Αργό ταξίδι

Πάντοτε έβλεπες όνειρα. Κάθε βράδυ! Κάθε βράδυ που ξάπλωνες και έκλεινες τα υπέροχα μάτια σου, καθόμουν και σε κοιτούσα που κοιμόσουν σαν άγγελος. Μπορούσα να περάσω ώρες εκεί, ακίνητος, πάνω από το προσκεφάλι σου να σε χαζεύω. Θα ήθελα να κρύψω ότι το έκανα σαν να μην το χόρταινα αυτό. Κι όμως το έκανα. Γιατί πάντα μου άρεσε να κοιτάω τους αγγέλους.

Δεν ξέρω ούτε κι εγώ τι θα έδινα για να αιχμαλωτίσω μια από εκείνες τις βραδιές και να τη βάζω να παίζει στον player του μυαλού μου ξανά και ξανά. Όλα τα φώτα ήταν σβηστά, το δωμάτιο όμως ήταν ολόφωτο από τη λάμψη σου. Καθόμουν και κοιτούσα τα βλέφαρά σου που τρεμόπαιζαν στο μισοσκόταδο. Σίγουρα κάποιο όνειρο, σαν αργό ταξίδι του μυαλού, περνούσε μπρος από τα μάτια σου και σε παρακινούσε να ταξιδέψεις μαζί του. Και συ πεισματικά, σαν να ήξερες το μέλλον, αρνιόσουν. Έμενες στο όμορφο σκοτάδι της αγκαλιάς μου.

Το πρωί που ξυπνούσες μου έλεγες τι είδες το προηγούμενο βράδυ. Και δεν είναι ψέμα, δεν ήμουν πάντα στη σωστή διάθεση για να το ακούσω. «Ένας κακός εφιάλτης ακόμα», «μια παγίδα του μυαλού…», «θα περάσει…», «ξέχνα το τώρα…». Τόσα και τόσα, κι όμως ήσουν εκεί. Αυτό σε περιτριγύριζε, εσύ αμυνόσουν, εγώ αργοπέθαινα αμέριμνος.

Κάθε βράδυ το μυαλό σου γέμιζαν ιδέες, ματιές, σκιές. Κάθε πρωί έβλεπα τον κόσμο στα μάτια σου και χαμογελούσα συγκαταβατικά. Και περπάτησες τόσο μακριά, τόσο πολύ μακριά, και είχε τόσο αέρα εκεί ψηλά που ήμουν εγώ που πραγματικά δεν σε άκουγα. Λες και ανεβαίναμε μαζί το λοφάκι, να βρούμε εκείνο το κρυμμένο σπήλαιο του νησιού, κι εγώ απομακρύνθηκα. Όχι πολύ! Αρκετά όμως για να μην μπορώ να σε ακούσω.

Κι ήρθε κι εκείνο το βράδυ. Εκείνη τη νύχτα είδες μόνο ένα όνειρο. Κι από τότε δεν ξανάδες. Είδες κι εμένα στο όνειρό σου. Ταξίδευες. Αλλά εγώ δεν ήμουν μαζί σου. Είχες αρχίσει ένα ταξίδι αργό. Χωρίς επιστροφή. Χωρίς παρόν. Χωρίς εμένα.

Τι αλήθεια πίστευες? Πως θα ερχόσουν πιο κοντά μου έτσι? Πως θα άκουγες τα λόγια μου πίσω από τις λέξεις? Πως θα διάβαζες την ψυχή μου? Ήταν τάχα ένα διάλειμμα? Μήπως νομίζεις πως ήξερες τα πάντα για μένα? Πότε πρόλαβες? Και τώρα?

Ξύπνησες το πρωί και δεν είπες τίποτα. Μόνο χαμογέλασες. Με την ψυχή πικραμένη. Και παλεύεις να παντρέψεις παρελθόν, αγάπη και μέλλον.

Σε μια γραμμή, χαμένη είσαι. Περιορισμένη. Με μια κατεύθυνση χωρίς σημασία. Χαμένη! Όπως το ακούς. Σε ένα αργό ταξίδι χωρίς σκοπό. Και δεν θα ξαναδείς ποτέ την ψυχή μου να σου χαμογελάει αληθινά. Δεν θα ξαναδείς ποτέ εμένα. Ούτε καν στα όνειρά σου. Ούτε καν σαν σκιά στο ταξίδι σου.

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s