Όταν η βροχή ξεσπάσει

Κάποιες φορές η αλήθεια είναι πικρή. Πολύ πικρή! Κι όσο κι αν θέλεις να την εξωραΐσεις, όσα φτιασίδια κι αν τη ντύσεις, θα τη μοιράζεσαι κάθε βράδυ με τη συνείδησή σου. Κάθε βράδυ για όλη την υπόλοιπη ζωή σου. Καλοκαιρινή βροχή μέσα στην κάψα της επίπλαστης ευτυχίας σου.

Η απάντηση σε αυτό που μέσα σου αναρωτιέσαι τόσα χρόνια είναι μία. Και είναι απλή: «Άνθρωπος» είναι τα όνειρά του! Ούτε η προσποιητή του ευγένεια, ούτε τα πτυχία του, ούτε φυσικά τα χρήματά του. Άνθρωπος είναι όσα όμορφα είδαν δυο μάτια, όσα αληθινά είπαν δυο χείλη και όσα έντονα ένιωσαν δυο φυλλοκάρδια που πάλλονταν πίσω από ένα ψυχρό γκρι γραφείο, σαν να ήταν η πρώτη φορά, ξανά και ξανά και ξανά!

– Σαν πολύ σε περίμενα, δε νομίζεις?

– Μα κι εσύ δεν έκανες κάτι γι΄ αυτό…!

Καθόμουν αναπαυτικά στο -στενό θα έλεγα- κάθισμα του λεωφορείου και απολάμβανα τις στιγμές δίπλα σου. Δεν ήθελα να τελειώσουν ποτέ αυτές οι στιγμές. Θά’ θελα να ήταν όλη μου η ζωή μια τόσο χαρούμενη κι ελπιδοφόρα διαδρομή. Και συ…, εσύ να μην κατέβαινες ποτέ μα ποτέ απο τη διπλανή θέση!

Καμιά φορά το τι μας αρέσει πολύ και το τι μας μένει αξέχαστο είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που ο άλλος πιστεύει για εμάς. Ειδικά εάν είσαι άνθρωπος απλός, αντισυμβατικός, με ατόφια ψυχή, ποτέ κανείς δεν θα καταφέρει να μαντέψει τι είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς μέσα από την ψυχή σου. Τι είναι αυτό που τιθασεύει την άγρια σκέψη σου, αυτό που κάνει τα μακρινά σου όνειρα να φαίνονται τόσο χειροπιαστά. Εκτός κι αν βρει το σωστό σημείο σου. Το σημείο όπου θα σε πάει και δεν θα σε αφήσει να ξεφύγεις ποτέ από εκεί. Μακριά από επιπολαιότητες και μικροπρέπειες. Μακριά από ατέλειες που σκοτώνουν τον έρωτα. Εκεί. Στο νησί της νιότης του έρωτά σου.

Πόσο απέχει το χαμόγελο από το δάκρυ? Πόσο απέχουν τα χείλη σου από τα δικά μου? Τα δάχτυλά σου από το στήθος μου? Είσαι ακόμα εκεί?

Σου έγνεψα με ένα βλέμμα να μη φύγεις. Κι εσύ, κάθεσαι εκεί σα δαρμένο κουτάβι και με παρατηρείς!

Τι ακριβώς περιμένεις? Αν δεν είναι ΤΩΡΑ η στιγμή σου, τότε πότε είναι? Όταν ξεσπάσει η βροχή του καλοκαιριού, ΜΗ χάσεις την ευκαιρία.

Έλα! Άκουσέ με, έστω και για μία τελευταία φορά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s