Εσύ που τόσα χρόνια φεύγεις

Μετεξεταστέοι! Αυτή είναι η σωστή έκφραση για μας τους δύο. Τι λες κι εσύ?

Απλή. Σύντομη. Ανώδυνη.

Όταν τα πράγματα είχαν πάρει πλέον το δρόμο τους, έκατσα κι έβαλα τα (ίδια) πράγματα κάτω.

«Τι έγινε?»

Υπήρχε κάτι που περίσσευε στη ζωή μου? Το κάθε άλλο. Το σκέφτηκα, το ξανασκέφτηκα, κι έτσι το αποφάσισα. Έγινα πάλι εγώ. Αλλά…. ποιός εγώ?

Δεν θυμάμαι εάν πρόλαβα ποτέ να σου το πω αλλά σε αυτή τη ζωή -ξέρεις- είμαστε οδίτες. Δεν υπάρχει κάτι να μας ανήκει. Μόνο ο χρόνος κι οι στιγμές μας. Τίποτα άλλο! Απολύτως τίποτα. Μην κάνεις λοιπόν όνειρα για το που θα φτάσεις γιατί σημασία έχει να θέλεις να φτάσεις κάπου.

Κάτι να κάνεις, κάτι ν’ αγαπάς, κάτι να ελπίζεις…

Μάλλον βαθιά μέσα σου πίστευες ότι δεν ταιριάζαμε εμείς οι δύο. Κι ίσως και να είχες δίκιο. Τα αστέρια του καλού Θεού γεννιούνται κάποια βράδια καλοκαιριού και ζούνε για τα υπόλοιπα βράδια τους μια ζωή ήσυχη. Μια ζωή ωραία. Μια ζωή δίπλα στο φεγγάρι. Είχαμε τάχα εμείς κάτι τέτοιο να ελπίζουμε? Και μόνο που με κοίταξες έτσι εκείνο το θλιβερό πρωινό, κατάλαβα πως πια ΔΕΝ είχαμε.

Ένα παιχνίδι είναι η ζωή, θυμάσαι? Παίξαμε. Και χάσαμε…

Πέρασαν μήνες και καιροί, πέρασε κι η αγάπη. Τι κι αν θυμάμαι ακόμα που και που τα δυο βεγγαλικά σου μάτια? Τι κι αν το φεγγάρι φωτίζει ακόμα εκείνο το παγκάκι στην παραλία?

Καθένας ψάνει το δρόμο του στο σκοτάδι…

Advertisements

2 thoughts on “Εσύ που τόσα χρόνια φεύγεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s