Archive | Ιουνίου 2012

Έλειπες!

Συννέφιασε! Λίγο πριν και ήταν όλα λευκά. Λίγο μετά και θά ‘ναι όλα μαύρα. Σαν κάθε που νυχτώνει να σ’ αντάμωνα, έβγαλα το βλέμμα μου από το ταπεινό μπαλκόνι της ψυχής μου και σ’ αναζήτησα. Έλειπες!

Αυτή η μυρωδιά της βροχής, το ξέρεις καλά, με ξετρελαίνει. Νιώθω πως δεν μπορώ να αναπνεύσω. Λίγο πριν χαθώ στην παράνοια της φιλαυτίας μου, δυο σκιρτήματα συνοδεύουν τη σκέψη μου: το τικ και το τακ.

Πέρασαν μέρες στη σιωπή. Πέρασα μέρες στη σιωπή. Πέρασα στη σιωπή.

Τρεις είναι οι δυσκολότερες λέξεις σε αυτή τη ζωή: Βοήθεια, Σ’ αγαπώ, Συγγνώμη.

Βάλε τα με όποια σειρά θέλεις καλύτερα  ΕΣΥ και θα δεις ότι μπορείς να πεις ό,τι ήθελες. Ό,τι δεν είπες. Είχες το χρόνο σου μα πέρασες κι εσύ στη σιωπή. Έλειπες!

Σιωπή.

Καθώς το σαξόφωνο έπαιζε τα φωτεινά βράδια, έκλεινα τα μάτια κι αγκάλιαζα όλη την ευτυχία που μπορεί να αντέξει ένα κορμί. Μάτια όλο φως, χείλη μισάνοιχτα, λόγια γυμνά στο μισοσκόταδο. Αγάπη αποπνικτική, αγάπη δεκτική, αγάπη συγχωρετική.

Αγάπη.

Μια μέρα θα φύγω. Θα πάω εκεί που με περιμένουν. Είναι κάποιοι που με περιμένουν ακόμα. Γιατί δεν έφυγα ποτέ από εκεί και ούτε και θα φύγω. Κι ας έλειπες!

Σαν να μην με ξέχασες τόσο καιρό μετά, κι αυτό το βράδυ ο ήχος του NOKIA θα με ξυπνήσει γλυκά, ψιθυριστά.

Ξέρω πως τίποτα δεν είναι όπως πρώτα και πως τίποτα δεν γυρνά πίσω.

Ίσως και να είναι ένα καπρίτσιο.

Ίσως και να κάνει κακό η τόση εμμονή.

Ίσως και να είναι απλά αυτή η γλυκιά φωνούλα σου…

Μια χούφτα γυάλινα πετράδια

Άσχημο τέλος για τόσο όμορφα χρόνια. Πίστευα πως η ζωή είναι δίκαιη με τους καλούς ανθρώπους. Τώρα βλέπω πόσο λάθος έκανα….

Πάντοτε υπάρχει χρόνος έλεγες. Το πιστεύεις? Και ποτέ δεν είναι πολύ αργά για να γνωρίσεις ενδιαφέροντες ανθρώπους. Ούτε και τώρα!

Η αγάπη ξέρεις δεν έχει ηλικία. Δεν έχει χρονολογία. Δεν έχει τίποτα. Έχει μόνο Εσένα κι Εμένα.

Έχει φιλιά και μάτια καθαρά. Βλέμματα κρυστάλλινα και χαμόγελα στο σκοτάδι. Νότες από σαξόφωνο σε νύχτες από βελούδο.

Όχι ενοχές. Καμία ενοχή. Ούτε και μοιρολατρίες. Η αγάπη είναι το μέλλον.

 

Έτσι κι εγώ ζούσα ένα μέλλον ντυμένος αυτή την απόκοσμη θλίψη που γεμίζει τα βράδια το παιδικό μου όνειρο και κάθε χρόνο σε ανακάλυπτα ξέρεις…..

Σε άκουγα να φεύγεις το πρωί από το σπίτι, χαμογελώντας μου όπως κοντοστεκόσουν στην πόρτα.

Σε μύριζα να δω αν έχεις ακόμη εκείνη τη μυρωδιά από καρύδα, κάθε που ερχόσουν την άνοιξη.

Σε φωτογράφιζα σαν μικρό παιδί που μου γελούσες να φανούν λευκά δοντάκια, κάθε καλοκαίρι.

 

Κι όμως! Σε σκέφτηκα πολύ έντονα πριν λίγες ημέρες. Και μάλλον δεν ήταν τυχαίο.

Σκέφτηκα να σου τηλεφωνήσω αλλά δεν πίστευα πως κάτι θα άλλαζε.

Κι έτσι είπα να το αφήσω να ΜΗΝ αλλάξει, από μόνο του, χωρίς τη συμμετοχή-συνενοχή μου. Για να μπορώ να βλέπω τον εαυτό μου ακόμα ΚΑΤΑΜΑΤΑ και το επόμενο πρωί που θα τραγουδάω ένα τελευταίο αντίο.

 

Αυτό το τραγούδι λοιπόν δεν είναι για σένα!

Είναι για μένα.

Είναι για την αγάπη.

Για το αύριο.

Για την κοπέλα με τα πανέμορφα μάτια που ακόμα φοβάται εκεί έξω να ψιθυρίσει ό,τι την τρομάζει. Ότι θέλει να μπει στη ζωή μου.

Κι ας την αγαπώ ακόμα τόσο. Κι ας μην έχω προλάβει ποτέ να της το πω. Ας είναι…