Archive | Σεπτεμβρίου 2011

Auf Wiedersehen!

Για όλα υπάρχει ένα τέλος! Καλό ή κακό, ευχάριστο ή δυσάρεστο, προσωρινό ή παντοτινό. Κι όσο κι αν μας αρέσει να λέμε ότι είμαστε κύριοι και άξιοι της μοίρας μας, ότι εμείς ορίζουμε το μέλλον μας κι άλλα τέτοια φαιδρά, έρχονται ώρες που μοιάζουν παιδιά στον πατέρα χρόνο, βράδια που πίνεις για να ξεχάσεις δυο πανέμορφα, χαρούμενα μάτια και πρωινά που ξυπνάς κι είσαι ακόμα εκεί που ξεχνιόσουν πάντα.

Ορίστε: «ένα μικρό ταξίδι και τα ξέχασες όλα». «Μικρό» σαν τη ζωή. Και «όλα» εκτός από εκείνα που θέλεις να ξεχάσεις. Παύεις μια Κυριακή βράδυ να γράφεις με πλήκτρα, κλείνεις και την τελευταία επικοινωνία με το άλλο εγώ σου. Και τα έχεις γράψει όλα. Όλα εκτός από εκείνα που θέλεις να πεις.

Έχει ψέμμα τελικά η ομορφιά, σίγουρα στο λέω. Η αλήθεια είναι σχεδόν πάντα σαγηνευτικά όμορφη. Η ομορφιά όμως δεν είναι πάντοτε αληθινή. Ένα πράγμα λοιπόν θα ήθελα μόνο να μου πεις κι έπειτα στρίψε τη γωνία, στρίψε ένα τσιγάρο, στρίψε το βλέμμα σου για όπου θέλεις, κάνε ό,τι νομίζεις:

Δεν υπήρξες ποτέ, έτσι δεν είναι? Ήταν απλά ένα ολόγραμμα του εαυτού σου στην αγκαλιά μου. Σωστά?

Πως θα σου φαινόταν να μου έδινες μια πειστική εξήγηση για όλο αυτό? Μια πιο απλή εξήγηση ίσως? Να εξαφανιζόσουν απλά και να μην ξαναπασχολούσες 3 δισεκατομμύρια εγκεφαλικά κύτταρα του μυαλού μου ποτέ πια? Πως θα σου φαινόταν να ήταν η τελευταία φορά που ασχολήθηκα με εμάς τους δύο? Δύσκολο? Ξέρεις κι εσύ ότι δεν είναι δύσκολο. Όχι για μένα με τον τόσο τεράστιο εγωισμό.

Κλείνω ένα blog, ανοίγω ένα blog. Μικρές λεπτομέρειες σε μια λαβυρινθώδη ζωή. Ας ήσουν εκεί να τις δεις.

Μια ημερομηνία είναι απλά ένα νούμερο. Εάν βγάλεις το ειδικό βάρος που εσύ της δίνεις, -χέι, δες καθαρά- δεν υπάρχει τίποτα εκεί πίσω, πέρα από ψηφία. Και οι προθεσμίες, ξέρεις, δεν ξεπερνιούνται πάντοτε. Κάποιες φορές λήγουν λιγάκι πιο πριν από τη… λήξη τους!

Αν έλεγες έστω μισή κουβέντα όταν έπρεπε, τώρα όλα θα ήταν αλλιώς. Το ήξερες. Τώρα δεν υπάρχει κάτι να περιμένεις λοιπόν και το γνωρίζεις καλά. Σωστά κοιτάς αλλού, στην απέναντι πόρτα. Εκεί θα είσαι σίγουρα καλύτερα. Χωρίς μεγάλες προκλήσεις, χωρίς υψηλές προσδοκίες, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις. Αυτό δεν ήθελες πάντα? Ένα αργό τέμπο. Μα η ζωή, η δικιά μου ζωή τουλάχιστον, να θυμάσαι, είναι ρυθμός. Δεν είναι αριθμός.

Υ.Γ. Το blog θα αναστείλει τη λειτουργία του για κάποιο, απροσδιόριστο προς το παρόν, διάστημα. Όταν πέσουν όλα τα φύλλα της αγάπης, η ανάγκη θα κάνει την επιθυμία ένταση και θα επανέλθει αυθόρμητα. Μέχρι τότε θα μπορείτε να επικοινωνείτε με τον άλλο σας εαυτό στο νέο blog που θα φτιάξω και δεν θα σχετίζεται με συναισθήματα αλλά με λιγότερο βασανιστικά ερωτήματα.

Ευχαριστώ για κάθε ματιά που ξοδέψατε εδώ μέσα. Auf wiedersehen!

Advertisements