Πράσινο βαγόνι

Η επιτυχία και η αποτυχία είναι ορισμένες φορές δύο λέξεις σχεδόν ταυτόσημες. Δυο λέξεις που συνήθως τις παραθέτουμε με άλλη έννοια, άλλη αίγλη, άλλη αίσθηση. Πόσο λάθος είμαστε!!! Έχουν 6 από τα 8 τους γράμματα ολόιδια. Τυχαίο? Μάλλον όχι!

Ένα «25%» του συνόλου είναι και αυτό που πραγματικά τις χωρίζει. Λες: Είμαι αυτός, Έχω αυτά, Κάνω αυτά και Θέλω… αυτήν! Ένας από τους παραπάνω παράγοντες αν αλλάξει, ένας μόνο από τους τέσσερις, τότε το αποτέλεσμα μπορεί να στραφεί από την επιτυχία στην αποτυχία. Κι ανάποδα.

Βάλε τώρα κι έναν άλλο παράγοντα στο παιχνίδι. Βάλε τη λέξη «απόλυτη» μπροστά. Η «απόλυτη επιτυχία» από την «απόλυτη αποτυχία» διαφέρει, όπως κι εσύ βλέπεις, ακόμα πιο λίγο!!! Μια υπέροχη σχέση από έναν άθλιο χωρισμό, απέχει μόλις 10′ οδυνηρά λεπτά στο τηλέφωνο. Ή μια τελειωτική ματιά. Ή μια κουβέντα που έπεσε πιο βαριά από ότι έπρεπε. Ή ένα φιλί που δεν πρόλαβε ποτέ να δοθεί, μια αγκαλιά να κλείσει, ένα χαμόγελο ν’ ανθίσει στα βλέφαρά σου.

Ήσουν κι εσύ κάπου εκεί μέσα ξέρεις. Μεγάλος πια, έβλεπα τη ζωή μου να περνάει μπροστά μου σαν παιδικό τρενάκι με τα βαγόνια του γεμάτα αναμνήσεις. Όλα όσα έζησα με πάθος, όλα όσα αγάπησα και όσα μου έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένα στην ψυχή, ήταν εκεί φορτωμένα. Σαν παιδικό παιχνίδι, η ζωή μου μού χαμογελούσε για άλλη μια φορά και με καλούσε να παίξω.

Δεν χάρηκα που σε είδα. Για να είμαι ειλικρινής, δεν χάρηκα. Σηκώθηκα σκεπτικός και πλησίασα τον παλιό στρογγυλό καθρέφτη στην άκρη του δωματίου. Ακούμπησα το χέρι μου στο πλάι του και κοίταξα από πίσω. Στεκόσουν καταγής σε ένα ολόλευκο δωμάτιο και χάζευες το δικό σου τρενάκι. Δεν ήθελα να σε ενοχλήσω. Γύρισες με μια απότομη κίνηση και με κοίταξες απευθείας στο μάτια. Δεν ξαφνιάστηκα. Έβλεπα τα υπέροχα και μεγάλα παιχνιδιάρικα μάτια σου με την ίδια αγάπη που τα πρωτοαντίκρυσα.

«Το βλέπεις αυτό το βαγόνι?», μου είπες δείχνοντάς μου ένα μικρό, πορτοκαλί βαγονάκι.

«Το βλέπω», σου έγνεψα.

«Θα θελα νά ‘ταν μεγάλο. Πολύ μεγάλο. Πιο μεγάλο κι από όλο το τρένο. Και πράσινο. Ναι! Ας μην ήταν τόσο μεγάλο. Αρκεί να ήταν πράσινο».

Κι έπειτα, τράβηξες το καλώδιο από την πρίζα και, παρακολουθώντας τα φώτα να σβήνουν, άφησες τα καλώδια να αποκοιμηθούν για πάντα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s