Archive | Σεπτεμβρίου 2012

Βολικές αμνησίες

Χορός δεν είναι η κίνηση, χορός είναι η εκκίνηση. Όσο κι αν προσπάθησα να στο δείξω αυτό δεν πιστεύω ότι το πολυκατάφερα. Κάνεις κάτι και γελάς μονάχος. Κάνεις κάτι και είναι μόνο του, φτωχό και ξέμπαρκο. Κάνεις και πιστεύεις. Πιστεύεις και κάνεις. Τί κάνεις?

Πάλι μέσα, πάλι ποτό, πάλι στόρια κατεβασμένα σε σπίτι και ψυχή. Τίποτα δεν αλλάζει σ’ αυτή τη ζωή τη στιγμή που το θέλεις. Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν κάνει την πάπια όπως θα ξέρεις. Κι όταν είσαι χαλαρός, δεν βλέπεις την ώρα να σε ζορίσει η οδοντοστοιχία σου.

Βολικές αμνησίες. Όλα όσα έχεις κάνει κι έχεις πει, θα μπορούσαν να διαγραφούν μέσα σε δευτερόλεπτα εάν το ήθελες εσύ. Όλη η ζωή ενός ανθρώπου χωράει σε μισό cd. Ε και? Σημασία έχει το cd να παίζει.

Πας στη γκαλερί αδιάφορος και φεύγεις με τον πίνακα παραμάσχαλα. Ένα ολόλευκο άλογο σε γκρίζο φόντο, τρέχει αγέρωχο και η χαίτη του ανεμίζει όλο περηφάνεια. Τι κάνει έναν άνθρωπο να αγαπήσει τόσο εκκεντρικά το απρόβλεπτο? Πλησιάζεις στη σωστή στιγμή δυο χείλια, κοιτάζεις με εκείνο το βλέμμα που γράφει «Σε θέλω!» στο ένα μάτι και «Απίστευτα πολύ» στο άλλο και απογειώνεις το συναίσθημα σε επίπεδα δυσθεώρητα. Εξωγήινων διαστάσεων εμπειρίες σε καθημερινή βάση.

Ξέρεις να χορεύεις? Πες αλήθεια, ξέρεις? Πίστεψες ποτέ πως θα ήταν τόσο εύκολο? Για να σε δω…

Advertisements

Η εποχή της πτώσης

Σεπτέμβρης και φθινόπωρο και νέα μουσική και φύλλα που πέφτουν από τα δέντρα γεμίζοντας σκόνη και τύψεις τη φορτωμένη μας ζωή! Προθάλαμος του χειμώνα είναι και οι άνθρωποι, πιστοί στην παράδοση που τους θέλει να φοβούνται τα στοιχεία της φύσης υποσυνείδητα, έρχονται γεμάτοι ανασφάλεια ο ένας πιο κοντά στον άλλο, μη φανταστείς, ένα μικρό βηματάκι μόνο. Στη σκέψη του χειμώνα όλοι θέλουν προκαταβολικά ένα ζεστό βλέμμα και μια κούπα καφέ, γεμάτη από ζώσες αναμνήσεις και λίγη ζάχαρη. Ή και καθόλου.

Κάθε σταγόνα βροχής είναι κι ένα μικρό, παντοδύναμο μυστικό που ξεχύνεται στα αυτιά, στο μυαλό και στην άσφαλτο. Σηκώνεσαι ανήσυχη στο μουντό δωμάτιο και πλησιάζεις το παράθυρο. Τίποτα δεν προδίδει ότι νιώθεις ακόμα συμπαγής μα τόσο άδεια από δυνάμεις, κανείς δεν ξέρει ότι αγοράζεις αλήθειες με δόσεις πίσω από μια οθόνη με pixels για να γεμίζεις με αγάπη τη ζωή που φυγάδευσες σε ένα σύμπαν παράλληλο. Παραμερίζεις την κουρτίνα και κοιτάζεις με αυτό το απίστευτο βλέμμα που ποτέ δε μιλά, ποτέ δε νιώθει και ποτέ δεν αφήνεται. Ψυχρό σαν πάγος. Χάρτινες χαρές σε μια ζωή με πλαστικά χαμόγελα και διάφανες ιστορίες. Υπάρχεις γιατί είσαι ακόμα εκεί και σκέφτεσαι. Υπάρχεις. Υπάρχεις? Κλείνεις βιαστικά τη θέα και απομακρύνεσαι σαν ποτέ να μην το έκανες. Υπάρχεις?

Άρχισε και φέτος το φθινόπωρο και μέσα στο μυαλό σου. Η εποχή της πτώσης. Πόσο ακόμα?

Κάθε μέρα έρχεσαι και πιο κοντά με ό,τι πάντα φοβόσουν. Το αίσθημα της εκπλήρωσης αργεί πολύ, αργεί για πάντα. Δεν είναι πια η μοναξιά αυτό που φοβάσαι περισσότερο. Είναι αυτή η απροσδιόριστη αίσθηση ότι το μαζί ακούγεται κακόηχα απόξενο, αλλοιωμένο και παρασιτικό. Μαζί. Ποιό μαζί? Κι έπειτα, είναι κι αυτό το χώρια που δεν σου πολυκολλάει. Χώρια. Αλήθεια?

Αν με ρωτήσεις ποιος είμαι δεν ξέρω να σου πω. Κι αν με ρωτήσεις ποιος θέλω να γίνω, ούτε κι αυτό το ξέρω. Ένα μόνο ξέρω. Τόσο καιρό γύρω από αυτό το φθινόπωρο, έφτιαχνα κι έφτιαχνα κι έφτιαχνα… Μη ρωτήσεις τι. Ούτε γιατί. Μη ρωτήσεις τίποτα. Ωρίμασα και στα μάτια μου αυτό είναι τα πάντα.

Κι έπειτα σαν το φύλλο που ολοκλήρωσε τη διαδρομή του κι άρχισε να πέφτει αργά, με μικρές κινήσεις βαρκούλας πέρα-δώθε από το αεράκι, προς το υγρό χώμα, σήκωσα τα μάτια μου κι ήμουν ήδη κάτω. Ασφαλής. Ασφαλής και ατελής.