Archive | Φεβρουαρίου 2012

Χάνεσαι

Άλφα όπως αναμονή. Σιγή!

Και πίσω από τη σιγή, σιωπή.

Και πίσω από τη σιωπή, ένα μισοπαγωμένο τίποτα -ένα τίποτα όλο δικό μου- που ξενυχτάει ακόμη στα σοκάκια του μυαλού σου.

Χάνεσαι.

Ψωνίζεσαι συχνά, το ξέρεις? Ο χρόνος δεν συγχωρεί όμως.

Τα μάτια σου έχουν αρχίσει να κάνουν μαύρους κύκλους που δεν λένε να φύγουν πια.

Τα χείλη σου έχουν αποκτήσει μια μουντή γραμμή τριγύρω τους, σαν ένα αλλόκοτο, δυσδιάκριτο κραγιόν που τους προσδίδει έναν τόνο αλλοπρόσαλλο.

Τα λόγια σου αντηχούν μέσα στο μυαλό σου! Τα λες και τα ξανακούς. Σαν ηχώ.

Με ακούς ακόμα, έτσι δεν είναι. Είσαι ΕΣΥ ή εσύ?

Γιατί χάνεσαι.

Κάποιες ξέχωρες ημέρες το ατίθασο πνεύμα σου συναντά την ξεχασμένη βιολογικότητα του οργανισμού σου και γίνεσαι πάλι ΕΣΥ.

ΕΣΥ που γνώρισα. ΕΣΥ που ποτέ δεν έπαψες να κατοικοεδρεύεις σε αυτό το κορμί, με τις αλλοτινές ηδονές, κι ας μετοίκησες εκεί που κανείς δεν σε ξέρει αληθινά.

Εκεί που δεν είσαι ΕΣΥ.

Και χάνεσαι.

Κάποιες άγριες νύχτες, ο ιδρώτας που κυλάει ντροπαλός στο ιερό σου σώμα, σού υπενθυμίζει ότι εκεί μακριά, στο νησί της όμορφης νιότης, η αγάπη ξεψύχησε στα σκαλοπάτια του έρωτα. Μ’ ένα τριαντάφυλλο ανάμεσα στα ματωμένα χείλια, πέταξε για τη χώρα του ποτέ.

Χάνεσαι.

Όταν μιλάς γι’ αγάπη, αν το κάνεις ακόμη αυτό, ελπίζω εμένα να μη με σκέφτεσαι.

Δεν ζω ψέμματα και το ξέρεις. Δεν ζω. This is life, not a test. Ένα δύο, ένα δύο…

Η ευτυχία της πολυσημίας

Σκοτώνει το ψέμα. Το ξέρεις φαντάζομαι, έτσι δεν είναι?

Σκοτώνει τα αισθήματα. Σκοτώνει τους ανθρώπους. Σκοτώνει εσένα κι εμένα με έναν ήχο αθόρυβο και μια σιωπή εκκωφαντική.

Ξύπνησα χωρίς λόγο προχτές αργά το βράδυ. Ή και νωρίς το πρωί μπορείς να το πεις, ανάλογα με το πόσο νυστάζεις, ανάλογα με το πόσο αντέχεις, ανάλογα και με το πόσο αγαπάς. Έξω έβρεχε με έναν θλιβερό τρόπο σχεδόν καταδυναστευτικό. Ένας τρελός αέρας βούιζε στα αυτιά μου σαν να διέσχιζε στροβιλιζόμενος την κλειδαρότρυπα. Γούρλωσα τα μάτια μου και κάρφωσα το βλέμμα μου στο ταβάνι.

– Δεν θυμάμαι τίποτα! Το πιστεύεις? Τίποτα. Φοβάμαι να γυρίσω καν στο πλάι. Είμαι άραγε μόνος σε αυτό το μέρος?

Υπάρχει αξιοπρέπεια στην ήττα, το πιστεύω αυτό. Κι όμως υπάρχει. Εντάξει, είναι δύσκολο να συμβιβαστείς με την ιδέα ότι δεν λειτούργησε. Ότι δεν λειτούργησες. Ήταν όμως αξιοπρεπές κι αξιοπρόσεχτο, δεν ήταν αστείο.  Κι ας γελούσαμε όλη τη μέρα εμείς οι δύο. Δεν ήταν κάτι απλό, κι ας φάνταζαν όλα τόσο απλά στην αγκαλιά σου. Κι ας ήταν εφήμερο. Κι ας μην κράτησε τελικά. Αρκεί που ήταν αληθινό!

Καίγονται όλα σε αυτή τη σχέση. Και μαζί και οι στιγμές μας. Καίγονται με ό,τι αφήνεις πίσω να φύγει. Αυτό δεν ήθελες?

Φαντάζεσαι ένα πιάνο που κανείς ποτέ δεν θα παίξει ξανά? Νότες που ΔΕΝ ακούγονται? Στίχους που ΔΕΝ τραγουδιούνται? Μάτια που δεν βλέπονται εδώ και μήνες…?

Με ρώτησε κάποτε μία πολύ καλή μου φίλη τί ειναι τάχα τα ψέμματα στη ζωή των ανθρώπων.

Λέξεις είναι τα ψέμματα καρδιά μου, τίποτα παραπάνω. Λέξεις στη σειρά. Σε μια σειρά που μόνες τους, αυτές οι ίδιες οι λέξεις, από μια παράξενη, απροσδιόριστη συστολή, δεν θα έμπαιναν ποτέ.

Γιατί ξέρουν πόσο πονάνε.

Γιατί ξέρουν πόσο αγαπάς.

Γιατί σε ξέρουν…

Η ευτυχία της πολυσημίας.

Αγαπώ αυτές τις ώρες. Θέλω ταυτόχρονα να σηκωθώ να φτιάξω καφέ, να βάλω απαλά μουσική, να καθίσω να σκεφτώ βαθύτερα, να μετρήσω πόσα μου όνειρα έχω κάνει πραγματικότητα. Να μου λείψεις. Να σε θυμηθώ και να σε βρίσω, να σ’ ερωτευτώ και να σε ξαναγαπήσω, να πεθάνω και πριν από όλα αυτά να θυμηθώ… ΝΑ ΖΗΣΩ!

Η ευτυχία του να μπορείς να ταξιδεύεις στα μάτια ενός ανθρώπου που αγαπάς…