Χάνεσαι

Άλφα όπως αναμονή. Σιγή!

Και πίσω από τη σιγή, σιωπή.

Και πίσω από τη σιωπή, ένα μισοπαγωμένο τίποτα -ένα τίποτα όλο δικό μου- που ξενυχτάει ακόμη στα σοκάκια του μυαλού σου.

Χάνεσαι.

Ψωνίζεσαι συχνά, το ξέρεις? Ο χρόνος δεν συγχωρεί όμως.

Τα μάτια σου έχουν αρχίσει να κάνουν μαύρους κύκλους που δεν λένε να φύγουν πια.

Τα χείλη σου έχουν αποκτήσει μια μουντή γραμμή τριγύρω τους, σαν ένα αλλόκοτο, δυσδιάκριτο κραγιόν που τους προσδίδει έναν τόνο αλλοπρόσαλλο.

Τα λόγια σου αντηχούν μέσα στο μυαλό σου! Τα λες και τα ξανακούς. Σαν ηχώ.

Με ακούς ακόμα, έτσι δεν είναι. Είσαι ΕΣΥ ή εσύ?

Γιατί χάνεσαι.

Κάποιες ξέχωρες ημέρες το ατίθασο πνεύμα σου συναντά την ξεχασμένη βιολογικότητα του οργανισμού σου και γίνεσαι πάλι ΕΣΥ.

ΕΣΥ που γνώρισα. ΕΣΥ που ποτέ δεν έπαψες να κατοικοεδρεύεις σε αυτό το κορμί, με τις αλλοτινές ηδονές, κι ας μετοίκησες εκεί που κανείς δεν σε ξέρει αληθινά.

Εκεί που δεν είσαι ΕΣΥ.

Και χάνεσαι.

Κάποιες άγριες νύχτες, ο ιδρώτας που κυλάει ντροπαλός στο ιερό σου σώμα, σού υπενθυμίζει ότι εκεί μακριά, στο νησί της όμορφης νιότης, η αγάπη ξεψύχησε στα σκαλοπάτια του έρωτα. Μ’ ένα τριαντάφυλλο ανάμεσα στα ματωμένα χείλια, πέταξε για τη χώρα του ποτέ.

Χάνεσαι.

Όταν μιλάς γι’ αγάπη, αν το κάνεις ακόμη αυτό, ελπίζω εμένα να μη με σκέφτεσαι.

Δεν ζω ψέμματα και το ξέρεις. Δεν ζω. This is life, not a test. Ένα δύο, ένα δύο…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s