Archive | Ιανουαρίου 2012

Εσύ που τόσα χρόνια φεύγεις

Μετεξεταστέοι! Αυτή είναι η σωστή έκφραση για μας τους δύο. Τι λες κι εσύ?

Απλή. Σύντομη. Ανώδυνη.

Όταν τα πράγματα είχαν πάρει πλέον το δρόμο τους, έκατσα κι έβαλα τα (ίδια) πράγματα κάτω.

«Τι έγινε?»

Υπήρχε κάτι που περίσσευε στη ζωή μου? Το κάθε άλλο. Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα, κι έτσι το αποφάσισα. Έγινα πάλι εγώ. Αλλά…. ποιός εγώ?

Δεν θυμάμαι εάν πρόλαβα ποτέ να σου το πω αλλά σε αυτή τη ζωή -ξέρεις- είμαστε οδίτες. Δεν υπάρχει κάτι να μας ανήκει. Μόνο ο χρόνος κι οι στιγμές μας. Τίποτα άλλο! Απολύτως τίποτα. Μην κάνεις λοιπόν όνειρα για το που θα φτάσεις γιατί σημασία έχει να θέλεις να φτάσεις κάπου.

Κάτι να κάνεις, κάτι ν’ αγαπάς, κάτι να ελπίζεις…

Μάλλον βαθιά μέσα σου πίστευες ότι δεν ταιριάζαμε εμείς οι δύο. Κι ίσως και να είχες δίκιο. Τα αστέρια του καλού Θεού γεννιούνται κάποια βράδια καλοκαιριού και ζούνε για τα υπόλοιπα βράδια τους μια ζωή ήσυχη. Μια ζωή ωραία. Μια ζωή δίπλα στο φεγγάρι. Είχαμε τάχα εμείς κάτι τέτοιο να ελπίζουμε? Και μόνο που με κοίταξες έτσι εκείνο το θλιβερό πρωινό, κατάλαβα πως πια ΔΕΝ είχαμε.

Ένα παιχνίδι είναι η ζωή, θυμάσαι? Παίξαμε. Και χάσαμε…

Πέρασαν μήνες και καιροί, πέρασε κι η αγάπη. Τι κι αν θυμάμαι ακόμα που και που τα δυο βεγγαλικά σου μάτια? Τι κι αν το φεγγάρι φωτίζει ακόμα εκείνο το παγκάκι στην παραλία?

Καθένας ψάνει το δρόμο του στο σκοτάδι…

U Berlin?

Συνήθεια και υποταγή. Δυο λέξεις ασυμβίβαστες με ό,τι είχαμε συνηθίσει. Με ό,τι με είχες συνηθίσει. Ρομποτάκι της ζωής τόσα χρόνια, τα ίδια και τα ίδια. Δεν βαρέθηκες? Ξέρεις ήθελα πάντοτε να σου το πω αυτό. Μαζί σου δεν βαρέθηκα ούτε λεπτό, ούτε στιγμή. Γιατί δεν πρόλαβα και δεν με άφησες να βαρεθώ!

Κάποτε υπήρχε κι ένας στόχος. Τώρα? Κάποτε υπήρχε μια αρχή. Τώρα?

Κάποτε υπήρξαμε εγώ κι εσύ… Τώρα τι?

Ήρθε ποτέ στα μάτια σου μόνο του ένα δάκρυ από τότε? Τις γιορτές? Ίσως τα καλοκαίρια? Τα Σαββατοκύριακα?

Κάπου εκεί έξω νιώθω πως συνεχίζεις ότι άρχισε ερήμην μας. Το συνεχίζεις πλέον ερήμην μου. Κι όμως δεν δείχνει να σε πειράζει!

Τις Παρασκευές ο έρωτας βασίλευε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Σε πάρκα της λαγνείας. Σε μικρά στενάκια. Σε χώρους της ελάχιστης ελπίδας και της μέγιστης σιωπής. Σε ότι δεν ένωσε ποτέ ξανά τόσο σφιχτά δυο χέρια. Τα χέρια μας.

Βλέπω το μπουκάλι με το ουίσκι στο ίδιο επίπεδο με τα μάτια μου. Πόσο χαμηλά να έχω άραγε πέσει για σένα απόψε? Ένα μπουκάλι σαν μήνυμα. Ένα μπουκάλι γεμάτο! Εσύ!

Κάποιες πόλεις ξέρεις είναι οικείες χωρίς ποτέ να έχεις πάει. Κάποιες πόλεις είναι μέσα στην καρδιά σου χωρίς ποτέ να τις έχεις δει. Κάποιες πόλεις είναι όλες οι γυναίκες που αγάπησες στα πανέμορφα μάτια μίας.

Και μαζί το είχαμε πει πως θα πάμε, δεν είναι έτσι? Δεν το θυμάσαι καν…! Δεν πειράζει. Αρκεί μια μέρα να πάμε.

Θα σε ανεβάσω πάνω σ’ έναν αστρικό μετεωρίτη και θα προσγειωθούμε μόνο όταν η φωτεινή ένδειξη γράψει τη σωστή στάση: Berlin

Μικρές αντιφάσεις, μεγάλες προσδοκίες

Κι είναι και αυτές οι αντιφάσεις! Οι τρελές αντιφάσεις της ζωής…

Κάποτε με είχες ανάγκη. Το ξέρω καλά αυτό. Με είχες ανάγκη!

Έβλεπες κι εσύ το κινητό σου με λαχτάρα για ένα μήνυμα. Κοιτούσες κι εσύ εκείνο το κρυφό γελάκι στα χείλη μου που ήταν μόνο για σένα. Κι έγραφες «Σ’ αγαπώ», πάνω στο θόλο τ’ ουρανού, με αστέρια από τη χούφτα μου. Έστω για λίγο!

Κάποτε με είχες ανάγκη. Νομίζω πως πλέον το ξέρω πολύ καλύτερα από τον καθένα.

Καθόσουν δίπλα μου και δεν μιλούσες. Δεν έλεγες τίποτα. Απλά καθόσουν. Κι ήσουν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένη! Θα μπορούσες να παραμείνεις για πάντα εκεί, ακίνητη μέσα στο σκοτάδι. Να μετράς αγάπη και να λιώνεις μεθυσμένη Το ένιωθα!

Δυο λέξεις μόνο έχουν μείνει τόσο καιρό μετά.

Αγάπη και Σιωπή.

Αγάπη γιατί δεν γίνεται να σβήσει.

Και Σιωπή γιατί δεν γίνεται να ζήσει.

Μέρα τη μέρα, φιλί το φιλί, τα χείλη μας ξεμακραίνουν. Οι ζωές μας χωρίζουν. Οι καρδιές μας λυγίζουν στο χρόνο. Και η μνήμη ξεθωριάζει.

Μα τα μάτια σου δεν θα σβήσουν ποτέ από το μυαλό μου.

Το σχήμα τους θα μαρτυρά την ομορφιά σου. Σαν αντεστραμμένο είδωλο, θα καθρεφτίζεται εκεί, περιμένοντας τη στιγμή που θα με ξανακοιτάξεις όπως και τότε, εκείνη τη φωτεινή νύχτα στο λιμάνι.

Και το χρώμα τους θα γεμίζει τις νύχτες μου. Σαν από μικρά βεγγαλικά, η λάμψη τους θα φωτίζει το δρόμο μου να μη σκοντάψω στο πλακόστρωτο της καρδιάς σου. Γιατί αυτός, είναι ο δρόμος μου. Το πλακόστρωτο της καρδιάς σου…


IamTolis: Back to basics

Τα πάντα σε αυτή τη ζωή είναι θέμα επιλογών. Σκέψεις που κάνουμε, πράξεις που μας χαρακτηρίζουν, πρόσωπα που μας σημαδεύουν. Και επιλογές που για κάποιο λόγο αποφύγαμε…

Τι είναι βασικό σε αυτή τη ζωή? Ξέρεις? Ναι, ναι, σε εσένα το λέω που διαβάζεις αυτές εδώ τις αράδες. Έχεις ποτέ αναρωτηθεί γιατί όλοι προσπαθούν να σου μάθουν πράγματα? Γιατί όλοι θέλουν να σου υποδείξουν «το καλό σου»? Θα σε υποψιάσω εγώ: γιατί δεν μπορούν να σου πουν τα ΒΑΣΙΚΑ!

Ξαφνικά χάνεις ένα βλέμμα, ΤΟ βλέμμα, και όλα τριγύρω σου νιώθεις να στριφογυρνάνε απειλητικά.

– Πού να είναι?

– Γιατί δεν στέλνει ένα μήνυμα?

– Γιατί με βλέπει online και δεν λέει έστω ένα τυπικό «γεια»?

Σιγά τα ερωτήματα θα μου πεις! «Show must go on» που θα έλεγαν και οι Queen.

Είναι όμως έτσι? Εσύ το αντέχεις? Σκέψου! Το αντέχεις?

Κάποτε τα μάτια κλείνουν και δεν ξανανοίγουν το ίδιο αργά.

Κάποτε τα γέλια παύουν και μένει μόνο η κίνηση των χειλιών να θυμίζει ότι εκεί, σε εκείνο το δωματιάκι μέσα, υπήρχαν φωνές, υπήρχε ζωντάνια, υπήρχαμε εμείς.

Κάποτε τα λόγια στερεύουν και αφήνουν τη θέση τους στη θλιβερή σιωπή.

Μην αφήσεις αυτό το κάποτε να έρθει! Ποτέ!

Κοίταξε γύρω σου. Ένα τεράστιο σύννεφο από φιλιά. Μια αγάπη κύμα. Και μια αγκαλιά αληθινή σαν της μάνας. Μια αγάπη που δεν πέθανε ποτέ!

Γύρισε πίσω στα βασικά. Θυμίσου και νιώσε. Και ο χρόνος θα στο ανταποδώσει έστω και αν εσύ τον πρόδωσες…

Υ.Γ. Βack to basics λοιπόν! Το IamΤolis για δεύτερη σεζόν στην οθόνη της ψυχής σας και μια στροφή στην ποιότητα των βασικών προθέσεων είναι επιβεβλημένη. Στροφή σε όσα λένε τα πάντα χωρίς λέξεις. Και αυτά είναι εύκολα αναγνωρίσιμα από όλους όσους ζούνε με την καρδιά τους να πάλλεται ξανά και ξανά και ξανά..