Archive | Μαΐου 2011

Κομμάτια στην άμμο

Υπάρχουν τουλάχιστον δύο τρόποι για να κάνεις κάτι σε αυτή τη ζωή. Και όταν λέμε «τουλάχιστον δύο», εννοούμε προφανώς πως για τίποτα δεν υπάρχει μόνο ένας, μοναδικός τρόπος να γίνει. Αφενός μεν γιατί υπάρχουν πολλοί και ανεξάρτητοι τρόποι σκέψεις και δράσης σε αυτόν τον πλανήτη, αφετέρου δε επειδή κάθε τρόπος πραγμάτωσης είναι -υπό μία έννοια- μοναδικός από μόνος του. Και δεν θέλει επιτήδευση για να αποδείξει την αυθεντικότητά του.

Πήρα το πρώτο κομματάκι. Κύμα.

Πήρα το δεύτερο. Άμμος.

Πήρα το τρίτο. Σκυλάκι είναι αυτό που τρέχει???

Τι να φτιάχνουν άραγε όλα αυτά. Πήρα το επόμενο κομμάτι και το ένωσα.

Και ούτω καθεξής.

Πήρες το κουτί. Είδες την εικόνα. Σου άρεσε. Άπλωσες όλα τα κομμάτια. Έβαλες τα γαλαζοπράσινα της θάλασσας αριστερά, τα χρυσαφένια της αμμουδιάς στο κέντρο, τα καφεπράσινα των δέντρων δεξιά. Κάπου χαμηλά, χώρισες και τις φιγούρες. Δεν ένωσες όμως τα κομμάτια.

Έτριψες τη μύτη σου με το δάχτυλο για λίγο. Ξέρω, σε βοηθά να σκέφτεσαι και σε ξεαγχώνει. Έπειτα ξανακοίταξες την εικόνα στο κουτί, χαμογέλασες με μια ελαφριά δόση μελαγχολίας κι έφυγες. Και τα κομμάτια?

Δεν τα ένωσες! Ποτέ.

Και είμαι καλά

Η ζωή αυτή ΔΕΝ είναι ασπρόμαυρη! Αυτό μπορώ να το διαβεβαιώσω απόλυτα στον οποιονδήποτε. Είναι πολλά πολλά χρόνια πριν που πρωτοκατάλαβα πως, όταν και εάν έχεις τη σωστή παρέα, ένας ολάνθιστος κήπος περιμένει κάθε πρωί απλώς να ανοίξεις τα μάτια σου. Κι είναι πολλά τα χρόνια. Πολλές οι εμπειρίες. Πολλά τα συναισθήματα. Και λίγοι δυστυχώς οι άνθρωποι.

Σαν ένας απλός διακόπτης να γυρνά μια στιγμή και τσουπ! ένας νέος άνθρωπος μπαίνει στη ζωή σου και της δίνει χρώμα. Την αλλάζει. Σε αλλάζει. Σε φωνάζει, σε καλεί. Σου μιλάει. Σου γελάει.

Πρόσεξέ τον! Το χαμόγελό του, ας ΜΗΝ είναι ολόλευκο.

Είμαι καλά. Το ξέρω πως είμαι καλά. Είναι μόνο, να! αυτή η διαβολεμένη τάση να διοχετεύω τα πάντα προς τα έξω. Κάποτε πρέπει να πέρασα πολύ άσχημα στη ζωή μου και τώρα, τώρα είμαι σίγουρος, δεν αντέχω την παραμικρή θλίψη. Τη διώχνω. Την απομακρύνω. Και απλά συνεχίζω τη ζωή μου σαν να μην τη γνώρισα ποτέ. Πως θα ήθελα να μην ήταν έτσι. Να ήμουν πάλι 14 χρονών. Άφθαρτος. Και να βλέπω παντού χρώματα…

Είμαι τυφλός από χρώμα νομίζω. Δεν εξηγείται αλλιώς. Βλέπω! Το ξέρεις ότι βλέπω, δεν το ξέρεις? Χρώματα δεν βλέπω πια, όταν κοιτάζω στα μεγάλα, θεατρικά σου μάτια.

Έφτιαξα ένα κέλυφος ξέρεις και είναι λίγος καιρός που εκεί μέσα ΖΩ! Σαν δεύτερο δέρμα πάνω μου, δεν το διαπερνάει τίποτα. Δεν περνάει το κρύο κι ο πόνος. Δεν περνάει ο αέρας κι η θλίψη. Και δεν περνάει ο ήλιος. Ούτε και το χρώμα. Και είμαι καλά…

Σαν κι αυτή

Είναι φορές που νιώθεις πνιγμένος, σκασμένος από όλα. Κάτι μέρες…, σαν κι αυτή. Είναι μέρες που οι λεπτοδείχτες σέρνονται νεκροί πάνω στα ξεχασμένα νούμερα. Σαν κι αυτή. Είναι βραδιές που ένα σου άγγιγμα, ένα βλέμμα, μια σου μονάχα σκέψη θα μπορούσε να αλλάξει όλο το σκηνικό για πάντα. Σαν… κι αυτή!

Η ζωή είναι από μόνη της ένας κύκλος. Ο άνθρωπος αργά ή γρήγορα διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη. Μέσα στον κύκλο της ζωής υπάρχουν κι άλλοι κύκλοι μικρότεροι. Καθένας τους ανοίγει και κλείνει σε χρόνο που κανείς μας συνήθως δεν αποφασίζει, όντας 100% βέβαιος για αυτό που κάνει. Μ’ όλα ταύτα η ζωή προχωρά και μόνη της. Γιατί? Γιατί είναι δεμένη και καθηλωμένη πάνω στο άρμα του Χρόνου. Και δεν πρόκειται να κατέβει από εκεί. Ποτέ.

Το πιο όμορφο πράγμα στη ζωή είναι ο ενθουσιασμός. Εν- και Θεός. Ενέχεις το Θεό, έχεις το Θεό μέσα σου! Μια κατάσταση μαγευτική, σχεδόν ηδονική. Ζεις και απολαμβάνεις. Δεν θέλεις να τελειώσει ποτέ. Κι έρχεται κάποιος και στο χαλά. Δεν αυτό.., δεν εκείνο…, δεν το άλλο. Και αντίο!!!

Φταις όμως κι εσύ! Φυσικά και φταις. Τίποτα τελικά δεν σου έμαθε αυτή η ζωή?

Οι άνθρωποι άγονται και φέρονται από την ευτυχία τους. Αν είχαν όλοι οι άνθρωποι τη δύναμη που ΟΥΤΕ ΕΣΥ ΕΧΕΙΣ, αλλά πουλάς τρέλα σαν να την είχες, θα ήταν πάντοτε ευτυχισμένοι. Και το να πουλάς τρέλα όμως, ΕΥΤΥΧΙΑ ΕΙΝΑΙ! Και ειδικά εσύ το ξέρεις καλά αυτό.

Θά’ θελα πάρα πολλά να σου πω. Για τα μάτια αυτά στα οποία καθρεφτίζεται ο ουρανός ολάκερος. Για τα μάγια που κάνεις, χώνοντας τη μουσούδα σου εκεί που δεν πρέπει. Για τις μέρες που χάσαμε και ο ήλιος έβλεπε την παραλία στο νησάκι μας άδεια και δάκρυζε κρυφά. Για τα βράδια που σε έψαξα και η σελήνη φώτιζε το παράθυρό μου. Για το χρόνο που μας βλέπει και γελάει, κλαίει, θυμώνει.

Μια μέρα θα΄ρθεις και θα’ σαι μόνη. Θα με βρεις εκεί, στο γνωστό μέρος. Θα καθίσεις δίπλα μου αμίλητη και δεν θα ανασαίνεις. Απλά θα νιώθεις.

Μια μέρα θα’ ρθεις και θα’ σαι αυτή που γνώρισα.

Μια μέρα θα’ ρθεις και θα’ σαι ΕΣΥ.

Μια μέρα σαν κι αυτή.