Archive | Ιουλίου 2011

Όταν η βροχή ξεσπάσει

Κάποιες φορές η αλήθεια είναι πικρή. Πολύ πικρή! Κι όσο κι αν θέλεις να την εξωραΐσεις, όσα φτιασίδια κι αν τη ντύσεις, θα τη μοιράζεσαι κάθε βράδυ με τη συνείδησή σου. Κάθε βράδυ για όλη την υπόλοιπη ζωή σου. Καλοκαιρινή βροχή μέσα στην κάψα της επίπλαστης ευτυχίας σου.

Η απάντηση σε αυτό που μέσα σου αναρωτιέσαι τόσα χρόνια είναι μία. Και είναι απλή: «Άνθρωπος» είναι τα όνειρά του! Ούτε η προσποιητή του ευγένεια, ούτε τα πτυχία του, ούτε φυσικά τα χρήματά του. Άνθρωπος είναι όσα όμορφα είδαν δυο μάτια, όσα αληθινά είπαν δυο χείλη και όσα έντονα ένιωσαν δυο φυλλοκάρδια που πάλλονταν πίσω από ένα ψυχρό γκρι γραφείο, σαν να ήταν η πρώτη φορά, ξανά και ξανά και ξανά!

– Σαν πολύ σε περίμενα, δε νομίζεις?

– Μα κι εσύ δεν έκανες κάτι γι΄ αυτό…!

Καθόμουν αναπαυτικά στο -στενό θα έλεγα- κάθισμα του λεωφορείου και απολάμβανα τις στιγμές δίπλα σου. Δεν ήθελα να τελειώσουν ποτέ αυτές οι στιγμές. Θά’ θελα να ήταν όλη μου η ζωή μια τόσο χαρούμενη κι ελπιδοφόρα διαδρομή. Και συ…, εσύ να μην κατέβαινες ποτέ μα ποτέ απο τη διπλανή θέση!

Καμιά φορά το τι μας αρέσει πολύ και το τι μας μένει αξέχαστο είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που ο άλλος πιστεύει για εμάς. Ειδικά εάν είσαι άνθρωπος απλός, αντισυμβατικός, με ατόφια ψυχή, ποτέ κανείς δεν θα καταφέρει να μαντέψει τι είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς μέσα από την ψυχή σου. Τι είναι αυτό που τιθασεύει την άγρια σκέψη σου, αυτό που κάνει τα μακρινά σου όνειρα να φαίνονται τόσο χειροπιαστά. Εκτός κι αν βρει το σωστό σημείο σου. Το σημείο όπου θα σε πάει και δεν θα σε αφήσει να ξεφύγεις ποτέ από εκεί. Μακριά από επιπολαιότητες και μικροπρέπειες. Μακριά από ατέλειες που σκοτώνουν τον έρωτα. Εκεί. Στο νησί της νιότης του έρωτά σου.

Πόσο απέχει το χαμόγελο από το δάκρυ? Πόσο απέχουν τα χείλη σου από τα δικά μου? Τα δάχτυλά σου από το στήθος μου? Είσαι ακόμα εκεί?

Σου έγνεψα με ένα βλέμμα να μη φύγεις. Κι εσύ, κάθεσαι εκεί σα δαρμένο κουτάβι και με παρατηρείς!

Τι ακριβώς περιμένεις? Αν δεν είναι ΤΩΡΑ η στιγμή σου, τότε πότε είναι? Όταν ξεσπάσει η βροχή του καλοκαιριού, ΜΗ χάσεις την ευκαιρία.

Έλα! Άκουσέ με, έστω και για μία τελευταία φορά.

Κι ας μην πίστεψες ποτέ

Όταν νιώσεις πως υπήρχαν πράγματα που ήθελες κάποτε να πεις και δεν βρήκες ποτέ τη δύναμη, κάθισε μόνος σε ένα παγκάκι, κάποιο συννεφιασμένο απόγευμα Κυριακής και συλλογίσου. Όταν οι σκέψεις σου προδώσουν στην ψυχή σου τη ματαιοδοξία που έκρυβες μέσα σου σαν ελπίδα, πήγαινε μπρος στον καθρέφτη σου και κοιτάξου στα μάτια. Κι όταν τα μάτια πάψουν να κοιτάνε στην ευθεία, θυμίσου πως ο δρόμος για την ευτυχία δεν έχει μόνον ευθείες, για όσους αγαπούν ακόμα αληθινά.

Σαν χτες κρατούσα το ήρεμο βλέμμα σου στην αγκαλιά μου. Σε άγγιζα και ήταν σαν να σε ήξερα χρόνια. No ifs and no buts. Όλα τα όμορφα είναι ξαφνικά. Όλα τα όμορφα σε θυμίζουν. Κι όλα τα αληθινά αντέχουν!

Σε έβλεπα και ήταν τόση η αγάπη μου για σένα που δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκεί έξω. Τίποτα να σκεφτώ. Δεν υπήρχαν όρια στον ουρανό. Δεν υπήρχε ταβάνι στα όνειρά μου. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο, τίποτα παρά… ΕΣΥ!

Στρατηγική. Μεθοδικότητα. Γοητεία. Κι απογοήτευση.

Παιχνίδι. Προσπάθεια. Μείνε όσο αντέξεις. Κουνήσου! Αναμονή…

Λέξεις, άχρηστες. Σκέψεις, ατελείωτες. Όλα μάταια! Κάτι να μετανιώσεις? Τίποτα!

Κι αν σου έλεγα πως ο ουρανός είναι στέρεος και το φεγγάρι μια τρύπα? Θα ταξίδευες ξανά με τη σκέψη μου ψηλά? Θα ευχόσουν στο φεγγάρι να με προσέχει όπου πάω?

Ξεπερνάς τα όρια κι ας μην το ξέρεις. Εξάλλου ποτέ σου δεν με πίστεψες. Κι αν υπήρχε τρόπος να στο δείξω αυτό, θα σου έδινα ένα λυπημένο φιλί στο μέτωπο. Για να δεις πως οι αληθινά ραγισμένες καρδιές δεν κρατούν τη λύπη μέσα τους, μήτε όμως την δίνουν αλλού να απαλλαγούν.

Κάθε σου λέξη τη μέτρησα δύο φορές. Κάθε σου βλέμμα κι ένα μάθημα. Θα μου θυμίζει πόσο ακριβά μου στοίχισαν τα φιλιά σου.

Κι αν πράγματι έχει κάτι πάρει το φεγγάρι από σένα, αυτό είναι η αστραφτερή λάμψη του προσώπου σου μέσα στο μισοσκόταδο. Τα φωτεινά σου μάτια και τα μακριά, ζωντανά μαλλιά σου. Είναι η αγάπη σου που έρρεε. Και η έκσταση που απλόχερα αγκάλιαζε καθετί που αγγίζαμε σαν αύρα. Είναι η μαγεία της σελήνης που ξεγελάει όλα τα όμορφα ζευγάρια που στέκονται αγκαλιά σε μα παραλία και μιλούν για έρωτα. Ακόμα.., ακόμα κι αν δεν το πιστεύουν!