Μεταφρασμένη αγάπη

Πλησίασα κοντά και σημάδεψα με το βλέμμα μου την υπογραφή. Δεν μου’ λεγε τίποτα! Είδα και τον τίτλο. Και τα μεγάλα γράμματα. Και τα μικρότερα. Και τις σφραγίδες. Δεν μου έλεγαν επίσης τίποτα! Μου ήταν ξένο αυτό το χαρτί? Ίσως. Μου ήταν αδιάφορο? Μάλλον όχι.

Πήγα και στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς. Ήταν μέσα δύο χρυσόψαρα. Το ένα ήταν στο πλάι. Το άλλο, ακουμπισμένο πάνω στο φιλαράκι του, με κοιτούσε λες στα μάτια με ένα μισολυπημένο βλέμμα. Σαν να ικέτευε. Σαν να ήθελε να δει πίσω μου, μέσα μου. Να δει το μέλλον μας. Να το αγγίξει με το βλέμμα του και να το κάνει δικό του.

Μα… το μέλλον μας το φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι. Μόνοι μας. Δεν το ήξερε τάχα?

Καθόμουν ήδη αρκετή ώρα εκεί. Δεν μπορούσα ακόμα να πιστέψω πως μια απλή κόλλα χαρτί μπορούσε να γέρνει τον -παλιό είναι αλήθεια- ζυγό προς την πλευρά του. Απλό μελάνι είχε πάνω στα γράμματα. Και το χαρτί, ένα απλό, κιτρινωπό Α4 ήταν. Τίποτα ιδιαίτερο.

Ξάφνου άκουσα μουσική. Η υπέροχη φωνή του Στόκα σκέπασε τη σιωπή. Πλησίασα με γοργά βήματα τη ζυγαριά, να ρίξω μια τελευταία ματιά στο αλλόκοτο φαινόμενο. Το χαρτί εκεί. Αγέρωχο. Ψυχρό. Αδιάφορο. Κοίταξα προς τα ψαράκια. Ήταν δίπλα δίπλα πια, σα ζευγαράκι σφιχταγκαλιασμένο που κρύωνε στο αγιάζι. Χωρίς μια στέγη να μπούνε μέσα μαζί, να είναι ευτυχισμένα για πάντα. Χωρίς τίποτα. Τα λυπήθηκα, έτσι όπως ήταν. ΜΑΖΙ και ΜΟΝΑ. Θυμήθηκα μια παλιά μου ιστορία. Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια μου και προσγειώθηκε στο ένα ψαράκι, το μικρότερο. Και τότε, ως εκ θαύματος, η ζυγαριά ισορρόπησε για λίγο και στη συνέχεια έγειρε προς την πλευρά με το όμορφο, χρυσοκόκκινο ζευγαράκι! Έχει αλήθεια τόσο βάρος μια σταγόνα δάκρυ?

Δεν ξέρω τίποτα πιο μπερδεμένο από τη γυναικεία ψυχή. Μην την εμπιστεύεσαι. Μην τη θυμώνεις.

«Πόσο νόμιζες άξιζες? Πόσο?», βούιζε στα αυτιά μου.

Μακάρι να είχα χρόνο να σου πω όσα δεν πρόλαβα. Ψιθυριστά. Όπως εκείνο, το πρώτο βράδυ. Θυμάσαι?

«Τίποτα δεν είναι πιο όμορφο από τα κλαμμένα σου μάτια», είπα καθώς άνοιξα την αγκαλιά μου στην παραμυθένια ομορφιά της.

Γύρισα πλάτη στο αλλόκοτο μηχάνημα και το παράτησα στο σκοτάδι. Είχε πάει ήδη 3 και έπρεπε να φύγω. Μπήκα στο αυτοκίνητο και έβαλα Galaxy. Ήθελα να μείνω λίγο μόνος να σκεφτώ τη ζωή μου.

Ποτέ μου δε μετάνιωσα γι’ αυτή μου την επιλογή. Ποτέ.

 

 

 

Advertisements

One thought on “Μεταφρασμένη αγάπη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s