Archive | Μαΐου 2013

Για το όνειρο

Κάποια βράδια, ο μόνος αληθινός σου φόβος επιστρέφει ξανά και ξανά για να πάρει εκδίκηση που τον εξόρισες στο υπερπέραν κι ακόμα μακρύτερα. Σαν αεράκι που τρυπώνει από την ανακλινόμενη μπαλκονόπορτα, οι λευκές αναμνήσεις του τίποτα και του ποτέ ξεπηδούν και θεριεύουν μπρος στις σκέψεις σου: ΝΥΧΤΑ.

Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να ερωτεύονται και τι είναι αυτό που τους φέρνει κάθε φορά ένα μικρό βήμα πιο κοντά? Τα μάτια σου αρνήθηκαν αυτή τη συμπαιγνία και αυτομόλησαν στη λήθη. Σαν πόσο να άντεχαν δηλαδή? Μετράει ο πόνος τις ώρες? Ποτέ. Λυπάται η μνήμη τις λέξεις? Ποτέ….

Όσες φορές και αν το σκεφτώ και το ξανασκεφτώ, πιστεύω ότι έχω δίκαιο. Το δίκαιο όμως είναι να μιλάς μόνο για καλό, για το κοινό καλό.

Α ναι? Κι όμως φίλε μου, υπάρχει το «δίκαιο για τους ανθρώπους» και το «δίκαιο για το δίκαιο» και το ξέρεις πολύ καλά αυτό, μιας και από ότι θυμάμαι επισκέπτεσαι συχνά το blog και διαβάζεις παλιά κείμενα, με την ίδια ευκολία που προφέρεις το όνομά σου σε κάθε σου όνειρο, σε κάθε εφιάλτη από αυτούς που σε κάνουν να τρίζεις τα δόντια σου.

Όλοι θέλουν να τους παίρνουν στα σοβαρά, ξέρεις. Απλά αυτό το «σοβαρά», έχει μια κακιά συνήθεια να ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως. Από τότε που επινοήθηκε η έννοια της αυθεντίας, οι γυναίκες πήραν εργολαβία τη σοβαρότητα της σχέσης τους κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οι οικολόγοι πήραν παραμάσχαλα τη διάσωση της κουτσής ακρίδας του Νείλου: δηλαδή ΦΑΝΑΤΙΚΑ!

Τι ακριβώς όμως ονομάζουμε «κλασσικό» στην αγάπη? Και γιατί τον ορισμό τον δίνεις πάντοτε εσύ? Μήπως είσαι αυθεντία και δεν το ξέρεις?

Η αγάπη είναι γυναίκα, και ως γυναίκα θα πρέπει να είναι ωραία. Ωραία επί λέξη θα πει «αυτή που είναι στη ‘σωστή’ της ώρα». Μια νεαρή γυναίκα είναι μια ωραία γυναίκα, ανεξαρτήτως εμφάνισης, ένδυσης ή βαψίματος. Και μια νεαρή αγάπη είναι μια ωραία αγάπη, κι αν ακόμη έχει καυγαδάκια, κι αν έχει θυμό, κλάμα ή πίκρα στα χείλη.

Τα λόγια είναι «έπεα πτερόεντα», δε στοιχειοθετούν συναίσθημα, πολλές φορές δεν υποσημαίνουν καν «συμμετοχή». Και το μέλλον, βλέπεις κι εσύ, διαφαίνεται ξεκάθαρο. Klar.

Βία? Χρόνος? Ανασφάλεια? Μα…, τίποτα από αυτά δεν είναι κλασσικό σε μια κλασσική αγάπη. Τι αγάπη θέλεις αλήθεια? Διαστημική? Γύρνα μισό λεπτό να φορέσω το σκάφανδρό μου…

Κάποιοι άνθρωποι ζούνε ακόμα για το όνειρο. Εντάξει, όχι το όνειρο ούτε με το όνειρο. Αλλά για το όνειρο. Έτσι απλά, έτσι διακριτικά.

«Γράφοντας ξορκίζεις τούτο το δαίμονα, αγόρι μου…». Λόγια που δε θα ξεχάσω ποτέ, γιατί πολύ απλά, κανένας, ποτέ δεν μου τα είπε.

Μετάβαση

Λατρεύω αυτή την ώρα της ημέρας που ο ουρανός μπερδεύεται και δεν ξέρει τι να κάνει με τα χρώματά του, τα δροσερά αυτά απογεύματα του Μαΐου που ο ήλιος βασανίζει τον άνεμο στα ανοιχτά παραθυρόφυλλα της ψυχής σου. Βρίσκει χώρο και τρυπώνει η αμφιβολία στο κάδρο της βόλεψης. Και παίρνει χρώματα από την παλέτα του μυαλού σου και βάφει το σκηνικό με καχυποψία, άρνηση και ενοχές. Και είσαι εσύ εγώ κι εγώ εσύ, όπως τότε που τα κύματα ηχούσαν με όλη τους τη δύναμη στα βράχια του μυαλού σου, σιγοψιθυρίζοντάς σου: «ΖΗΣΕ!»

Όπου κι αν γυρίσεις το βλέμμα, πίσω ή μπρος, στο τώρα ή στο ποτέ, η ίδια πάντα ερώτηση θα σε ακολουθεί. Τάχα να ξέχασε η υποκρισία να βάλει το καπέλο της βγαίνοντας από την πόρτα. Τάχα όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη αυτού να σε κυνηγούν με τα γραπτά και τα λεγόμενά τους. Τάχα να γράφτηκαν τα λόγια σου στο χιόνι και να μην αγάπησες τη χιονοθύελλα που έπεσε στην αλαβάστρινη ψυχή σου?

Οι ζωές των ανθρώπων, χαρταετοί στη δίνη του έρωτα, μπλέκουν τα σχοινιά τους που και που. Και μπλέκονται, και ταξιδεύουν μαζί, άλλοτε ανεβαίνουν ψηλότερα και άλλοτε κατεβαίνουν πολύ χαμηλότερα. Και κάποιες φορές, δεν χρειάζεται να το κρύβουμε πια, ΠΕΦΤΟΥΝ! Και όσο ψηλότερα είχαν φτάσει, τόσο πιο βαρύγδουπο θα είναι το χτύπημά τους πέφτοντας. Ας είναι…

Κάναμε όλα αυτά που θα μπορούσαμε λες? Εξαντλήσαμε τα περιθώρια? Ήμασταν αυτοί που πρέπει με τον εαυτό μας? Ή την κρίσιμη στιγμή απλά… πετούσαμε χαρταετό?

Όνειρα-ανάσες, ματιές-βελούδο, χαμόγελα-φιλιά. Βάλε τα όλα σε μια ματ επιφάνεια και ξαναδές τας. Ποιο γυαλίζει περισσότερο?

Θέλω να διαβάσω όλο τον κόσμο. Θέλω να γυρίσω όλα μου τα όνειρα, κάθε σοκάκι λεπτό προς λεπτό. Θέλω να αγαπήσω ξανά και ξανά και ξανά, σαν να ήταν η πρώτη φορά, μέχρι τα βαθιά μου γεράματα. Θέλω.

Μήπως, λέω μήπως, κάπου στο διάμεσο χάνουμε την ουσία? Και αν η ουσία είναι η θλιβερή δικαιοσύνη, τι σκοτίζεσαι?

Να χαίρεσαι που ζεις. Γιατί η ζωή είναι χαρά από μόνη της. Γιατί η ζωή είσαι εσύ ο ίδιος!