Αγκαλιά

Μαλώνουν τάχα οι άνθρωποι για ένα τραγούδι? Κι όμως μαλώνουν! Γιατί? -Χα! Τι γιατί? Γιατί υπάρχουν ακόμα και σήμερα στίχοι -λόγια απλά, γραμμένα κάπως όμορφα, για να κάνουν ρίμα- που κινητοποιούν τους ανθρώπους μονομιάς. Τους πριζώνουν. Τους τρελαίνουν. Και τους κάνουν έρμαια των παθών τους.

Κι εσύ, παρατημένος κάπου εκεί, στο χάος του μυαλού σου, χάνεσαι. Στη μέση του πουθενά και στην αρχή του τίποτα, περιμένοντας το αύριο να ξημερώσει κάτι νέο. Κάτι άλλο. Μα… όποιον φιλόσοφο ή θεολόγο κι αν ρωτήσεις θα σου πει το ίδιο πράγμα. Ο άνθρωπος ξεκίνησε από ψηλά κι «εξέπεσε» στη γήινη υπόστασή του, αυτή των παθών. Είναι όμως έτσι άραγε? Ή κάποιος κάνει πλάκα με την υπομονή μας?

Σκέψου μόνο ωραίες εικόνες!

Μια όμορφη, νεαρή κοπέλα ταξιδεύει με το τρένο και καθισμένη στο παράθυρο, ρίχνει κλεφτές ματιές πότε στο ρομαντικού περιεχομένου βιβλίο που κρατάει στα χέρια της και πότε στα καταπράσινα λιβάδια που εναλλάσσονται με ταχύτητα μπροστά στο εφηβικά αθώο βλέμμα της.

Εσύ. Και η κόρη σου.

Ένα πιτσιρίκι τεσσάρων χρονών τρέχει χαρούμενο στο παρτέρι δίπλα στην πισίνα. Το γάργαρο γέλιο του χρωματίζει το τοπίο. Ξαφνικά σταματά και το φλογισμένο, τρελιάρικο βλέμμα του καρφώνεται στο γρασίδι. Χαμηλώνει τη μέση, λυγίζει τα μικρά του γόνατα και απλώνει το χέρι προς το γρασίδι. Μέσα από τα ψηλά χόρτα, ανασύρει από τον αυχένα ένα κάτασπρο, φρεσκοπλυμμένο θαρρείς, μαλτεζάκι που οι μπούκλες που πέφτουν στο μουσούδι του δεν το αφήνουν καν να δει ποιος το «συνέλαβε». Ένα διαπεραστικό γέλιο τραντάζει δυναμικά την ατμόσφαιρα. Αφήνει το ζωάκι απαλά πίσω και συνεχίζει να τρέχει προς το πουθενά χαμογελώντας.

Εσύ. Και ο γιος σου.

Κυριακή πρωί. Μπήκε για τα καλά η άνοιξη. Μέρες ξεγνοιασιάς.Τα δύσκολα είναι πίσω, φύγαν! Τώρα υπάρχουν μόνο χαρές. Από το βάθος ακούγεται μουσική. «Is there any way that I can stay in your arms…?». Καμιά φορά χαίρεσαι που ποτέ δεν έμαθες πώς λειτουργεί ο χρονοδιακόπτης στο ραδιόφωνο της κουζίνας. Ο ήλιος κρυφοκοιτάζει τα σεντόνια. Κι εγώ κρυφοκοιτάζω εσένα. Χαϊδεύω τα μακριά μαλλιά σου σαν ποτέ να μην το είχα ξανακάνει. Παίζω με τα σημεία του προσώπου σου. Βάζω το πηγούνι μου στο λακάκι του λαιμού σου. Αγγίζω τους ώμους σου σαν να θέλω να σου μεταδώσω αυτό που κρύβω στην ψυχή μου. Χαμογελάς! Μα καλά, είσαι απίστευτη, κι αυτό το διάβασες μέσα από το μυαλό μου? Ξαναχώνεις τη μυτούλα σου εκεί που δεν πρέπει. Πες μου λοιπόν ειλικρινά. Σκέφτηκες ποτέ σου τόση ευτυχία? Πές μου.

Σε φιλώ κι έχεις κλειστά τα μάτια. Δεν θέλω να τελειώσει ποτέ αυτή η στιγμή. Τ’ ακούς? Μην ανοίξεις ποτέ τα μάτια σου.

Ποτέ! Ποτέ! Ποτέ…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s