Αποσύνθεση σε ένα κόσμο γεμάτο καρδιές-λάφυρα

Πόσες φορές το έχεις νιώσει αυτό? Να θέλεις ΤΟΣΟ πολύ να πεις κάτι και να μην μπορείς. Να ανοίγεις το στόμα σου και να μην έχεις μιλιά. Να ανακατώνεις συνεχώς τη σκέψη σου και να βρίσκεις μόνο ερωτοσυντρίμμια και πεταμένες εικόνες. Να αγαπάς και να μην το νιώθεις αγάπη.

Υπήρχε πιστεύεις έστω και μία πιθανότητα σε αυτή τη ζωή να ξυπνήσεις και να ακούσεις ένα «Σ’ ΑΓΑΠΩ!» που ποτέ δεν ειπώθηκε?

Πόσο δίκιο έχουν κάποιοι άνθρωποι τελικά! Αυτοί που μας συμβουλεύουν πριν για να μην έρθει το μετά. Ένα μετά που τελικά έρχεται κι εμείς, πάντοτε καρφωμένοι εκεί, καθόμαστε και το κοιτάζουμε να περνάει από μπροστά μας, να περιδιαβαίνει, να ορθώνεται, να εγκαθίσταται και να μην μπορούμε να το αντιπαλέψουμε, λίγα μόλις δευτερόλεπτα μετά.

Χωρούν συναισθήματα σε μια άδεια τσάντα? Χωρά αγάπη σε δυο άδειες καρδιές? Χωρούν φιλιά σε μια γκρίζα νύχτα?

Ένα απόγευμα ήρθες και με βρήκες μόνη σου. Ήσουν όμορφη, μα φάνταζες παράξενη. Δεν ήσουν εσύ. Ήταν ένα καλοφτιαγμένο ολόγραμμά σου. Κάτι στα μάτια σου, κάτι στην ψυχή σου. Κι εγώ εκεί. Να σε παρακολουθώ να ανοιγοκλείνεις το στόμα σου και να μην προσλαμβάνω κανένα ήχο. Γιατί ήρθες? Αφού ξέρεις πως θα ξαναφύγεις.

Κι είναι κι αυτός ο χρόνος ένας σπιούνος! Περνάει. Και φεύγει. Κι εξαφανίζεται. Και τι σου μένει στο τέλος? Τίποτα!

Γιατί ήρθες? Τάχα να θες τον εαυτό σου να ξεγελάσεις? Ή μήπως τυχαία πιάστηκε κάποιο από τα αγκίστρια σου στην καρδιά μου? Μη φοβάσαι. Τραβήξου. Φύγε. Κι ας μου την ξεσκίσεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s