Τρεις λέξεις πριν κοιμηθείς

Τρεις λέξεις σκέφτομαι εδώ και χρόνια, κάθε βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ. Τρεις λέξεις μόνο και μέσα τους, το νόημα ολάκερο μιας ζωής περιδιαβαίνει τα σοκάκια του μυαλού μου αφήνοντας ίχνη θυμού.

Ο χρόνος. Εχθρός στα εύκολα, φίλος στα πολύτιμα.

Κι έπειτα ο πόνος. Βάλσαμο τις νύχτες, φάντασμα τις μέρες που κοιμάσαι με τα παράθυρα ανοιχτά.

Και στο τέλος, η λήθη. Γλυκιά, σιωπηλή και γαλήνια, σαν θάλασσα που έπεσες να βυθιστείς και χάθηκες μια μακρινή νυχτιά του Μάρτη.

Μια τέτοια μέρα, μια μέρα σαν όλες τις άλλες, ο Θεός ξημέρωσε τη γη αντίστροφα. Κι έμεινε η Κυριακή ανήλια. Κι έμεινες κι εσύ εκεί να μετράς όσα δεν πρόλαβες.

Κι όμως -αλήθεια στο λέω- τα πράγματα έγιναν ακριβώς ΕΤΣΙ….

Με την αγάπη δεν μπορεί ποτέ να τα βάλει κανείς το ξέρεις?

Θυμάμαι ένα παλιό στιχάκι, πανέμορφο, που έλεγε γλυκά γλυκά «που πάει η αγάπη όταν φεύγει, γίνεται σύννεφο ή πεθαίνει…» και αφήνω το χνώτο μου στο τζάμι να νοτίσει τις αναμνήσεις που χορεύουν.

Πλησιάζει ο χειμώνας και αγγίζει απειλητικά τις καρδιές μας για μια ακόμα φορά.

Κάποτε οι άνθρωποι κουράζονται και φεύγουν. Κάποτε όλοι κουράζονται. Και φεύγουν.

Και -αλήθεια στο λέω- τα πράγματα είναι ακριβώς ΕΤΣΙ….

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s