Archive | Φεβρουαρίου 2013

Τότε που φεύγεις

Στιγμές στιγμές οι λέξεις χάνονται πεταρίζοντας δυο σβούρες στον αέρα και τη θέση τους παίρνει ο άνεμος της σιωπής. Γυρνάς το βλέμμα στο αύριο και νιώθεις πιο μόνος από ποτέ. «Φοβάμαι». Έφυγαν τα λόγια, έφυγαν οι άνθρωποι. Και γέμισαν σκιές τα βλέμματα και ιστούς τα όνειρα. Διστάζεις. Γιατί?

Πίστεψες κι εσύ στους θεούς που σε έσπρωχναν σχεδόν αυτόματα στα πάντα, έτσι δεν είναι? Χάνεσαι τώρα, μέρα τη μέρα, λεπτό το λεπτό και τίποτα δεν αλλάζει. Μα δες! Αυτό το χαμόγελο, αυτό το φανταστικό σου χαμόγελο είναι ακόμα εκεί! Γελάς…! Γελάς?

Πέρασα ξέρεις χρόνια ολόκληρα ψάχνοντας να βρω τι είναι η αγάπη. Όχι να βρω την ίδια την αγάπη, αλλά να μάθω τι είναι η αγάπη. Αλλά ακόμα κι αυτό μου φάνηκε βουνό σ’ αυτή τη ζωή. Ποιος να ξέρει αλήθεια τι είναι? Εσύ ξέρεις?

«Αγάπη είναι….»

– Μήπως τα μισόκλειστα από την έξαψη μάτια σου?

«Αγάπη είναι….»

– Μήπως τα ανάστερα βράδια που περίμενα να μου στείλεις μια σκέψη σου?

«Αγάπη είναι….»

Όλη τη μέρα είχε ήλιο σήμερα. Το απόγευμα φάνηκε να βγαίνουν λίγα σύννεφα και τώρα, ακούω τη βροχή να πέφτει με δύναμη στα πλακάκια. Πέρασα νύχτες που με μάγευε η πόλη. Δεν στο κρύβω πως μου έλειπε η σιωπή του δωματίου και τα κίτρινα προκλητικά της φώτα. Στο ντελίριο της πεθαμένης της μελωδίας, η νυχτερινή σιγή μου χάιδευε τα μαλλιά και μου ψιθύριζε τις αλήθειες της.

Ήταν ο χρόνος που δεν έλεγε να με πλανέψει. Με άφηνε. Με άφηνες…

Μην το ψάχνεις, λοιπόν, δεν θα το βρεις. Αγάπη είναι κάτι τόσο απλό, όσο δε φαντάζεσαι, μια λεξούλα μόνο που καθρεπτίζεται στα πανέμορφα μάτια σου. Αυτά τα γιορτινά.

Καληνύχτα.  Κι εγώ, κάθε βράδυ, θα’ ρχομαι μαζί σου.