Archive | Μαρτίου 2011

Σωστό και λάθος

Και ποιος θα μας πει τώρα τι είναι σωστό και τι λάθος? Αν κάποτε εμπιστευόμουν δέκα ανθρώπους, σήμερα εμπιστεύομαι έναν. Αν είχα πέντε πράγματα να δώσω, τώρα έχω ένα. Κι αν ήθελα δυο πράγματα να πάρω, τώρα δεν θέλω τίποτα! Μόνο εσένα.

Πρόσφατα ταξίδεψα στη χώρα της αγάπης και είδα έρημα καράβια. Ανέβηκα στην κορυφή της λήθης και είδα το βλέμμα σου περίλυπο. Κατέβηκα στην ακτή της μνήμης και έχασα το δρόμο. Χτύπησα τα χέρια μου παλαμάκια και δεν άκουσα τον ήχο. Τι στην ευχή? Αλλάζω?

Ξύπνησα πολύ πρωί αυτή την Κυριακή. Έβαλα το καλό μου τζιν και πήγα στην εκκλησία. Όχι με όλους, μόνος. Είχε τελειώσει η λειτουργία αρκετές ώρες πριν και δεν είχε κόσμο. Είχε όμως φώτα και κεράκια. Είχε μυρωδιά από λιβάνι. Είχε Θεό. Είχε… εσένα! Άναψα ένα κερί και έφυγα στο δεκάλεπτο. Πήρα κι εσένα μαζί.

«Το μόνο που θέλω είναι χρόνο». Τίποτα άλλο. Χρόνο μαζί σου. Αλλά κι αυτό δεν γίνεται! Το κατάλαβα. Αν απλά δεν είχα εμμονή με κάποιους ανθρώπους. Αν απλά δεν ήθελα τόσο, μα τόσο πολύ να σε δω. Να σου κάνω μια ζεστή αγκαλιά, να ακούσω το χτύπο της καρδιάς σου και να σε ΝΙΩΣΩ δικιά μου, έστω για μια φορά!

Κάτι έχει κλέψει αυτή τη γλυκιά καρδιά, δε φαίνεται? Τη γυρόφερνε καιρό, μήνες, κι ας μην το ήξερε. Και τώρα, τώρα που μιλάμε, τη μετέφερε όμηρο στο νησί της, ένα μικρό, όμορφο ερημονήσι κάπου στον Ειρηνικό Ωκεανό. Δεν θα τη γυρίσει πίσω ποτέ. Λέει…

Που νά ‘σαι?

Ποιός κάνει τελικά κουμάντο αυτή τη βραδιά? Ζέστη! Η πόλη κοιμάται με ανοιχτά φώτα, ανοιχτά παντζούρια. Έξω η βουή του δρόμου. Μουσική έρχεται από κάθε γωνιά της πόλης. Μαγαζιά, φασαρία, κόσμος που διψά για urban living. Αυτοκίνητα περνάνε με άγνωστη προέλευση και αβέβαιο προορισμό. Καλοκαίρι στη Θεσσαλονίκη…

Κάπου σε  μια γωνιά του δωματίου η θερμοκρασία έχει πέσει χαμηλά. Πολύ χαμηλά. Τα μάτια κλείνουν παγωμένα κι οι νότες τριγυρίζουν σε σχεδιάκια μέσα στο μυαλό. Η ψυχή έχει ανοίξει ένα δίαυλο επικοινωνίας με την καρδιά. Και σχολιάζει τα κομμάτια της ένα προς ένα.

Μόνο ΕΣΥ είσαι μέσα εκεί. Μόνο ΕΣΥ! Μέσα σε ένα θολωμένο μυαλό που ανασταίνεται με την ιδέα ότι κάπου μακριά, κάποιο κορίτσι χαμογελά, βυθισμένη στην παρήγορη αίσθηση ότι οι πύρινες ματιές σας συναντώνται για λίγο κάπου εκεί ψηλά, λίγο πριν εξαϋλωθούν στον άνεμο και γίνουν πεφταστέρια στην άλλη άκρη του πλανήτη.

Πόσο κοστίζει λίγο μέρος κάπου μέσα στην καρδιά σου? Υπάρχει χώρος αλήθεια για μένα ή ο χρόνος νικά τα πάντα και σε αυτή την ταινία? Ας απαντήσει ο αληθινός πρωταγωνιστής!

Κομμάτι κομμάτι, στιγμή τη στιγμή αυτή η ζωή περνά και χάνεται. Όλο το χτες μετασχηματίζεται σε ένα άμορφο σήμερα που δεν εγγυάται σε τίποτα ένα όμορφο αύριο. Δυο μάτια χαμογελούν ακόμα στη σκέψη σου. Αν αυτό δεν είναι ευτυχία τότε τί είναι?

Ξαφνικά

Πάντα μου άρεσε να παρατηρώ! Η παρατηρητικότητα είναι αναμφίβολα μέσα στις δύο σπουδαιότερες αρετές ενός καλού συνομιλητή. Μιλάς και παρατηρείς. Παρατηρείς και ξέρεις έπειτα τι να πεις. Αλληλένδετο δίπολο, εγγύηση για μια σωστά δομημένη σκέψη. Και ποιος τη χρειάζεται πια?

Κάποτε, ορμώμενος τόσο από περιέργεια όσο και από φιλομάθεια, πήρα δυο μέλισσες από πίσω και τις παρακολούθησα για να δω τι κάνουν. Η πρώτη πήγαινε σε όλα τα λουλούδια και καθόταν γρήγορα γρήγορα επάνω. Έπαιρνε λίγο «κάτι» από τους στήμονές κάθε άνθους και ξανάφευγε βιαστικά βιαστικά, για να πάει σε άλλο λουλούδι. Η άλλη μέλισσα πάλι φαινόταν πιο επιλεκτική. Τριγύρισε πρώτα όλη την περιοχή, σκέφτηκε αρκετά με το «φτωχό» εντομομυαλό της και όταν ένιωσε απολύτως σίγουρη για το που θα πρέπει να πάει, έκατσε σε ένα πολύχρωμο λουλούδι για πολλές ώρες. Κι έπειτα, κατάκοπη όπως ήταν, άνοιξε τα μικρά, μαύρα φτερά της και χάθηκε προς τον ουρανό.

Πέρασαν αρκετά βράδια από τότε δεν νομίζεις? Τα χνάρια της ζωής χάνονται μέσα στη νύχτα. Τα αισθήματα ξεφτίζουν στο χρόνο. Αξίζει? Αξίζεις κάτι τέτοιο?

Σηκώνεσαι πρωί. Ανοίγεις το παντζούρι σου κι ο ήλιος σου χαμογελά ολάκερος! Κι έχει ένα κρυφό γελάκι, ένα γελάκι που το χρησιμοποιεί μόνο μαζί σου. Και σε τρελαίνει αυτό ξέρεις. Σε κάνει να νιώθεις πως ακόμα κι αν μια μέρα πάψει να ανατέλλει για τον κόσμο τούτο, θα είναι εκεί για να φωτίσει τη δική σου ζωή, με το γελάκι αυτό το κρυφό, το «δικό» σας. Θα είναι εκεί για σένα και το ξέρεις. Μόνο για σένα.

Ένα πράγμα έμαθα τον τελευταίο χρόνο και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Κι εσύ που τώρα διαβάζεις αυτές τις γραμμές, να ξέρεις πως ποτέ δεν είναι αργά στη ζωή σου για να γνωρίσεις ενδιαφέροντες ανθρώπους. Είτε πετάς από λουλούδι σε λουλούδι είτε επιλέγεις πολύ προσεκτικά που θα καθίσεις, υπάρχει εκεί έξω, χαμένο μέσα στο λιβάδι της ζωής, ένα μοναδικό λουλούδι που σε περιμένει να το γνωρίσεις.

Ξαφνικά, από το πρώτο «γεια», από το πρώτο κιόλας χαμόγελο, νιώθεις, βλέπεις, αγγίζεις, ακούς την ομορφιά του. Παρατηρείς πράγματα που δεν τους έδινες ως τώρα σημασία. Γελάς πιο αληθινά. Η καρδιά σου χτυπάει δυνατά στο στήθος σου κι η ζωή σου έχει άλλο νόημα. Είσαι ξανά «εσύ». Κι όλα αυτά, έτσι ξαφνικά…

 

Δορυφόρα αισθήματα

Και τότε τι? Για πες… Ξεκίνησες. Προχώρησες. Έφτασες! Και τότε τί? Άλλαξε κάτι? Όχι βέβαια! Η ζωή προχωρά και θα προχωρά για πάντα. Έστω και χωρίς εσένα! Σίγουρα χωρίς εσένα.

Αυτό που καθένας μας έχει σφηνωμένο βαθιά μέσα στην ψυχή του είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων, που περιστρέφονται αέναα, σαν κοιμώμενοι δορυφόροι γύρω από τον πλανήτη της Αγάπης. Αλλάζει, μεταμορφώνεται, ψυχορραγεί. Αρχίζει και τελειώνει σαν κάτι τελείως διαφορετικό, λίγο καιρό μετά. Μετρά κινούμενα μπαλάκια τριγύρω, που επηρεάζουν και επηρεάζονται. Κι όμως στο κέντρο είναι πάντα ένα ακίνητο: η Αγάπη. Χωρίς λόγο. Και ίσως και χωρίς στόχο!

Γέλιο. Σιωπή. Μουσική. Μοναξιά. Ευτυχία. Θλίψη. Σεξ.

Έρωτας…!

Κοιτάς απέναντι και δεν βλέπεις ΤΙΠΟΤΑ άλλο παρά ΜΟΝΟ αυτό που θέλεις να δεις. Τα άσπρα φώτα σε ζαλίζουν λιγάκι. Παιδεύεις κόσμο με αυτό το βλέμμα, στο έχει πει κανείς? Τα μάτια σου πονάνε τόσο καιρό, το βλέπεις κι εσύ. Μα… είναι αυτό κατάλληλο περιβάλλον για τέτοια πράγματα? Ανταπαντάς με ερώτηση: και ποιος σου είπε πως μπορείς να διαλέξεις περιβάλλον? Take it or leave it!

Κανείς δεν τα βλέπει αυτά με καλό μάτι, έχε το υπόψη σου! Η αγάπη «θέλει αλληλουχία», «θέλει λογική», «θέλει περιπέτεια», θέλει….! Μα τι αγάπη είναι αυτή? Α! ναι! Ξέχασα! Είναι η αγάπη που πρεσβεύεις για τους άλλους. Γιατί προφανώς η δική σου διατηρεί το δικαίωμα να μην είναι politically correct.

Σαν σήμερα, πριν από πολλά πολλά χρόνια, καθόμουν στο μπαλκόνι μου και σιγοσφύριζα έναν παιδικό σκοπό. Όλα μου τα προβλήματα είχαν ψέμμα μέσα τους. Όλα μου τα όνειρα είχαν ονόματα πάνω τους. Κι όλοι οι δορυφόροι γύρω από την αγάπη, κινούνταν με ταχύτητα ιλιγγιώδη…

 

Point Zero

Χρόνος! Δυο μάτια. Δυο όμορφα μάτια. Κι ώσπου να τα δεις-να τα θαυμάσεις, πέρασε κι άφησε πίσω του ομορφιά, αναμνήσεις και στιγμές. Ένας αγέρας λυσομανά μες στην ψυχή σου. Σε κοιτά αυστηρά. Σε επικρίνει. Βουίζει στα αυτιά σου. Πότε θα το κάνεις? Πότε επιτέλους θα μιλήσεις? Πότε?

Κοιτάς στα μάτια της και είναι καθρέφτης στην ψυχή σου. Κοιτάς τα χείλη της και θέλεις να βυθιστείς. Κοιτάς και δεν μπορείς άλλο να κοιτάς. Κι είσαι ακόμα εκεί. Στο σημείο μηδέν.

Είσαι και δεν είσαι αλλά θέλεις πολύ. Θέλεις και δεν θέλεις αλλά ελπίζεις ακόμα. Φοβάσαι και δεν φοβάσαι, αλλά σ΄αρέσει να βασανίζεσαι τελικά. Ή μήπως κάνω λάθος?

Πριν από πολλά πολλά χρόνια είχα κάτσει σε ένα πεζούλι, 13 χρονών τότε, και ήπια μισό λίτρο κρασί μόνος μου σε 10′. Το άλλο μισό το ήπιε ο φίλος μου. Θέλαμε κι οι δύο να μιλήσουμε σε δύο κοπέλες που μας ενδιέφεραν πολύ, και με την -εφηβική τότε- σκέψη μας, πιστέψαμε πως το αλκοόλ θα βοηθούσε ώστε να λυθεί η γλώσσα μας. Ευτυχώς αυτό όντως συνέβη και πιστεύω πως αποδείχτηκε απαραίτητο για να μπορέσουμε να εξηγήσουμε στους διπλανούς μας για ποιον ακριβώς λόγο έπρεπε να αφήσουμε την παρέα και να αποσυρθούμε κάπου ήσυχα για να ανακουφιστούμε με δυο σακούλες για τον εμετό! Τυχαίο?

Καμιά φορά ακόμα και τώρα κάθομαι κι αναρωτιέμαι: Τι είναι έρωτας?

Τα μακριά της μαλλιά. Μπα… μήπως τα μεγάλα της μάτια? Χμμμ…. ίσως το αγγελικό της πρόσωπο? Δεν ξέρω! Το μόνο που ξέρω σίγουρα είναι πως αυτά, ΟΛΑ αυτά, είναι αληθινά!!!

Μα ξάφνου νιώθεις ο «αργός» της παρέας. Έχουν όλοι ξεφύγει 7-8 μέτρα και συ μόλις έχεις συνειδητοποιήσει ότι αυτός ο ήχος είναι από πιστόλι αφέτη. Και νιώθεις κρύα την πατούσα σου να ακουμπά στο βατήρα. Πολύ κρύα. Επανάληψη. Και δεν έχεις πια άλλη ευκαιρία. Last shot!

Ένα ρήμα μου αρέσει τελευταία πολύ. Ομφαλοσκοπώ.

Κρίνε. Κάνε. Φύγε!

Πότε θα μιλήσεις? Όταν θα είναι ήδη αργά?

Κοιτάς τριγύρω κι είσαι ακόμα στο σημείο μηδέν!