Δρόμοι γεμάτοι συγγνώμη

«Αυτή τη βδομάδα έβρεξε μόνο δυο φορές. Την πρώτη φορά για 3 μέρες και την άλλη για 4!». Κάπως έτσι, σαν σοφιστεία από παλιό ανέκδοτο, περνούν οι μέρες της μοναξιάς. Όλες οι μέρες. Μία προς μία, αμέτρητες λιτανείες 24 ωρών.

Κλαίει ποτέ της η αλήθεια? Κι αν κλαίει, κλαίει σιωπηρά? Κλαίει έντονα? Ή μήπως βαθιά μέσα της γελάει με την κατάντια των ανθρώπων και των καιρών?

Η αγάπη είναι θυσία. Είναι αλήθεια. Είναι αποκλειστικότητα. Είναι τα πάντα που έζησες. Είναι Αγάπη με το Α κεφαλαίο. Όλα τα άλλα είναι συμβιβασμός. Και ο συμβιβασμός δεν αρχίζει με άλφα, αρχίζει με σίγμα. Έστω κι αν δεν είναι σίγμα τελικό!

Κάποτε ρωτούσες. Κάποτε ζούσες. Κάποτε ανησυχούσες. Και κάποτε ήλπιζες!

Τώρα μιλάς. Τώρα υπάρχεις. Τώρα αδιαφορείς. Τώρα απλά περιμένεις.

Μα η ζωή δεν συγχωρεί. Δεν σε συγχωρεί. Δεν περιμένει. Και δεν θα σε περιμένει.

Τεντώθηκα λίγο παραπάνω και έβαλα το χέρι μου πίσω από τη μικρή βιβλιοθήκη. Έπιασα εκείνο το παλιό κουκλάκι της συγγνώμης. Μερικά πράγματα σε κάνουν χαρούμενο μόνο με την ύπαρξή τους. Η «σκονισμένη» υφή του, τα παραπονιάρικα μάτια του, τα λόγια που θα έλεγε αν είχε φωνή τόσα χρόνια!

Ο δρόμος τώρα αρχίζει. Και συ, έχεις πάρει θέση στον αλτήρα με το σπασμένο ελατήριο. Το μόνο που λειτουργεί ακόμα είναι το χρονόμετρο.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s