Μικρές αντιφάσεις, μεγάλες προσδοκίες

Κι είναι και αυτές οι αντιφάσεις! Οι τρελές αντιφάσεις της ζωής…

Κάποτε με είχες ανάγκη. Το ξέρω καλά αυτό. Με είχες ανάγκη!

Έβλεπες κι εσύ το κινητό σου με λαχτάρα για ένα μήνυμα. Κοιτούσες κι εσύ εκείνο το κρυφό γελάκι στα χείλη μου που ήταν μόνο για σένα. Κι έγραφες «Σ’ αγαπώ», πάνω στο θόλο τ’ ουρανού, με αστέρια από τη χούφτα μου. Έστω για λίγο!

Κάποτε με είχες ανάγκη. Νομίζω πως πλέον το ξέρω πολύ καλύτερα από τον καθένα.

Καθόσουν δίπλα μου και δεν μιλούσες. Δεν έλεγες τίποτα. Απλά καθόσουν. Κι ήσουν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένη! Θα μπορούσες να παραμείνεις για πάντα εκεί, ακίνητη μέσα στο σκοτάδι. Να μετράς αγάπη και να λιώνεις μεθυσμένη Το ένιωθα!

Δυο λέξεις μόνο έχουν μείνει τόσο καιρό μετά.

Αγάπη και Σιωπή.

Αγάπη γιατί δεν γίνεται να σβήσει.

Και Σιωπή γιατί δεν γίνεται να ζήσει.

Μέρα τη μέρα, φιλί το φιλί, τα χείλη μας ξεμακραίνουν. Οι ζωές μας χωρίζουν. Οι καρδιές μας λυγίζουν στο χρόνο. Και η μνήμη ξεθωριάζει.

Μα τα μάτια σου δεν θα σβήσουν ποτέ από το μυαλό μου.

Το σχήμα τους θα μαρτυρά την ομορφιά σου. Σαν αντεστραμμένο είδωλο, θα καθρεφτίζεται εκεί, περιμένοντας τη στιγμή που θα με ξανακοιτάξεις όπως και τότε, εκείνη τη φωτεινή νύχτα στο λιμάνι.

Και το χρώμα τους θα γεμίζει τις νύχτες μου. Σαν από μικρά βεγγαλικά, η λάμψη τους θα φωτίζει το δρόμο μου να μη σκοντάψω στο πλακόστρωτο της καρδιάς σου. Γιατί αυτός, είναι ο δρόμος μου. Το πλακόστρωτο της καρδιάς σου…


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s