Για το όνειρο

Κάποια βράδια, ο μόνος αληθινός σου φόβος επιστρέφει ξανά και ξανά για να πάρει εκδίκηση που τον εξόρισες στο υπερπέραν κι ακόμα μακρύτερα. Σαν αεράκι που τρυπώνει από την ανακλινόμενη μπαλκονόπορτα, οι λευκές αναμνήσεις του τίποτα και του ποτέ ξεπηδούν και θεριεύουν μπρος στις σκέψεις σου: ΝΥΧΤΑ.

Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να ερωτεύονται και τι είναι αυτό που τους φέρνει κάθε φορά ένα μικρό βήμα πιο κοντά? Τα μάτια σου αρνήθηκαν αυτή τη συμπαιγνία και αυτομόλησαν στη λήθη. Σαν πόσο να άντεχαν δηλαδή? Μετράει ο πόνος τις ώρες? Ποτέ. Λυπάται η μνήμη τις λέξεις? Ποτέ….

Όσες φορές και αν το σκεφτώ και το ξανασκεφτώ, πιστεύω ότι έχω δίκαιο. Το δίκαιο όμως είναι να μιλάς μόνο για καλό, για το κοινό καλό.

Α ναι? Κι όμως φίλε μου, υπάρχει το «δίκαιο για τους ανθρώπους» και το «δίκαιο για το δίκαιο» και το ξέρεις πολύ καλά αυτό, μιας και από ότι θυμάμαι επισκέπτεσαι συχνά το blog και διαβάζεις παλιά κείμενα, με την ίδια ευκολία που προφέρεις το όνομά σου σε κάθε σου όνειρο, σε κάθε εφιάλτη από αυτούς που σε κάνουν να τρίζεις τα δόντια σου.

Όλοι θέλουν να τους παίρνουν στα σοβαρά, ξέρεις. Απλά αυτό το «σοβαρά», έχει μια κακιά συνήθεια να ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως. Από τότε που επινοήθηκε η έννοια της αυθεντίας, οι γυναίκες πήραν εργολαβία τη σοβαρότητα της σχέσης τους κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οι οικολόγοι πήραν παραμάσχαλα τη διάσωση της κουτσής ακρίδας του Νείλου: δηλαδή ΦΑΝΑΤΙΚΑ!

Τι ακριβώς όμως ονομάζουμε «κλασσικό» στην αγάπη? Και γιατί τον ορισμό τον δίνεις πάντοτε εσύ? Μήπως είσαι αυθεντία και δεν το ξέρεις?

Η αγάπη είναι γυναίκα, και ως γυναίκα θα πρέπει να είναι ωραία. Ωραία επί λέξη θα πει «αυτή που είναι στη ‘σωστή’ της ώρα». Μια νεαρή γυναίκα είναι μια ωραία γυναίκα, ανεξαρτήτως εμφάνισης, ένδυσης ή βαψίματος. Και μια νεαρή αγάπη είναι μια ωραία αγάπη, κι αν ακόμη έχει καυγαδάκια, κι αν έχει θυμό, κλάμα ή πίκρα στα χείλη.

Τα λόγια είναι «έπεα πτερόεντα», δε στοιχειοθετούν συναίσθημα, πολλές φορές δεν υποσημαίνουν καν «συμμετοχή». Και το μέλλον, βλέπεις κι εσύ, διαφαίνεται ξεκάθαρο. Klar.

Βία? Χρόνος? Ανασφάλεια? Μα…, τίποτα από αυτά δεν είναι κλασσικό σε μια κλασσική αγάπη. Τι αγάπη θέλεις αλήθεια? Διαστημική? Γύρνα μισό λεπτό να φορέσω το σκάφανδρό μου…

Κάποιοι άνθρωποι ζούνε ακόμα για το όνειρο. Εντάξει, όχι το όνειρο ούτε με το όνειρο. Αλλά για το όνειρο. Έτσι απλά, έτσι διακριτικά.

«Γράφοντας ξορκίζεις τούτο το δαίμονα, αγόρι μου…». Λόγια που δε θα ξεχάσω ποτέ, γιατί πολύ απλά, κανένας, ποτέ δεν μου τα είπε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s