Ραλάκι

Όταν κάτι σου αρέσει, σου αρέσει! Πάει και τελείωσε! Ότι κι αν σου πούνε, ό,τι κι αν σου κάνει ο άλλος, απλά σου αρέσει. Κι αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. Ακόμα και αν δεν το θες. Ακόμα και αν το παλέψεις με όλη σου τη δύναμη, μετά από λίγο καιρό θα διαπιστώσεις ότι δεν ξεπερνιέται με τίποτα, είσαι εκεί και δεν πρόκειται να ξεφύγεις με τίποτα. Δεν προβλέπεται καν. Και σε κάποια παρόμοια φάση πιστεύω πως έχουμε βρεθεί όλοι μας κάποτε στη ζωή.

Σαν ραλάκι σε παλιό βιντεοπαιχνίδι της δεκαετίας του 80, η ζωή κυλά σε ρυθμούς πιο γρήγορους απ’ όσο η ψυχή μπορεί να φανταστεί. Δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις ότι αυτή η γη γυρίζει πολύ γρήγορα, ακριβώς γιατί γυρίζεις κι εσύ μαζί της! Ξυπνάς ένα πρωί κι αναρωτιέσαι τι δουλειά έχεις εσύ σε αυτό το σώμα, τι μυαλά είναι αυτά που κουβαλάς, που είναι εκείνος ο άνθρωπος που είδες και σε μάγεψε μια νύχτα? Δεν είσαι εσύ. Αλλιώς σε είχες συνηθίσει.

Σε μια άλλη ζωή, θυμάσαι, ήσουν νούφαρο. Έπλεες ανέμελο μέσα στο νερό και περίμενες καρτερικά να ανθίσει το λουλούδι σου. Και περίμενες ευτυχισμένο. Μέσα σε έλος ήσουνα, σε βάλτο. Κι όμως. Η σκέψη ότι μια μέρα θα άνθιζες, έκανε τα πάντα γύρω σου παράδεισο.

Δεν μπορούσα με τίποτα να θυμηθώ εκείνο το πρώτο μας φιλί. Άρχισε να με πιάνει μελαγχολία. Έστιβα άδικα το μυαλό μου τόσες ώρες. Μια τόσο σπουδαία στιγμή μου διέφευγε. Ξέρω, δουλεύεις πολλές ώρες. Διαβάζεις ακόμα περισσότερες. Έχεις χιλιάδες πράγματα στο νου σου. Δικαιολογείται όμως? Κοίτα με καλά και πες μου. Δικαιολογείται?

Όσους ρώτησα μου είπαν «φύγε». Δεν βρήκα άνθρωπο να μου πει κάτι άλλο. Δεν βρήκα και άνθρωπο γενικώς όμως. Όσοι μιλάνε δεν έχουν κάτι να πουν. Κι οι ελάχιστοι που έχουν, δεν μιλάνε. Εγκλωβισμένος σαν εργαστηριακό ποντίκι για θυσία, σηκώνομαι στα δυο πισινά μου πόδια, οσφραίνομαι την ανθρώπινη παρουσία και αποσύρομαι στη γωνιά μου. Κοιτάζω με τα κόκκινα μάτια μου μέσα από τα σιδερένια κάγκελα και το μόνο που βλέπω είναι βουνά από ροκανίδια να μου κρύβουν τη θέα. Σκέφτομαι αν αυτό που πραγματικά φταίει είναι ότι είμαι σε ένα κλουβί ή ότι συναισθάνομαι την ύπαρξή του. Κι έπειτα σκέφτομαι πως το κλουβί είναι μόνο στο μυαλό μου, αφού ακόμα μπορώ και σκέφτομαι. Μπέρδεμα? Ίσως. Ας χαζέψω λίγο ακόμα το ροκανίδι. Μια μέρα ίσως φύγω από εδώ μέσα.

Ναι! Όχι ίσως. Σίγουρα. Μια μέρα όλα θα είναι αλλιώς.

Μια μέρα οι νότες δεν θα θέλουν να στηριχτούν στο πεντάγραμμο.

Μια μέρα θα ξημερώσει ο ήλιος που χαμογελούσε μέσα στα μάτια μας.

Μια μέρα θα έρθω και θα σε πάρω να φύγουμε. Δεν ξέρω ποια μέρα ακριβώς. Δεν ξέρω ούτε καν που θα πάμε. Ξέρω όμως ότι θα έρθω. Κι αν είσαι ακόμα εκεί, θα φύγουμε…

 

Advertisements

2 thoughts on “Ραλάκι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s