Η εποχή της πτώσης

Σεπτέμβρης και φθινόπωρο και νέα μουσική και φύλλα που πέφτουν από τα δέντρα γεμίζοντας σκόνη και τύψεις τη φορτωμένη μας ζωή! Προθάλαμος του χειμώνα είναι και οι άνθρωποι, πιστοί στην παράδοση που τους θέλει να φοβούνται τα στοιχεία της φύσης υποσυνείδητα, έρχονται γεμάτοι ανασφάλεια ο ένας πιο κοντά στον άλλο, μη φανταστείς, ένα μικρό βηματάκι μόνο. Στη σκέψη του χειμώνα όλοι θέλουν προκαταβολικά ένα ζεστό βλέμμα και μια κούπα καφέ, γεμάτη από ζώσες αναμνήσεις και λίγη ζάχαρη. Ή και καθόλου.

Κάθε σταγόνα βροχής είναι κι ένα μικρό, παντοδύναμο μυστικό που ξεχύνεται στα αυτιά, στο μυαλό και στην άσφαλτο. Σηκώνεσαι ανήσυχη στο μουντό δωμάτιο και πλησιάζεις το παράθυρο. Τίποτα δεν προδίδει ότι νιώθεις ακόμα συμπαγής μα τόσο άδεια από δυνάμεις, κανείς δεν ξέρει ότι αγοράζεις αλήθειες με δόσεις πίσω από μια οθόνη με pixels για να γεμίζεις με αγάπη τη ζωή που φυγάδευσες σε ένα σύμπαν παράλληλο. Παραμερίζεις την κουρτίνα και κοιτάζεις με αυτό το απίστευτο βλέμμα που ποτέ δε μιλά, ποτέ δε νιώθει και ποτέ δεν αφήνεται. Ψυχρό σαν πάγος. Χάρτινες χαρές σε μια ζωή με πλαστικά χαμόγελα και διάφανες ιστορίες. Υπάρχεις γιατί είσαι ακόμα εκεί και σκέφτεσαι. Υπάρχεις. Υπάρχεις? Κλείνεις βιαστικά τη θέα και απομακρύνεσαι σαν ποτέ να μην το έκανες. Υπάρχεις?

Άρχισε και φέτος το φθινόπωρο και μέσα στο μυαλό σου. Η εποχή της πτώσης. Πόσο ακόμα?

Κάθε μέρα έρχεσαι και πιο κοντά με ό,τι πάντα φοβόσουν. Το αίσθημα της εκπλήρωσης αργεί πολύ, αργεί για πάντα. Δεν είναι πια η μοναξιά αυτό που φοβάσαι περισσότερο. Είναι αυτή η απροσδιόριστη αίσθηση ότι το μαζί ακούγεται κακόηχα απόξενο, αλλοιωμένο και παρασιτικό. Μαζί. Ποιό μαζί? Κι έπειτα, είναι κι αυτό το χώρια που δεν σου πολυκολλάει. Χώρια. Αλήθεια?

Αν με ρωτήσεις ποιος είμαι δεν ξέρω να σου πω. Κι αν με ρωτήσεις ποιος θέλω να γίνω, ούτε κι αυτό το ξέρω. Ένα μόνο ξέρω. Τόσο καιρό γύρω από αυτό το φθινόπωρο, έφτιαχνα κι έφτιαχνα κι έφτιαχνα… Μη ρωτήσεις τι. Ούτε γιατί. Μη ρωτήσεις τίποτα. Ωρίμασα και στα μάτια μου αυτό είναι τα πάντα.

Κι έπειτα σαν το φύλλο που ολοκλήρωσε τη διαδρομή του κι άρχισε να πέφτει αργά, με μικρές κινήσεις βαρκούλας πέρα-δώθε από το αεράκι, προς το υγρό χώμα, σήκωσα τα μάτια μου κι ήμουν ήδη κάτω. Ασφαλής. Ασφαλής και ατελής.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s