Και είμαι καλά

Η ζωή αυτή ΔΕΝ είναι ασπρόμαυρη! Αυτό μπορώ να το διαβεβαιώσω απόλυτα στον οποιονδήποτε. Είναι πολλά πολλά χρόνια πριν που πρωτοκατάλαβα πως, όταν και εάν έχεις τη σωστή παρέα, ένας ολάνθιστος κήπος περιμένει κάθε πρωί απλώς να ανοίξεις τα μάτια σου. Κι είναι πολλά τα χρόνια. Πολλές οι εμπειρίες. Πολλά τα συναισθήματα. Και λίγοι δυστυχώς οι άνθρωποι.

Σαν ένας απλός διακόπτης να γυρνά μια στιγμή και τσουπ! ένας νέος άνθρωπος μπαίνει στη ζωή σου και της δίνει χρώμα. Την αλλάζει. Σε αλλάζει. Σε φωνάζει, σε καλεί. Σου μιλάει. Σου γελάει.

Πρόσεξέ τον! Το χαμόγελό του, ας ΜΗΝ είναι ολόλευκο.

Είμαι καλά. Το ξέρω πως είμαι καλά. Είναι μόνο, να! αυτή η διαβολεμένη τάση να διοχετεύω τα πάντα προς τα έξω. Κάποτε πρέπει να πέρασα πολύ άσχημα στη ζωή μου και τώρα, τώρα είμαι σίγουρος, δεν αντέχω την παραμικρή θλίψη. Τη διώχνω. Την απομακρύνω. Και απλά συνεχίζω τη ζωή μου σαν να μην τη γνώρισα ποτέ. Πως θα ήθελα να μην ήταν έτσι. Να ήμουν πάλι 14 χρονών. Άφθαρτος. Και να βλέπω παντού χρώματα…

Είμαι τυφλός από χρώμα νομίζω. Δεν εξηγείται αλλιώς. Βλέπω! Το ξέρεις ότι βλέπω, δεν το ξέρεις? Χρώματα δεν βλέπω πια, όταν κοιτάζω στα μεγάλα, θεατρικά σου μάτια.

Έφτιαξα ένα κέλυφος ξέρεις και είναι λίγος καιρός που εκεί μέσα ΖΩ! Σαν δεύτερο δέρμα πάνω μου, δεν το διαπερνάει τίποτα. Δεν περνάει το κρύο κι ο πόνος. Δεν περνάει ο αέρας κι η θλίψη. Και δεν περνάει ο ήλιος. Ούτε και το χρώμα. Και είμαι καλά…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s