως έχω γίνει κομματάκι πιο αγνή.
    Καλημερούδια 🙂

    • Κι όμως. Δεν υπάρχει τίποτα πιο αγνό από τα παιδιά. Και αυτό που θα πούνε, συμφέρει δεν συμφέρει, βγαίνει μέσα από μια απλοϊκή, υπεραπλουστευμένη σκέψη, άδολη και αυθεντική. «Αφίετε τα παιδιά…»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s