Archive | Απρίλιος 2012

Το δίλημμα του σκατζόχοιρου

Είναι αλήθεια πως οι άνθρωποι ξεχνάνε εύκολα. Πανεύκολα! Και κυρίως πολύ πολύ γρήγορα!

Πάνω σε αυτή τους την αδυναμία στηρίζονται επί αιώνες οι πολιτικοί ηγέτες για να εδραιώνουν την εξουσία τους περιπαίζοντας ξανά και ξανά τους λαούς.

Πάνω στο ίδιο χαρακτηριστικό βασίζονται και οι θρησκευτικοί ηγέτες για να γεμίζουν με κερδοφόρες τύψεις τα ποίμνιά τους εσαεί.

Εκεί ακριβώς στηρίζονται και οι ΑΛΛΟΙ άνθρωποι για να εκμεταλλεύονται ΕΜΑΣ. Εμάς με την ασθενή μνήμη!

Η δύναμη της συνήθειας πολλές φορές καταντά λατρεία. Τις υπόλοιπες είναι απλά αηδία.

Σηκώνεσαι το πρωί και πίνεις έναν καφέ. Στρίβεις κι ένα τσιγάρο. Και το κάνεις και την επομένη. Και την μεθεπομένη. Τρεις μέρες μετά είσαι ήδη εθισμένος. Δεν το κάνεις και σου λείπει. Και έχεις τελείως διαγράψει από το μυαλό σου τη μέρα μηδέν. Τη μέρα που ξύπνησες, έφαγες πρωινό, άκουσες μουσική και χαμογέλασες στο μπαλκόνι σου. Τη θυμάσαι? Μην πεις ναι. Δεν μπορείς να πείσεις ούτε τον εαυτό σου.

Το ξέρεις ότι φεύγω, δεν το ξέρεις? Ρώτα με ακόμα μια φορά να στο ξαναπώ:

«Ναι, φεύγω! Σε λίγο φεύγω…»

Για πόσο ακόμα θα μετράω ΛΟΓΙΑ σου? Και έρωτα ανεκπλήρωτο? Φιλιά στεγνά και χείλη σφραγισμένα? Πες.

Συγχώρεση. Ωραία λέξη. Υπάρχει?

Φάνταζες πάντα τεράστια στα μάτια μου. Πάντα. Και πάντα τεράστια…

Συγχώρεση όμως από τι? Από την ίδια τη ζωή? Από το δικαίωμα στη ζωή? Όχι! Δεν είμαι αυτός. Δεν ήμουν και δεν πρόκειται ποτέ να γίνω. Και όνειρα στη ζωή μου ΔΕΝ ΕΚΛΕΨΑ ΠΟΤΕ και κανενός (Θεέ ακούς?).

Μπροστά είναι μόνο η ΦΥΓΗ. Κι έχει πολλή σιωπή και μοναξιά. Και δεν έχει χείλη τελειωμένα, δεν έχει όνειρα υγρά. Έχει μόνο εθισμό και αηδία. Έχει μια άλλη αγκαλιά, γνωστή μα ξένη. Οικεία μα άφιλη.

Πίσω είναι ο πόνος και η ΕΛΠΙΔΑ. Μα η ελπίδα δεν είναι εθισμός. Δεν πρέπει να είναι εθισμός γιατί όποιος εθίζεται στην ελπίδα στο τέλος παύει να ελπίζει σε στόχους και γίνεται απόμακρος κι αλλοπαρμένος. Κι εκεί έχει μια αγκαλιά άφιλη μα οικεία. Μια αγκαλιά που από γνωστή κατέληξε ξένη. Κι όσο περνάνε οι μέρες γίνεται ακόμα πιο ξένη.

Ξέρεις ποιο ήταν πάντα το πρόβλημά σου μαζί μου, έτσι δεν είναι? Είχες ένα δίλημμα για εμάς τους δύο. Το ‘δίλημμα του σκατζόχοιρου’.

Κι εμένα η αβελτηρία δεν με ενέπνευσε ποτέ. Να το θυμάσαι αυτό! Να το θυμάσαι κάθε βράδυ που η σκέψη σου θα περιφέρεται στα σοκάκια της αγάπης ατσαλάκωτη.

Advertisements